Σωτήρης Τσαφούλιας: Τι αποκάλυψε για τη σκηνή με την πάστα στο «Ριφιφί»

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας μίλησε για τη σειρά «Ριφιφί» της Cosmote TV σε συνέντευξη που παραχώρησε στον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Δαββέτα και την πλατφόρμα JohnnyAtTheMovies στο YouTube. Ανάμεσα σε άλλα, στάθηκε σε μια από τις πιο πολυσυζητημένες σκηνές της σειράς, εκείνη με την Ευαγγελία Μουμούρη και την περίφημη σκηνή με την πάστα, που συγκίνησε έντονα το κοινό.

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος, η σκηνή αυτή γυρίστηκε με ιδιαίτερα φορτισμένο τρόπο. «Όταν κάναμε αυτή τη σκηνή με την πάστα, Ευαγγελία μου, της λέω: “Ό,τι γράφει το σενάριο. Θα ήθελα τα μάτια να μην τρέξουν. Και το κάνει. Αυτό που είδες» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η στιγμή μάλιστα γυρίστηκε σε One take. Όπως εξήγησε ο Σωτήρης Τσαφούλιας, ήταν η πρώτη λήψη και η ένταση της σκηνής επηρέασε βαθιά όλο το συνεργείο. «Ναι, ναι. Εγώ δεν είχα σχεδόν φωνή να δώσω cut… Ήταν μια από τις πιο ωραίες και συγκινητικές στιγμές», είπε, περιγράφοντας ότι η ηθοποιός ξέσπασε σε κλάματα για αρκετά λεπτά μετά το τέλος.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Giannis Davvetas (@johnny_dure)

Η ιστορία της «Όλγας» και του γιου της «Ιάσωνα» στη σειρά βασίζεται σε μια πραγματική τραγική υπόθεση. Πρόκειται για την ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη από τη Μυτιλήνη, ο οποίος το 1999 διαγνώστηκε, σε ηλικία μόλις ενός έτους και οκτώ μηνών, με νευροβλάστωμα τετάρτου σταδίου. Οι γονείς του συγκέντρωσαν χρήματα για θεραπεία στις ΗΠΑ, όμως αυτά δεσμεύτηκαν από την τράπεζα και όταν τελικά αποδεσμεύτηκαν, το παιδί είχε ήδη χάσει τη μάχη.

Ο σκηνοθέτης αποκάλυψε ότι «Με την οικογένεια γνωρίστηκα τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του παιδιού, όταν έμαθα ότι η εφορία βγάζει σε πλειστηριασμό το σπίτι τους στη Μυτιλήνη. Με αυτή την αφορμή, να σώσουμε το σπίτι τους, γνωρίστηκα με αυτή την οικογένεια. Και ήρθα σε επαφή και έμαθα όλη την ιστορία. Ένιωσα τον πόνο τους, το ξαναβίωσα, γιατί ούτως ή άλλως αυτά τα γαλανά μάτια του παιδιού που είναι ίδια με τα μάτια του πατέρα του δεν φύγανε ποτέ απ’ το μυαλό μου. Και η αδικία ήταν πραγματικά ασύλληπτη. Να έχεις το πρόβλημα, να έχεις τη θεραπεία, να έχεις βρει το ποσό και τρεις άνθρωποι να πάρουν αυτή την απόφαση. Δεν το χωράει το μυαλό μου. Και να βγαίνει ο αρμόδιος υπουργός τότε, Παπαδόπουλος νομίζω το όνομα, να λέει, το θέμα έκλεισε, άλλη ερώτηση. Σαφώς και το θέμα έκλεισε. Το παιδί πέθανε».