Αν μια κάμερα «ρουφιάνος» απέτρεπε την κακοποίηση της 10χρονης;

Διαβάζω σε τίτλο γνωστού ενημερωτικού site: «Κάμερες "ρουφιάνοι" θα εντοπίζουν όσους παραβιάζουν το κόκκινο». Πέρα από τις δεκάδες συνειρμούς που φέρνει αυτός ο τίτλος, πέρα από το μπέρδεμα που δημιουργεί στην κοινή λογική, τα ερωτήματα που προκαλεί είναι αναπόφευκτα. Άραγε αν μία κάμερα «ρουφιάνος» είχε εντοπίσει την εμμονική με το βιτριόλι, θα την είχε «ρουφιανέψει» αρκετά πιο γρήγορα, ώστε η σύλληψή της να είχε γίνει άμεσα; Αν μία άλλη κάμερα «ρουφιάνος» κατέγραφε την απαγωγή της 10χρονης Μαρκέλας, μήπως «ρουφιάνευε» αρκετά γρήγορα ώστε να αυξάνονταν οι πιθανότητες να συλληφθεί η απαγωγέας πριν προχωρήσει στην κακοποίηση; Μήπως πάλι, αν λειτουργούσε ακόμα το πανάκριβο σύστημα καμερών στους δρόμους, που εγκαταστήσαμε στους Ολυμπιακούς αγώνες, καταφέρναμε να «ρουφιανέψουμε» αρκετούς υπεύθυνους αυτοκινητιστικών ατυχημάτων/ δυστυχημάτων που εγκαταλείπουν τραυματίες ή και νεκρούς στη μέση του δρόμου; Και αν «ρουφιανεύαμε» τρομοκρατικές ενέργειες; Αν «ρουφιανεύαμε» τους δολοφόνους του Ζακ, του Γρηγορόπουλου, του Φύσσα, διαφόρων ειδών τραμπούκους και εν δυνάμει δολοφόνους;

Αν «ρουφιανεύαμε» τις άπειρες καθημερινές παραβάσεις του ΚΟΚ με αυξημένο ρίσκο τραυματισμού ή θανάτου; Αν «ρουφιανεύουμε» αυτούς που σταθμεύουν αντικοινωνικά, μήπως τελικά γινόμασταν πιο δίκαιη κοινωνία απέναντι στα ΑΜΕΑ; Αν γνωρίζαμε πως η οδική μας συμπεριφορά καταγράφεται, μήπως οδηγούσαμε ασφαλέστερα; Μήπως βλέπαμε μια δραματική βελτίωση στα τραγικά ετήσια στατιστικά που στέλνουν ανθρώπους στον τάφο ή σε αναπηρικά καροτσάκια; Αν μη τι άλλο στους επαρχιακούς δρόμους αυτό συμβαίνει. Βλέπουμε το μπλόκο και κόβουμε ταχύτητα, φοράμε ζώνη, πετάμε το κινητό, μας πιάνει μία αγωνία αν δεν έχουμε περάσει ΚΤΕΟ, και τέτοια. Έχουμε και το σύντροφο που μας αναβοσβήνει τα φώτα και χάρη στην ειδική ακολουθία που βρίσκεται μόνο στο ελληνικό DNA, αυτόματα το οπτικό ερέθισμα δίνει εντολή στο πόδι να αφήσει το γκάζι.

Πολλά τα βασανιστικά ερωτήματα, που φυσικά άλλες κοινωνίες έχουν λύσει προ πολλού, αλλά εδώ –όπως μας αρέσει να κάνουμε με απλές λύσεις– προσπαθούμε να το ξεχειλώσουμε μέχρι τελικά να μην αλλάζει τίποτα και η παραβατικότητα να συνεχίζεται κατά τη γνωστή βολή μας. Μπορεί να υπάρχει νομοθεσία, μπορεί να έχουμε και ολόκληρη Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Δεδομένων, μπορεί πλέον η τεχνολογία να επιτρέπει την καταγραφή, αλλά να προστατεύει τα προσωπικά δεδομένα, αλλά για κάποιο λόγο σε αυτή τη χώρα οι φωνές και ο παραλογισμός επιβάλλονται όχι μόνο στην απλή λογική, αλλά και στις απλές λύσεις. Μέχρι λοιπόν να καταφέρουμε να εισέλθουμε στον 21ο αιώνα και να εκμεταλλευτούμε την τεχνολογία για την πρόληψη και καταστολή της παραβατικότητας, θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε για τροχαία ατυχήματα, απαγωγές, τραμπουκισμούς, δολοφονίες κλπ. με τα ΜΜΕ και την κοινή γνώμη να αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν να μην είδε κανείς τίποτα;».