Η κλέφτρα κίσσα

Κάποτε, τα παλιά χρόνια, μια υπηρέτρια κατηγορήθηκε ότι έκλεψε ένα ασημένιο κουταλάκι από το σπίτι κάποιου άρχοντα όπου δούλευε. Η ποινή ήταν θανατική. Αργότερα ένα παιδάκι που σκαρφάλωνε σε ένα δέντρο βρήκε το ασημένιο κουταλάκι στη φωλιά μιας κίσσας και αποκαλύφθηκε η κατάφορη αδικία. Από την ιστορία αυτή είχε εμπνευστεί ο Τζοακίνο Ροσσίνι για να γράψει την όπερα «Η κλέφτρα κίσσα». Όμως από τότε η αδικία μεταφέρθηκε στο πουλί, έστω και αν δεν ήταν ανάλογης βαρύτητας. Η καρακάξα ή κίσσα λόγω της υψηλής νοημοσύνης της έχει και μεγάλη περιέργεια. Της κάνουν εντύπωση τα γυαλιστερά αντικείμενα, οι χάντρες και οτιδήποτε παράξενο και τα κρύβει σε δυσπρόσιτα σημεία ή στη φωλιά της ίσως γιατί τα θεωρεί σπάνια και πολύτιμα.

Μια τέτοια καρακάξα στεκόταν καμαρωτή σε μια κομμένη λεύκα στον κήπο στο σημείο κοπής του κορμού. Τα φτερά της ιρίδιζαν σε μπλε και χαλκοπράσινες μεταλλικές αποχρώσεις ανάλογα με τη γωνία που έπεφτε το φως. Η ουρά της ήταν μακριά και την κουνούσε πάνω και κάτω σαν πηδάλιο μέχρι να ισορροπήσει. Της έδινε μια κομψή σιλουέτα καθώς καθόταν στο δέντρο. Βάδιζε καμαρωτά και πηδηχτά όταν βρισκόταν στο έδαφος και πετούσε γλιστρώντας στα ρεύματα του αέρα από τα δέντρα στο έδαφος. Είχε εγκατασταθεί μαζί με άλλες καρακάξες σε μια μεριά του κήπου πάνω στα δένδρα και «εκμεταλλεύονταν» την τροφή και το νερό που φέρνω στις γάτες. 

Όταν πλησιάζω ακούγονται κρωξίματα «ειδοποιητικά» και «προειδοποιητικά» για το επικείμενο γεύμα, όπως και για τον επικείμενο κίνδυνο μιας γάτας. Το απόγευμα η ομάδα μαζεύεται και θορυβούν με κρωξίματα κωδικοποιημένα δίνοντας την εντύπωση ότι «συνεδριάζουν» και ότι παίρνουν αποφάσεις σαν κοινότητα. Αυτές οι συναθροίσεις λέγονται, όπως διάβασα, το «κοινοβούλιο καρακάξας» ή, θα έλεγα εγώ, η «συνέλευση» ή το «δικαστήριο της καρακάξας» όπου ίσως να δικάζουν τους ανθρώπους του 18ου αιώνα για την αδικοχαμένη υπηρετριούλα και για τις αυστηρές ποινές των χρόνων αυτών.