Νίκος Μπίστης

Ήταν από τους πρώτους που μιλούσε για την ανάγκη ανασυγκρότησης και ανασύνθεσης του χώρου της κεντροαριστεράς και από τους λίγους που έκανε πραγματικές προσπάθειες για να επιτευχθεί. Ο χώρος όμως για μία ακόμη φορά κατεβαίνεις στις εκλογές κατακερματισμένος και κατά τον Νίκο Μπίστη όλοι οι εμπλεκόμενοι έχουν μερίδιο ευθύνης- μικρότερο ή μεγαλύτερο. Όσον αφορά τον ίδιο, στην τρίτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του «ΠΑΣΟΚ- Δημοκρατική Παράταξη», σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση δεν έχει λόγο να αγχώνεται για σταυρούς και κατάταξη. Παρόλα αυτά μιλάει για το κόμμα με την ίδια θέρμη με την οποία μιλούσε και όταν κατέβαινε υποψήφιος. Επιμένει ότι αν και «πιεζόμενο από όλες τις πλευρές κράτησε την χώρα όρθια. Είχε μια γραμμή που την κράτησε μέχρι τέλους». Ασκεί σκληρή κριτική στη ΔΗΜΑΡ, δηλώνει «απογοητευμένος» από τον Σπύρο Λυκούδη, ενώ κατατάσσει το Ποτάμι σε «ομιχλώδη σχήματα που δεν με ενδιαφέρουν γιατί ξέρω το τέλος τους»

Γιατί κατά την γνώμη σας πρέπει να βγει τρίτο το ΠΑΣΟΚ- Δημοκρατική Παράταξη;

Γιατί είναι μακράν το πιο σοβαρό κόμμα. Λαβωμένο, πιεζόμενο από όλες τις πλευρές κράτησε την χώρα όρθια. Είχε μια γραμμή που την κράτησε μέχρι τέλους. Παρακολουθείτε τον προεκλογικό αγώνα. Πείτε μου ειλικρινά ο πολιτικός  λόγος του Βενιζέλου και της μεγάλης πλειοψηφίας των στελεχών της παράταξης, δεν σας πείθει για την αναγκαιότητα να είναι ο ρυθμιστής της δύσκολης αυριανής ημέρας; Ψηφίζουμε για το μέλλον της χώρας και της Δημοκρατικής Παράταξης. Δεν ψηφίζουμε (το ελπίζω δηλαδή) τα ψεύτικα λόγια και τους εξυπνάκηδες.

Πολλοί χρεώνουν στο ΠΑΣΟΚ το φρένο που μπήκε σε μεταρρυθμίσεις σε θέματα όπως η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, γάλα, ψωμί κλπ και ότι έκλεινε το μάτι σε ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό το τελευταίο ομολογώ ότι πρώτη φορά το ακούω. Για το αντίθετο μας κατηγορούν. Τώρα για τις μεταρρυθμίσεις. Ας μην συγχέουμε τις μεταρρυθμίσεις με τις «εξυπηρετήσεις» προς εταιρείες, ξενοδόχους κλπ. Δυστυχώς πολλές από τις προτάσεις της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ ήσαν κατ’ όνομα μεταρρυθμίσεις. Το γάλα και το ψωμί είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Πολλή φασαρία για το τίποτε. Και δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να δεχτούμε γιαούρτια από σκόνη γάλακτος, δίνοντας ισχυρό κτύπημα στην εγχώρια παραγωγή που είναι επί πλέον και εξαιρετικής ποιότητας.

Γιατί να πιστέψει ο ψηφοφόρος ότι το ΠΑΣΟΚ θα κάνει αύριο όσες μεταρρυθμίσεις δεν κέρδισε όταν κέρδισε με 10 μονάδες διαφορά;

Γιατί και οι λίγες μεταρρυθμίσεις που γίνανε έχουν σφραγίδα ΠΑΣΟΚ. Και πάρτε υπόψη σας ότι δεν έχετε να κάνετε και με μια κοινωνία που «πέθαινε» για μεταρρυθμίσεις. Όλοι θυμόμαστε το αντιμεταρρυθμιστικό μέτωπο κατά των προτάσεων Γιαννίτση στο Ασφαλιστικό. Εν πάση περιπτώσει η περίοδος Σημίτη ήταν περίοδος που έγιναν μεταρρυθμίσεις. Και ήταν περίοδος  ΠΑΣΟΚ .Όμως ο λαός ήθελε μετά τον Κ. Καραμανλή στο τιμόνι της χώρας και τον Γ. Παπανδρέου στο τιμόνι του ΠΑΣΟΚ. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Γιατί θεωρείτε ότι η κεντροαριστερά δεν κατάφερε -για μια ακόμα φορά- να κατέβει ενωμένη στις εκλογές

Όπως ξέρετε τα τελευταία χρόνια αγωνίζομαι για την ενότητα και την ανανέωση της κεντροαριστεράς. Μπορώ, λοιπόν, να σας δώσω μια απάντηση και κρίνετε εσείς τον βαθμό αντικειμενικότητας. Όλοι έχουν ευθύνη. Την λιγότερη έχει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και αυτό δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Πρώτα η ΔΗΜΑΡ, πλειοψηφία και μειοψηφία. Για τον Κουβέλη δεν χρειάζεται να πω τίποτε, τα γεγονότα μιλάνε μόνα τους. Μεγάλη όμως ήταν η απογοήτευση μου και από του Μεταρρυθμιστές του Σπύρου Λυκούδη. Ξεκίνησαν ως συγκάτοικοι στην κεντροαριστερά και κατέληξαν με μια θεαματική στροφή να αναζητούν ρόλο στο Ποτάμι. Τεράστια, ανυπολόγιστη ζημιά στην υπόθεση της κεντροαριστεράς επέφεραν πολλοί από τους 58 με τον αντιπασοκισμό τους αλλά και την αχαλίνωτη φιλοδοξία τους. Προφανώς και η ηγεσία του Ποταμιού που με το κατασκεύασμα του ¨νέου¨ απέναντι στα «παλιά κόμματα» ουσιαστικά επιδίωξε να γίνει Βεζίρης στην θέση του Βεζίρη. Από την πρώτη στιγμή αρνήθηκε κάθε συνεργασία. Βεβαίως και ο Γ. Παπανδρέου με την πριγκιπική του συμπεριφορά, που για ένα γινάτι προσπάθησε να διασπάσει το κόμμα το οποίο αγόγγυστα σήκωσε τα βάρη μιας πολιτικής που ο ίδιος πρώτος εφάρμοσε. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος αντί να οικοδομήσει πάνω στο πολύτιμο 8% και το brand name της Ελιάς, εγκατέλειψε την τελευταία. Το ελαφρυντικό που έχει –και τώρα το συνειδητοποιούν όλοι- είναι ότι προσπάθησε να κρατήσει στο ΠΑΣΟΚ τον Παπανδρέου και άλλους που δυσανασχετούσαν με το άνοιγμα προς την κεντροαριστερά και την Ελιά. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι έπρεπε να τους αγνοήσει και να προχωρήσει αποφασιστικά. Τώρα όλοι άρχισαν να μιλάνε για την επόμενη ημέρα της κεντροαριστεράς, να ξαναβρεθούμε κλπ. Σύμφωνοι αλλά έχοντας βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από τις αποτυχίες.

Με το Ποτάμι τι σας χωρίζει;

Με ποιο Ποτάμι ακριβώς; Με τον Λυκούδη δεν μας χώριζε κάτι. Με την Δράση και τον κ. Σκυλακάκη πολλά. Με κάτι  απολίτικους υποψήφιους που ακούω στην τηλεόραση, χάος. Με τον Σταύρο Θεοδωράκη ειλικρινά δεν ξέρω. Και αν δεν ξεκαθαρίσει το πολιτικό του στίγμα και συνεχίσει την ηθικολογία περί «συνωμοσίας του καλού» φοβάμαι ότι δεν θα μάθω. Εμένα με ενδιαφέρει η συγκρότηση της μεταρρυθμιστικής κεντροαριστεράς. Ομιχλώδη σχήματα δεν με ενδιαφέρουν γιατί ξέρω το τέλος τους.