Σοφία Αρβανίτη: Από μικρή κατάλαβα ότι το μότο στη ζωή είναι η ελευθερία

Η Σοφία Αρβανίτη παραχώρησε συνέντευξη και μεταξύ άλλων μίλησε για την αγάπη της για τον χορό και τις μοτοσικλέτες, αλλά για τη μεγάλη ανάγκη που έχει να αισθάνεται ελεύθερη.

«Είναι αλήθεια αυτό. Δεν έβλεπες τότε πολλές γυναίκες να διασχίζουν τις λεωφόρους με enduro μηχανές. Ενιωσα μια τεράστια αίσθηση ελευθερίας όταν απέκτησα το πρώτο μου ποδήλατο στο δημοτικό και μπορούσα να πηγαίνω μόνη μου όπου ήθελα. Αργότερα βρήκα εύκολα «καταφύγιο» και στις μοτοσικλέτες, αφού ο μπαμπάς μου οδηγούσε κι εκείνος μηχανή, όπως και ο αδελφός μου, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε και σε αγώνες motocross. Ούσα κι εγώ σε αυτό το παρεάκι, έκανα τις γνωριμίες μου, οδηγώντας κάποιες μηχανές, μέχρι που απέκτησα και τη δική μου μέσα στα επόμενα χρόνια», είπε η Σοφία Αρβανίτη για το γεγονός ότι τη δεκαετία του ’80 κυκλοφορούσε με μηχανή.

Σοφία Αρβανίτη: Τι είπε για την σχέση της με τον χορό και τους γονείς της

«Αρχισα τα μαθήματα 6 ετών. Ηταν κι αυτό κάτι μαγικό για μένα. Επαιρνα τρομερή έμπνευση από το μπαλέτο με τις απίστευτες αυτές μουσικές, όπως του Τσαϊκόφσκι, στις οποίες έβρισκαν καταφύγιο ο εγκέφαλος και η ψυχή μου. Από μικρή κατάλαβα ότι το μότο μου στη ζωή είναι η ελευθερία, γι’ αυτό και καταπιανόμουν με πράγματα που με έκαναν να νιώθω ελεύθερη. Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσα ποτέ κάτω από πίεση των γονιών μου να ακολουθήσω κάποια σπουδή που δεν θα με ενδιέφερε, απλά για να τους κάνω το χατίρι», πρόσθεσε για την σχέση της με τον χωρό.

«Θα ήμουν πολύ δυστυχισμένη. Ευτυχώς, οι γονείς μου δεν με πίεσαν ποτέ να κάνω κάτι που δεν ήθελα. Μπορεί, μάλιστα, ως λαϊκοί άνθρωποι που ήταν να μην έβλεπαν εξαρχής τον χορό με καλό μάτι, επηρεασμένοι προφανώς από κοινωνικές προκαταλήψεις της εποχής, ωστόσο όταν άρχισα να παίρνω υποτροφίες και βραβεία από την Πρότυπο Σχολή της Μαρίας Κανατσούλη, όπου φοιτούσα, άρχισαν κι εκείνοι να νιώθουν πιο ασφαλείς με την επιλογή μου», κατέληξε αποκαλύπτοντας πως οι γονείς της δεν την ανάγκασαν ποτέ να κάνει πράγματα που δεν ήθελε.