To Post της ημέρας: Δημήτρης Σωτηρόπουλος

«Η αποκατάσταση της μνήμης της Ελ. Παπαδάκη αφορά προφανώς το παρόν και όχι το παρελθόν. Και δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αντικομμουνιστική. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει με το οριστικό σπάσιμο των ταμπού -και μάλιστα από έναν δημόσιο θεσμό όπως το Εθνικό Θέατρο- που έχουν να κάνουν με τα εγκλήματα στο όνομα της (οποιασδήποτε) "επανάστασης". Δεν είναι τυχαίο δε ότι αυτό προέρχεται από τις δυνάμεις του Κέντρου και της μετριοπάθειας και είναι ένα συμβολικό δείγμα της ανάκτησης της αυτοπεποίθησής τους. Στριμωγμένες επί δεκαετίες ανάμεσα στον εθνολαικιστικό ψευδορομαντισμό της δεξιάς ή της αριστερής αντίδρασης που ηγεμόνευαν, οι δυναμεις αυτές δεν τολμούσαν να διεκδικήσουν τον χώρο τους στη μυθολογία της μνήμης. Είναι σημερα η πρώτη φορά που τολμούν να πουν δημοσίως ότι έχουμε κι εμείς τους ηρωες και τους αγίους μας, ότι διεκδικούμε κι εμείς ιςότιμα τον τροπο μας να συνθεθουμε με το ιστορικο παρελθόν με όρους που αντιστοιχούν σε έναν διαφορετικό ηθικό κώδικα από τον εθνικιστικό ή λαικιστικό, από αυτόν της αντιδραστικής δεξιάς ή της επαναστατικής αριστεράς. Αυτό έγινε φυσικά εφικτό χάρη σε εναν αυθεντικό εκπρόσωπο του πολιτιςτικού χώρου αυτού όπως ο Λιγνάδης που είναι μια ιδιαίτερη περίπτωςη ηθοποιού καθως προέρχεται από έναν πατέρα μεγάλου διανοητικού βεληνεκούς και που μαζί με τον Κων. Μαρκουλάκη και λίγους ακόμη στο θέατρο μπόρεσαν μέςα στην κρίςη να ανασυστήσουν την "αστική" θεατρική σκηνή της Αθήνας που ήταν σε υποχώρηση έναντι του πειραματισμού (που έχει παράξει από αριστουργήματα μέχρι τέρατα) και των μικρών σκηνων για το ψαγμένο μόνο κοινό.
Σημασία έχει ότι ο χώρος αυτός μέσα από τετοιες πρωτοβουλίες καταφέρνει να χειραφετηθεί και να καταλάβει το κομμάτι που του αναλογεί αυτοδικαίως. Τα ανωτερα μεσαία στρώματα αντεπιτίθενται και αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος της κρίσης. Τα επόμενα δέκα χρόνια θα ναι δικά τους να φτιάξουν μια διαφορετική Ελλάδα σε πολλά επίπεδα, και δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν. Χαρείτε και υγιαίνετε. Το μέλλον διαρκεί πολύ».