Πατέρας θύματος τροχαίου για νέο ΚΟΚ: Για πρώτη φορά κάτι άκουσαν από το Υπουργείο

Μια ιδιαίτερα συγκινητική και ταυτόχρονα ουσιαστική τοποθέτηση πραγματοποιήθηκε στη Βουλή κατά τη διάρκεια της ακρόασης φορέων για το νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Ο Γιώργος Κουβίδης, Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου «SOS Τροχαία Εγκλήματα», πατέρας θύματος τροχαίου δυστυχήματος, τόνισε πως «είναι η πρώτη φορά που ακουστήκαμε από ένα Υπουργείο» — μια φράση που αποτύπωσε με απλότητα την αίσθηση δικαίωσης εκατοντάδων οικογενειών.

«Είμαστε άνθρωποι που ζούμε κάθε μέρα με την απώλεια. Δεν ζητάμε εκδίκηση. Ζητάμε να μην περάσει άλλος αυτό που περάσαμε εμείς», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας κινείται σε θετική κατεύθυνση και περιλαμβάνει ουσιαστικές προτάσεις τις οποίες ο σύλλογος έχει καταθέσει εδώ και χρόνια.

Ο κ. Κουβίδης αναφέρθηκε και στον Αναπληρωτή Υπουργό Μεταφορών, Κωνσταντίνο Κυρανάκη: «Ο Υπουργός μας άκουσε. Δεν ήρθε με έτοιμες απαντήσεις, αλλά με διάθεση να ακούσει τι πραγματικά σημαίνει απώλεια στην άσφαλτο».

Σύμφωνα με την τοποθέτησή του, το νέο πλαίσιο δεν περιορίζεται στην αυστηροποίηση ποινών, αλλά δημιουργεί για πρώτη φορά ένα σύστημα υποτροπών που λειτουργεί αποτρεπτικά, στοχεύοντας στον ίδιο τον πυρήνα της οδικής παραβατικότητας. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις διατάξεις για την προστασία των πιο ευάλωτων χρηστών του δρόμου, όπως οι πεζοί, οι ποδηλάτες και τα ΑμεΑ.

Το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών είχε από την πρώτη στιγμή δηλώσει πως επιθυμεί ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας να μην είναι ένα ακόμη κείμενο γραφειοκρατίας, αλλά μια ουσιαστική πολιτική παρέμβαση με επίκεντρο την ανθρώπινη ζωή. Η τοποθέτηση του κ. Κουβίδη φάνηκε να επιβεβαιώνει ότι αυτή τη φορά δεν έμεινε στα λόγια.

Στο νέο Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας αποτυπώνονται για πρώτη φορά οι θέσεις των οικογενειών των θυμάτων, όχι ως συμβολική αναφορά, αλλά ως πυρήνας της νέας φιλοσοφίας για την οδική ασφάλεια. Ο νόμος δεν θα φέρει πίσω τις ζωές που χάθηκαν. Αλλά, όπως είπε ο κ. Κουβίδης, «αν μπορέσει να σώσει έστω και μία, τότε άξιζε».