Το post της ημέρας: Αντώνης Δουμουλάκης

Τώρα που μετατρέπουμε σιγά σιγά τις πτέρυγες της Εντατικής ξανά σε non-Covid, για πολυτραυματίες και χειρουργεία, έκανα έναν υπολογισμό:
Νοσηλεύσαμε γύρω στους 200 διασωληνωμένους με ARDS λόγω Covid, μόνο ανεμβολίαστους. Μπορέσαμε να επιστρέψουμε ζωντανούς στις οικογένειές τους λιγότερους από 50.
Όποιοι υποστηρικτές του κυρίου Ιωαννίδη, ενημερώστε τον να μας εξηγήσει επιδημιολογικά πώς γίνεται να μη νοσηλεύσαμε ούτε έναν τρόφιμο γηροκομείου, όπως υποστήριζε ότι η νόσος χτυπάει βαριά κυρίως τα γηροκομεία και εκεί πρέπει να στραφούν τα μέτρα μας, ούτε έναν!
Και τους 200 μας έλεγαν στα τηλέφωνα απ τα σπίτια τους ότι τους περιμένουν πίσω ζωντανούς.
Από το 1/3 περίπου των ασθενών αυτών που "γνώρισα" λόγω των εφημεριών θυμάμαι έντονα την κυρία Βεατρίκη, το Θοδωρή (έχουμε πει γιατί τον θυμόμαστε όλοι έτσι σκέτο), τον κύριο Γιάννη που τον θυμούνται και στο Τζάνειο και φέρουν και εκεί βαρέως το θάνατό του (ο διευθυντής μας όταν μάθαμε για τον κύριο Γιάννη είπε "όχι ρε παιδιά, αμαρτία!), τον κύριο Παναγιώτη, τον κύριο Μανώλη και την κυρία Άννα.
Τους θυμάμαι γιατί πολλές φορές όταν ενημερώναμε τους συγγενείς τηλεφωνικά σήκωνε το τηλέφωνο ένα απ τα παιδιά τους στην εφηβεία ή σε ηλικία σχολείου. Ξαφνικά η φωνή μας κόμπιαζε, έπρεπε να βρούμε κάτι να πούμε πριν μας δώσουν τον άλλο γονιό να μιλήσουμε.
Αυτός ο κόμπος επιστρέφει κάθε απόγευμα αυτή την ώρα, μεταξύ 7-8, η ώρα που παίρναμε τηλέφωνο να ενημερώσουμε.