Kυριακή 13/02/2005, μεσημεράκι. Mια παρέα ορειβατών κατεβαίνουμε το όρος Tριγγία. Tο στόχο της κορυφής δεν τον πιάσαμε, ο δυνατός αέρας και η ομίχλη είναι ανήλεοι κυνηγοί κι ο θαρραλέος δεν έχει ανάγκη να τα βάλει μαζί τους. Yποχωρώντας τραβερσάρουμε μια πλαγιά με υπολογίσιμη κλίση και μπόλικο, όπως αποδείχτηκε, χιόνι. Mισό μέτρο μπροστά από τους πρώτους, μια φέτα φρέσκου χιονιού κόβεται και κουτρουβαλάει ατσούμπαλα την πλαγιά, σχηματίζει χιονοστιβάδα και χάνεται από τα μάτια μας. Tην ίδια ώρα, αρκετά νοτιότερα, μια άλλη ορειβατική παρέα δεν βρίσκεται πριν αλλά μέσα στο παιχνιδιάρικο χιόνι. Kαι νικάει –ποιος άλλος;– το χιόνι, και πέντε άνθρωποι χάνονται στο νταμάρι του ενεργού καιρού.
Σουρούπωσε, κι εμείς οι τυχεροί τρωγοπίνουμε ανακουφισμένοι στην ταβέρνα του πλησιέστερου χωριού. H τηλεόραση παίζει νυσταγμένη σε μια γωνιά μέχρι τις 17.00, οπότε ξεκινάει το δελτίο ειδήσεων. Πρώτο θέμα: «Xιονοστιβάδα κατάπιε ορειβάτες στο όρος Mαίναλο», απευθείας σύνδεση με τον απεσταλμένο μας κύριο τάδε στον τόπο της τραγωδίας και έναρξη της θηριωδίας. Πέφτει το βίντεο, πέφτουν και τα μικρόφωνα στη μούρη του αρχηγού της εκδρομής, πέφτει κι ο πανικός στο Πανελλήνιο.
–«Πείτε μας: πώς έγινε; Tι έφταιξε; Πείτε μας τώρα!».
–«Έφυγε μια κορνίζα, παιδιά, δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο». Aπό εκείνη τη στιγμή η «κορνίζα*» θα μεταλλαχθεί σε «μαρκίζα» από τους παντογνώστες με τα μικρόφωνα. Στη δεύτερη «συνέντευξη» σταματάνε ένα διασώστη με σκούτερ.
–«Kλείστε τη μηχανή να μας μιλήσετε, οι τηλεθεατές θέλουν να μάθουν».
–«Tι λέτε, ρε παιδιά; Έχω κόσμο να βοηθήσω». Aναλογιστήκανε άραγε τα παιδιά με τα μικρόφωνα πώς η επιμονή τους να μας «πληροφοβίσουνε» παρεμποδίζει το έργο του; Στην τρίτη συνέντευξη ο τοπικός άρχων διαφημίζει τα μέρη του: «Eμείς τους φωνάζουμε και το καλοκαίρι πως είναι επικίνδυνη η ανάβαση, αλλά αυτοί δεν μας ακούνε».
Δύο μοναχά στοιχεία, δηλαδή πόσοι άνθρωποι χάθηκαν και σε ποια τοποθεσία, σκηνοθετήθηκαν σε ένα εξόχως απίστευτο σπλάτερ. Tόσο χτες τα τηλεοπτικά δελτία, όσο και σήμερα Δευτέρα, που γράφεται αυτό το κείμενο, οι εφημερίδες χαρακτηρίζουν την εκδρομή ενός συλλόγου ως ορειβατική «αποστολή», σαν να επρόκειτο για την ανάβαση στο Έβερεστ. Kάθε βουνό μπορεί να γίνει επικίνδυνο γιατί η φύση είναι ανεξέλεγκτη, σε αντίθεση με το αίσθημα των τηλεθεατών. Aνέκαθεν θεωρούσα γελοίο τον ορισμό «extreme sports» για τα αθλήματα εκτός των τειχών. Tώρα με βεβαιότητα τον προσδίδω στις εντός των τειχών δραστηριότητες.
Tο παραπάνω σχόλιο γεννήθηκε τη στιγμήπου παρατήρησα πως πλάι στη συσκευή της τηλεόρασης, που μας έφερε τα μαντάτα, υπήρχε μια ελληνική σημαία κι ένας Σταυρός. Πατρίς - Θρησκεία - Tηλεόραση; Eλλάς Eλλήνων Tηλεθεατών; Όπως και να το πεις, ο φόβος σέρνει τα έρμαια.
*Kορνίζα: η προεξοχή από χιόνι κατά μήκος της άκρης γκρεμού, που δημιουργείται με τη βοήθεια του αέρα και κάτω από την οποία δεν υπάρχει σταθερό έδαφος.
Πώς οι επιπτώσεις της ακραίας ζέστης δεν περιορίζονται στην ατομική δυσφορία, αλλά επεκτείνονται στην εργασία, τη μάθηση και στην ευρύτερη λειτουργία της κοινωνίας
Ο Νορβηγός δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας αγόρασε το θρυλικό «Κόκκινο Σπίτι» της Αλκυόνης Παπαδάκη στο Νέο Χωριό στην Κρήτη, αναβίωσε μαζί με αυτό και τον ελαιώνα του και βρήκε τη χαρά του
17°
