Εκφασισμός: το ανώτατο στάδιο του εθνολαϊκισμού

Ο σχεδιασμός και η μεθόδευση της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ οδηγεί σε εξαιρετικά επικίνδυνες ατραπούς. Η ανάμειξη και οι πρωτοβουλίες που θα αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε θέματα ιστορίας, που ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας, και σε ενέργειες που ανήκουν στο Υπουργείο Εξωτερικών παραπέμπουν στην αλήστου μνήμης περίοδο της χούντας. Φυλλάδια θα διανεμηθούν και εκδηλώσεις θα διοργανωθούν ανά τη χώρα, για να μάθουν και να συνειδητοποιήσουν βαθύτερα μαθητές και πολίτες της θυσίες του ελληνικού έθνους απέναντι στις ναζιστικές θηριωδίες και πόσο δίκαιο είναι το αίτημα για τις γερμανικές αποζημιώσεις. Και όλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη και τη συμμετοχή στο σχεδιασμό εκπροσώπων της ΑΔΕΔΥ και της ΟΛΜΕ, γνωστών και των δύο στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, σε σύσκεψη στο ΥΠΕΘΑ.

Ο εθνικισμός των ΑΝΕΛ σε συνδυασμό με το λαϊκισμό των οπαδών του Τσάβες και του Μαδούρο του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ όλο και περισσότερο αποδεικνύεται επικίνδυνο σκοταδιστικό μείγμα. Το κράτος ως ιδεολογικός μηχανισμός και ως μηχανισμός χειραγώγησης των συνειδήσεων, με ιδεολογική χρήση της ιστορίας, είναι χαρακτηριστικό των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Σε τι θα χρησιμεύσει η συστηματική καλλιέργεια της αντιγερμανικής υστερίας; Μήπως ως συλλογικό άλλοθι στο ενδεχόμενο εξόδου για ετεροχρέωση στους κακούς και υπονομευτές ξένους;

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί για την προώθηση των ελληνικών διεκδικήσεων υπάρχουν. Αυτή τη στιγμή το μόνο που δεν χρειάζεται η χώρα είναι η επιδείνωση της έντασης στη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους της, από τη μια, και η ενίσχυση του εθνολαϊκισμού στο εσωτερικό της, από την άλλη. Τα πραγματικά προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται με την καταφυγή στον εθνικιστικό φανατισμό. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για τον κοινωνικό εκφασισμό και τις σκοτεινές δυνάμεις που καραδοκούν. Με τη θεωρία του «αριστεροχουντισμού» τότε, στη μεταπολίτευση, γελάγαμε, τώρα μπορεί να κλάψουμε και ελπίζω να μη χρειαστεί να αναθεωρήσουμε σύντομα το περιεχόμενο της έννοιας του δημοκρατικού τόξου. Είναι δυνατό να έχει χαθεί κάθε ευαισθησία στα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως ο έλλογος ΣΥΡΙΖΑ είναι φαντασιακό προϊόν επιθυμίας χωρίς σχέση με την πραγματικότητα;