Οι αποσυνάγωγοι

Από μικρός συμπαθούσα τα σκυλιά. Όχι τα μικρά και ενίοτε δυσανάλογα θορυβώδη, όσο τα μεσαίου μεγέθους: τα «κανονικά» - μιας και βρισκόμαστε στον αστερισμό της κανονικότητας. Εν ολίγοις, τα μπάσταρδα. Προ ετών, υιοθέτησα ένα τέτοιο στην Αίγινα. Για την ακρίβεια, εγώ υιοθετήθηκα: με το που ερχόμουν να εγκατασταθώ,  εκείνο με ακολουθούσε και άραζε στα πέριξ του σπιτιού, όπου έβρισκε τροφή, φροντίδα. Ξεχειμώνιαζε στο χωριό, όπου όλοι το λάτρευαν. Εν τη σοφία του, δεν γάβγιζε – προς τι άλλωστε;

Σε προχωρημένη ηλικία, καθώς βελτιώνονταν τα αγγλικά μου (γλώσσα εξόχως χρήσιμη, όπως τόνιζα συνεχώς στους φοιτητές μου) ανακάλυψα τον όρο underdog (υπόσκυλος): η ακριβέστερη μονολεκτική απόδοση στα ελληνικά είναι «αουτσάιντερ». Δεν νομίζω ότι γνώριζα ακόμα τη λέξη, όταν φίλοι μου Παναθηναϊκοί με παρέσυραν μια Κυριακή στο γήπεδο στη Λεωφόρο, στον αγώνα ΠΑΟ-Ηρακλής. Ήμουν αδιάφορος, άσχετος, αλλά με το που βάλανε πρώτοι γκολ οι φιλοξενούμενοι, σηκώθηκα και ζητωκραύγασα. Η παρέα με επανέφερε γρήγορα στην τάξη, υπό το αγριωπό και κάπως έκπληκτο βλέμμα άλλων φιλάθλων. Εν τέλει, απογοητεύτηκα: νίκησαν οι γηπεδούχοι - το φαβορί.

Πάντως ο συμπαθής όρος underdog παραπέμπει στα αυτιά μου και σε κάτι σαν αποδιοπομπαίος τράγος, περιθωριακός, καρπαζοεισπράκτορας, αποσυνάγωγος.

Περί αυτών ο λόγος, λοιπόν, παραμονές των δεύτερων εκλογών. Γράφω προς τιμήν τους, προς υπεράσπισή τους: αυτών και της κοινής λογικής.

1. Κατρούγκαλος (ΣΥΡΙΖΑ). Τα όσα είπε ή άφησε να νοηθούν, παραμονές πρώτων εκλογών, έχουν κάποια βάση και θα έπρεπε κανονικά να οδηγήσουν σε μια σοβαρή συζήτηση: για τις εισφορές ως εργαλείο καταπολέμησης της παραοικονομίας και αναδιάταξης μιας οικονομίας όπου κυριαρχεί η γκρίζα άτυπη εργασία, εν αντιθέσει με τη συντεταγμένη απασχόληση. (Βλ. άρθρο Ματσαγγάνη, Athens Voice, 19-5-2023). Το να ψελλίσει κάποιος κάτι επ’ αυτού, αποδείχτηκε όμως απαράδεκτο, καθώς πυροδότησε (παβλοφικά) φοβικά αντανακλαστικά. Ο δε λαλήσας εξοβελίστηκε στο πυρ το εξώτερον με έναν ομολογουμένως πρωτότυπο τρόπο: βρέθηκε εκτός ψηφοδελτίων του κόμματος, παραμένοντας τύποις υποψήφιος…
2. Πνευματικός (ΝΔ). Τα όσα είπε, γιατρός το επάγγελμα ο ίδιος, αποτελούν κοινό τόπο στον κλάδο της υγείας. Το έζησαν μάλιστα με οδυνηρό τρόπο στη Βόρεια Ιταλία, στην αρχή της πανδημίας: αρχές του 2020, γινόταν εξ ανάγκης μια ψυχολογικά δύσκολη επιλογή των ασθενών που θα οδηγούνταν στην εντατική για θεραπεία, με γνώμονα την ηλικία και τις πιθανότητες επιβίωσης. Αλλά και υπό κανονικές συνθήκες, είναι γνωστό/αποδεκτό ότι περιπτώσεις με ανίατη ασθένεια σε προχωρημένο στάδιο αντιμετωπίζονται με κριτήριο όχι τόσο τη θεραπεία όσο την απάλυνση του πόνου καθώς οδεύουν προς το θάνατο. Η κυρία Λινού (ΣΥΡΙΖΑ), που έσπευσε να καταγγείλει τον Πνευματικό, τα ίδια πρέσβευε προ ετών. Η άδικη κατακραυγή ήταν τέτοια, που ο βουλευτής είχε την τύχη του Κατρούγκαλου: βρέθηκε εντός ψηφοδελτίου (όντας μάλιστα ήδη εκλεγμένος) αλλά προκαταβολικά εκτός Κοινοβουλίου. Ήττα του Διαφωτισμού, επικράτηση της μικροπολιτικής σκοπιμότητας, της υποκρισίας, του σκοταδισμού - που παρεμπιπτόντως μέλλεται να εκπροσωπηθεί επάξια στην προσεχή Βουλή, με το κόμμα ΝΙΚΗ.
3. Φίλης (ΣΥΡΙΖΑ). Η μετεκλογική-προεκλογική συζήτηση περί Θράκης άναψε εσχάτως για τα καλά: αφορμή η κοντόφθαλμα επωφελής προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αδράξει μειονοτικές ψήφους, έχοντας επίγνωση ότι χειραγωγούνται πρωτοφανώς μονόπαντα από την Τουρκική κυβέρνηση («Μητσοτάκης γιοκ»). Φίλα προσκείμενη εφημερίδα θριαμβολογούσε μάλιστα μετεκλογικά, περιγράφοντας τη Ροδόπη ως «Γαλατικό χωριό»! Θλιβερά συμπτώματα κατάρρευσης… Αλλά ως προς τη μεγάλη εικόνα, οι εθνικιστικές κορώνες και ο στρουθοκαμηλισμός δεν ωφελούν. Ο Φίλης, στις δηλώσεις του, είπε το προφανές: μέσα στη μουσουλμανική μειονότητα ένα κομμάτι (σεβαστό, θα πρόσθετα) πράγματι αυτοπροσδιορίζεται εθνοτικά ως τουρκικό. Και πέσανε να τον φάνε! Η νηφάλια πατριωτική απάντηση είναι η συμπερίληψη της μειονότητας στην ευημερία και στα αγαθά ενός ευρωπαϊκού κράτους δικαίου, όπως πρέπει να είναι η Ελλάδα. Τόσο απλά. Αυτό νομίζω είναι και η κρατούσα προσέγγιση από πλευράς ΝΔ (Βλ. πρόσφατη συνέντευξη Χατζιδάκη στον Σκάι).

Αντί να αναγνωρίζουν δύσκολες αλήθειες, αλληλοκατηγορούνται όλοι για «κρυφές ατζέντες». Αναδύεται έτσι μια υποκριτική «πολιτική ορθότητα», του είδους ας μη θίγουμε ευαίσθητα θέματα. Κοντολογίς, άσε τα σκυλιά να κοιμούνται (let sleeping dogs lie). Τα τρία σκυλιά (υπόσκυλοι) αλυχτάνε, το καραβάνι προχωράει… Προς τα πού, άραγε;