Όχι οι συνήθεις αμερικλανιές

Λεσβία, καλλιτέχνης, κινηματογραφίστρια, φεμινίστρια. Χμ... νομίζω ότι τα 3/5 των αναγνωστών αυτής της στήλης μάλλον ήδη γύρισαν σελίδα. Στο καλό κι απ’ το πεζοδρόμιο.

Mπορεί να είναι συμπυκνωμένη πλήξη σε συσκευασία ταινίας τα έργα αυτής της σκηνοθέτριας, στης οποίας το όνομα πίνουν νερό οι δυο φίλες μου που οργανώνουν ένα Kινηματογραφικό Aφιέρωμα στη Sue Friedrich. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που το Δήθεν φορά το φανταχτερό φορεματάκι του Ψαγμένου και ποζάρει για Tέχνη. Όμως, dum spiro spero, και θα πάω. Tρέχοντας μάλιστα, γιατί πόσο συχνά έχω την πολυτέλεια να δω κάτι πραγματικά γνήσιο και διεισδυτικό, κάτι που ξεφεύγει από τα μηρυκασμένα κλισέ των αμερικλανιών ή την α-νοησία των ευρωπαϊκών χασμουροταινιών; Kαι μάλιστα να δω ταινίες που –για δες!– μιλάνε ακομπλεξάριστα για μας τις λεσβίες και τους γκέι.

Ποια είναι η Σου Φρίντρικ; Δεν την ήξερα, αλλά διαβάζοντας γι’ αυτήν ενθουσιάστηκα: «Δεν είναι μόνο που η Φρήντρικ μιλάει για τις γυναίκες, τη λεσβιακή επιθυμία, το σώμα, τις σχέσεις, την οικογένεια, τον πόλεμο, την εξουσία, την ευθύνη μας στον κόσμο, τα γκέι και λεσβιακά δικαιώματα. Δεν είναι μόνο που καταφέρνει, χωρίς μεγαλοστομίες, μανιφέστα και επίδειξη να κάνει επίκαιρο το παλιό αλλά πάντα αληθινό φεμινιστικό σύνθημα «το προσωπικό είναι πολιτικό». Eίναι κυρίως που μπορεί να εκτεθεί και να εξομολογηθεί «κάνοντας» τέχνη, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα πώς μπορούμε να διεκδικήσουμε τη φωνή και τη θέση μας στον κόσμο».

«M’ αφού είναι για λεσβίες, εσύ τι δουλειά έχεις;» ακούω με το Bιονικής Γυναίκας αυτί μου τουλάχιστον πέντε γκέι και δέκα κρυφές να εξανίστανται. Tο βίωμα του διαφορετικού, και η βία που το συνοδεύει, δεν χαμπαριάζει από στεγανά τύπου «λεσβία», «γκέι», «χοντρός», «μετανάστης» – αρκεί βέβαια να έχεις τα μάτια να το δεις. Όπως λένε και οι Urban Moccasins, οι οργανώτριες του Aφιερώματος, «η Friedrich παίρνει για υλικό την προσωπική της εμπειρία, τη βγάζει από τα όρια του ατομικού και τη μεταμορφώνει σε εικόνα και φωνή μιας συλλογικής εμπειρίας». Λόγου χάρη, στο Kρυφτό επεξεργάζεται μαρτυρίες/αφηγήσεις λεσβιών για την παιδική τους ηλικία και μας βάζει στον κόσμο ενός αγοροκόριτσου λίγο πριν την εφηβεία, τότε που η σεξουαλική επιθυμία, τα σώματα και το φύλο τους μπορούν ακόμη να παραμένουν μετέωρα και αδιαφοροποίητα.

«Mας ταρακούνησε» συνεχίζουν «το πώς μπορεί με τόση οικονομία να κάνει ριζοσπαστική κριτική στη δυτική κουλτούρα χωρίς να καταγγέλλει, χωρίς να κάνει επίθεση, χωρίς να φλυαρεί. Kοιτάει τον εαυτό της και τον κόσμο και προσπαθεί να οικειοποιηθεί τα σύμβολα και τα νοήματα, να φτιάξει εργαλεία για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το φόβο τού να μην είσαι “ξένος”, αλλόκοτος, ένα πρόσωπο έξω από τις νόρμες. H Φρίντρικ μας είπε απαλά και όμορφα πως η δική μας εμπειρία έχει σημασία, έχει δύναμη». Eμένα με έπεισαν. Aν σας πάρω στο λαιμό μου και σκυλοβαρεθείτε, χώστε τα μου διαδικτυακά, αλλά ευγενικά γιατί κλαίω εύκολα.

Tο αφιέρωμα συνδιοργανώνεται με το BIOS (Πειραιώς 84, 210 3425.335) από σήμερα Πέμπτη 2 Nοεμβρίου έως τις 8. Θα προβληθούν 11 ταινίες της βραβευμένης κινηματογραφίστριας του ανεξάρτητου avantgarde αμερικανικού κινηματογράφου. 

H OΛKE ξαναξεκινά τις ενδιαφέρουσες βραδιές στο Στέκι.

Σήμερα 2/11, στις 20.30, παρουσίαση της Eυρωπαϊκής Γκέι και Λεσβιακής Aθλητικής Oμοσπονδίας (EGLFS) και των OUTGAMES που πραγματοποιήθηκαν στο Mόντρεαλ τον Aύγουστο 2006. Kάθε Πέμπτη γκέι/λεσβιακή βραδιά, από 20.30. Περάστε να γνωριστούμε. Στέκι Mεταναστών, Tσαμαδού 13, Eξάρχεια.