To Post της ημέρας: Γρηγόρης Φαρμάκης

«Η απόδοση των πολιτικών ευθυνών αποκλειστικά στους πολίτες είναι και αυτή μια από τις νευρώσεις της μυθολογίας της χρεωκοπίας μας. Το ότι επιλέγω ποιούς θα εξουσιοδοτήσω να ενεργούν στο όνομά μου, δεν αναιρεί σε τίποτε την ευθύνη τους να ενεργούν σωστά. Η κατόπιν εορτής λογοδοσία δεν ακυρώνει αυτήν την ηθική ευθύνη. Και στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν εξουσιοδοτούμε μόνο τους αιρετούς να ψηφίζουν στο όνομά μας ή κάποιους από αυτούς να μας κυβερνούν. Εξουσιοδοτούμε και τα κόμματα που διαμεσολαβούν στην διαδικασία αυτή με τις δικές τους επιλογές προσώπων, που και αυτές γίνονται στο όνομά μας, των ψηφοφόρων τους. Σήμερα διάβαζα συχνά-πυκνά απαξιωτικά σχόλια για αυτούς που προτιμούν την αποχή για να διατηρήσουν τάχα την ιδεολογική τους καθαρότητα ή για αισθητικούς τάχα λόγους, αγνοώντας το κοινό καλό ή το πολιτικά μείζον. Είναι όμως αντιδημοκρατική αυτή η περιφρόνηση και ηθική απαξίωση του πιο προσωπικού δικαιώματος που μου δίνει μια δημοκρατία: της εμπιστοσύνης που δικαιούμαι να έχω σε αυτόν που εξουσιοδοτώ να με εκπροσωπεί και να αποφασίζει στο όνομά μου. Και η εμπιστοσύνη είναι συναίσθημα που κερδίζεται, όχι απόφαση που μπορεί να επιβάλει η λογική. Γι'αυτό, είναι άλλο να προσπαθείς να πείσεις τον συμπολίτη σου γιατί πρέπει να πάει να ψηφίσει, και άλλο να του κουνάς αυταρχικά και απαξιωτικά το δάχτυλο. Τώρα που ασκήσαμε οι περισσότεροι το εκλογικό μας δικαίωμα μπορώ πλέον να το γράψω χωρίς να κατηγορηθώ για νερά στους μύλους και άλλες φαιδρότητες. Οι επιλογές με τις οποίες βρεθήκαμε σήμερα πολλοί διλημματικά αντιμέτωποι δεν έπεσαν από τον ουρανό, δεν είναι φυσικά φαινόμενα, δεδομένα και απόλυτα. Κάποιοι τις έκαναν και μάλιστα γνωρίζοντας ότι θα μας έθεταν αυτά τα διλήμματα, και τις έκαναν όντας πληρεξούσιοί μας να τις κάνουν. Το να έχει ένας πληρεξούσιός μου την διακριτική ευχέρεια να αποφασίσει, δεν σημαίνει ότι δεν έχει την ηθική ευθύνη να αποφασίσει μέσα στα όρια που υπόρρητα έχουμε συμφωνήσει Όσοι λοιπόν κρίνετε τόσο εύκολα ως ανεύθυνους ή εγωϊστές τους συμπολίτες μας που προτίμησαν την αποχή ως συνειδητή επιλογή, που απέδρασαν εμπρός στο εκβιαστικό δίλημμα, οφείλετε την ίδια στιγμή να αναγνωρίσετε και την ευθύνη αυτών που δημιούργησαν αυτό το δίλημμα, ενώ θα μπορούσαν να το έχουν αποφύγει. Οι διαδικασίες με δυο γύρους χρειάζονται ευρύτερα αποδεκτές προσωπικότητες που να ξεπερνούν τα κομμάτικά όρια. Μπορεί η εξαλλοσύνη, η αμετροέπεια και η αλλαζονία του Σύριζα να θάμπωσαν στα μάτια μας τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι και αυτό πρέπει να τις θεωρήσει παραγεγραμμένες και να θεωρεί τους πολίτες δεδομένους. Γιατί όταν ο Σύριζα θα είναι πια ένα απεχθές παρελθόν θα έχει μείνει η ευθύνη της εξουσιοδότησής μας. Και αυτή περιλαμβάνει και τις επιλογές προσώπων».