Πιο κοντά στην Ευρώπη

Είναι γνωστό σε όσους εμπλέκονται με την πολιτική ότι οι ευρωεκλογές προσελκύουν σχεδόν πάντα μικρότερο ενδιαφέρον από τις εθνικές εκλογές. Και αν στις ευρωεκλογές δεν κρίνεται η διακυβέρνηση μίας χώρας, κρίνονται, όμως, πολλές και σημαντικές πολιτικές που τελικά μας αφορούν όλες και όλους.

Για να δώσω μόνο ένα παράδειγμα, είχα την ευκαιρία να βρεθώ αρκετά κοντά στη διαδικασία διαμόρφωσης του ταμείου ανάκαμψης. Το Ταμείο Ανάκαμψης μπορεί να ήταν η απάντηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας, ήταν όμως παράλληλα και ένα τολμηρό βήμα εμβάθυνσης της Ένωσης. Και σε αυτή την πορεία η χώρα μας είχε ενεργό ρόλο σε κάθε στάδιο. Η Ελλάδα κατόρθωσε να εξασφαλίσει σημαντικούς πόρους που ήδη ενισχύουν την ανάπτυξη αλλά και τις πολιτικές συνοχής. Η πρόταση που κατέθεσε ήταν από τις πιο πλήρεις, συνιστά ένα συνεκτικό σχέδιο επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων και βασίστηκε στις κατευθύνσεις της έκθεσης Πισσαρίδη. Τον τελευταίο χρόνο διαπιστώνω τις προκλήσεις αλλά και τα σημαντικά οφέλη που έχει η υλοποίηση των έργων που περιλαμβάνονται στο σχέδιο Ελλάδα 2.0. Ο Προσωπικός Βοηθός, η κάρτα αναπηρίας, υποδομές για τη βελτίωση της προσβασιμότητας σε ιδιωτικές κατοικίες και χώρους εργασίας είναι μόνο μερικά παραδείγματα από τα έργα που υλοποιεί το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας. Σχεδόν κάθε υπουργείο έχει αναλάβει να υλοποιήσει έργα στον τομέα του που αλλάζουν την εικόνα της Ελλάδας.

Η πορεία αυτή μόνο δεδομένη δεν ήταν. Ήταν αποτέλεσμα συστηματικής και μεθοδικής δουλειάς που έγινε τόσο στο εσωτερικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Βασίστηκε στη αρχή πως η Ελλάδα δεν είναι μία ιδιότυπη περίπτωση που κατατάσσεται στο περιθώριο της Ε.Ε. αλλά ένα από τα παλαιότερα μέλη της που δεν μπορεί παρά να ανήκει στον πυρήνα της Ευρώπης. Η θεαματική βελτίωση της δημοσιονομικής εικόνας της χώρας, η αποφασιστική στάση της Ελλάδας απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οι εποικοδομητικές προτάσεις της κυβέρνησης στη διαχείριση της πανδημίας (όπως το ευρωπαϊκό πιστοποιητικό εμβολιασμού) είναι τα διαπιστευτήρια που μας επιτρέπουν σήμερα να συμμετέχουμε στους ευρωπαϊκούς θεσμούς από τελείως διαφορετική βάση.

Καθώς την Κυριακή καλούμαστε να ψηφίσουμε για την ευρωβουλή, είναι σημαντικό να σκεφτούμε τι από όλα αυτά θα είχε γίνει πράξη αν δεν ήταν Πρωθυπουργός ο Κυριάκος Μητσοτάκης και αν στην κυβέρνηση δεν ήταν η Νέα Δημοκρατία. Ευτυχώς για πολλούς φαίνεται πλέον μία μακρινή ανάμνηση αλλά φέτος θα κλείσουμε (μόλις) δέκα χρόνια από το καταστροφικό 2015 της «περήφανης διαπραγμάτευσης», των capital controls και του δημοψηφίσματος-παρωδία. Ο λόγος, όμως, που φαίνεται μία μακρινή ανάμνηση είναι επειδή ακριβώς από το 2019 και μετά η χώρα κατόρθωσε, παρά τις πολλές αντιξοότητες, να αλλάξει ριζικά πορεία. Την πορεία αυτή πρέπει να διαφυλάξουμε και την Κυριακή να κάνουμε άλλο ένα βήμα πιο κοντά στην Ευρώπη.