Δεν φταίω εγώ, φταίει ο προηγούμενος

Ακούω συχνά μέλη της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου να δικαιολογούνται για τα προβλήματα που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να λύσουν: «φταίει η προηγούμενη κυβέρνηση», «φταίνε οι συνδικαλιστές», «φταίει η αντιπολίτευση» − πάντοτε φταίει κάποιος άλλος∙ ποτέ η κυβέρνηση που υποτίθεται ότι έχει αναλάβει την ευθύνη. Οι άνθρωποι αυτοί βγαίνουν στα ΜΜΕ και κάνουν αναλύσεις για το πώς φτάσαμε ως εδώ: αναφέρομαι κυρίως στα προβλήματα του δημόσιου χώρου −την ευταξία, τον έλεγχο της κυκλοφορίας, την καθαριότητα, την ασφάλεια, με λίγα λόγια την ομαλή καθημερινότητα− όχι στα διεθνή ή πλανητικά για τα οποία φταίει σίγουρα «άλλος» ή «άλλοι».

Η κυβέρνηση μοιάζει με τον οδοντογιατρό που δηλώνει ότι, αν και «δεν κακολογεί ποτέ συναδέλφους, η εμφύτευση που έκανε ο προηγούμενος συνάδελφος είναι προχειροδουλειά» και προσθέτει ότι «θα χρειαστεί περαιτέρω οδοντοϊατριακή εργασία» − ή σαν τον υδραυλικό που κουνάει περίλυπος το κεφάλι γιατί ο προηγούμενος συνάδελφος δεν τοποθέτησε σωστά το σιφώνιο. Το ίδιο κάνουν οι γκαραζιέρηδες και οι επιμελητές κειμένων: Ποιος άσχετος έβαλε το χεράκι του κάτω από το καπό; Ποιος αγράμματος έγραψε αυτό το σκουπίδι; κ.τ.λ.

Δεν φταίμε ποτέ. Είτε φταίει κάποιος εκτός συνόρων, είτε φταίει κάποιος από το παρελθόν, είτε το ίδιο το παρελθόν που μοιάζει να έχει δική του ζωή και να μας στοιχειώνει. Παραλάβαμε καμένη γη. Ααααχ. Στην Ελλάδα είμαστε 11 εκατομμύρια νοματαίοι κι όμως κανείς δεν ευθύνεται για την έλλειψη σεβασμού στον δημόσιο χώρο, για τη βία (οπαδική, βανδαλιστική, πολιτική), για τη βρομιά στον ΗΣΑΠ, για την ατιμώρητη παραβατικότητα, για το ότι οι Έλληνες ταλαιπωρούνται από καθημερινά προβλήματα που μπορούν να επιλυθούν με λίγη τόλμη και με την απλή εφαρμογή του νόμου. Ωστόσο, εκπρόσωποι της κυβέρνησης παραπονιούνται ότι «η μεταπολίτευση» δημιούργησε κακές συνήθειες που διαιωνίστηκαν: έτσι, μας ζητάει χρόνο, υπομονή και έξοδα όπως κάνουν οι οδοντογιατροί, οι υδραυλικοί και οι γκαραζιέρηδες. Το πρόσθετο πρόβλημα είναι ότι, ενώ αυτοί οι επαγγελματίες δεν εκλέγονται, άρα δεν απομακρύνονται από τα καθήκοντά τους, οι κυβερνήσεις έχουν ημερομηνία λήξεως: κάποια στιγμή θα προκύψει μια καινούργια κυβέρνηση η οποία θα θρηνήσει τις προχειροδουλειές της προηγούμενης και θα δηλώσει ότι δεν ευθύνεται για τίποτα.