Σε βλέπω να φοβάσαι

Είναι σίγουρα οι πιο ανούσιες, οι πιο άνευρες εκλογές που έχω ζήσει στη ζωή μου, με το πιο ανατρεπτικό αποτέλεσμα που έχω ζήσει στη ζωή μου. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει! Οι συζητήσεις στην τηλεόραση γίνονται ανόρεχτα για εικονικά διλήμματα και χωρίς ακροατήριο. Τα εικοσάχρονα απαντούν στους ρεπόρτερ ότι βαριούνται να πάνε να ψηφίσουν. Οι παλιοί αριστεροί θυμούνται νοσταλγικά την εποχή που ελπίζανε και δερνότανε και θυμώνανε με τον μπατζανάκη τους για το κόμμα τους. Ελπίδα, να τι έλειπε.

Όλοι και όλες συρθήκαμε στην κάλπη από έναν αόριστο φόβο: μην έρθουν οι άλλοι και τα κάνουν πάλι θάλασσα, μη χάσουμε τα λεφτά μας και βρεθούμε με τη Δήμητρα στο χέρι, μην μπουν οι Τούρκοι και εμείς δεν έχουμε κυβέρνηση, μην αδικηθούν τα παιδιά μας. Ελπίδα ότι θα αλλάξει πραγματικά κάτι ούτε για δείγμα, σε κανέναν προεκλογικό λόγο – πήξαμε στην αοριστία: για να πάμε μπροστά, για τη δικαιοσύνη για όλους, για μια Ελλάδα σταθερή. Σταθερή – λέξη αστεία όταν βλέπεις ότι διανύουμε παγκοσμίως την πιο ασταθή εποχή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αστεία ξεαστεία τη φάγαμε φυσικά γιατί τη χρειαζόμαστε τόσο πολύ ψυχικά.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη, απόλυτη ανάγκη, τη σταθερότητα, όπως κι αν την εννοεί. Και την ψάχνουμε ακόμα πιο πολύ γιατί κατά βάθος ψυχανεμιζόμαστε ότι αυτό που ζούμε είναι μια εικονική πραγματικότητα. Ίσως γι’ αυτό οδηγηθήκαμε στην κάλπη την Κυριακή με τόσο ασταθή και απρόθυμα βήματα… Ίσως γι’ αυτό δεν περίμεναν ούτε οι νικητές ότι θα νικήσουν τόσο σαρωτικά.