Λίγοι θα ασχοληθούν με το πιο σημαντικό κομμάτι του πορίσματος για τα Τέμπη

Προφανώς, όπως και η πλειονότητα των συμπολιτών που μιλούν για το πόρισμα για τα Τέμπη, δεν έχω κάτσει να το διαβάσω ολόκληρο και σε κάθε του λεπτομέρεια. Όμως ακόμα και με μια διαγώνια ανάγνωση κανείς μπορεί να καταλάβει ότι περιγράφει αυτό που οι περισσότεροι ξέραμε από πριν: έναν ακόμα μη ασφαλή σιδηρόδρομο, ένα ξεχαρβαλωμένο δημόσιο στο οποίο ακατάλληλοι άνθρωποι τοποθετούν σε κρίσιμες θέσεις άλλους ακατάλληλους ανθρώπους χωρίς κανέναν έλεγχο και καμία αξιολόγηση. Ένα μπάτε σκύλοι αλέστε το οποίο γνωρίζουμε πολύ καλά (άλλωστε το χρηματοδοτούμε κιόλας) και στο οποίο ένα μεγάλο δυστύχημα ήταν απλώς θέμα χρόνου να συμβεί. Αναπόφευκτα περιγράφονται και οι πολιτικές ηγεσίες που όχι μόνο είναι εντελώς απρόθυμες να βελτιώσουν το παραμικρό αλλά καθυστερούν ακόμα και τα έργα υποδομής που θα μπορούσαν να μετριάσουν τις θανατηφόρες συνέπειες τους ξεχαρβαλωμένου (αλλά ιδιαιτέρως βολικού για τεμπελιά και ρουσφέτια) δημοσίου. Στο πόρισμα επίσης επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρξε καμία εντολή για μπάζωμα προκειμένου να κρυφτούν φοβερά και τρομερά στοιχεία αλλά κι αυτό το καταλαβαίναμε από πριν, τουλάχιστον όλοι όσοι δεν πιστεύαμε ότι οι επιστολές του Ιησού που πουλούσε ο Βελόπουλος ήταν πραγματικές.

Όλα τα παραπάνω, μαζί με κάποια άλλα ασαφή συμπεράσματα που θα αποκτήσουν αξία όταν αποσαφηνιστούν, δεν αποκάλυψαν τίποτα που δεν γνωρίζαμε ή δεν υποψιαζόμασταν. Παρ’ όλα αυτά θα μονοπωλήσουν τη δημόσια συζήτηση. Αυτή της οποίας την μπαγκέτα κρατούν δημοσιογράφοι και πολιτικοί, με τον καθένα να παίρνει τα συμπεράσματα και τις χρονικές περιόδους που βολεύουν το κομματικό ή ιδεολογικό αφήγημα του. Και φυσικά, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, θα μείνουν έξω από σχεδόν κάθε κουβέντα τα πιο χρήσιμα κομμάτια του πορίσματος: αυτά που περιγράφουν όλα όσα πρέπει να γίνουν για να λειτουργεί ο σιδηρόδρομος με ασφάλεια.

Προφανώς αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο. Οι πρωταγωνιστές της δημόσιας συζήτησης, από αποφασισμένους υπουργούς μέχρι οργισμένους πανελίστες κι από μαχητικούς συνδικαλιστές μέχρι ευαίσθητους σελέμπριτιζ, δεν δίνουν δεκάρα και για τα Τέμπη και για τα τρένα και για την ασφάλειά τους. Δεν δίνουν δεκάρα ούτε για όλα τα υπόλοιπα που έκαναν τόσο κόσμο να διαδηλώσει. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η κομματική διαφήμιση, η προβολή, η κολακεία του κοινού και γενικώς πράγματα στα οποία η απαίτηση για σοβαρό μελλοντικό σχεδιασμό δεν πολυβοηθάει.

Έτσι, το πιο σημαντικό κομμάτι του πορίσματος θα χαθεί και θα επικρατήσουν οι επικολυρικοί μονόλογοι, οι καυγάδες, η ψευδαίσθηση διεκδίκησης αδιόρατων αιτημάτων και όλα αυτά που υφιστάμεθα εδώ και δεκαετίες. Όχι ότι είναι παράξενο ή μη αναμενόμενο, αλλά όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται όλο και πιο θλιβερό. Όσο θλιβερό είναι να ακούς ακόμα για «υποστελέχωση που έφερε το μνημόνιο» και όχι «υποστελέχωση που έφερε η χρεωκοπία που έκανε αναγκαστικό το μνημόνιο». Όσο θλιβερό είναι να καταλαβαίνεις ότι μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Και μπράβο μας.