Μα φυσικά η επιλεκτική χρεοκοπία δεν πρέπει να μας τρομάζει - εδώ που φτάσαμε.... Τα λεγόμενα του υπουργού Οικονομικών Ευ. Βενιζέλου αμέσως μετά το Eurogroup- που για πολλοστή φορά συμφώνησε να μην καταλήξει αλλά συζήτησε τα πάντα ακόμα και το ενδεχόμενο επιλεκτικής χρεοκοπίας- δεν είναι πλέον σε θέση να μας καταπλήξουν. Ούτε μας προκαλεί εντύπωση πως τα spreads στην Πορτογαλία σκαρφάλωσαν τις 1.000 μονάδες βάσης. Σιγά το κατόρθωμα, εμείς το έχουμε πετύχει εδώ και μήνες... Ούτε ότι μια βδομάδα μετά την κατάταξη της Πορτογαλίας στη «χωματερή» ήρθε και η σειρά της Ιρλανδίας να καταταγεί από τον οίκο Moody's στην κατηγορία junk- στα σκουπίδια άλλη μια χώρα της ευρωζώνης.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση όμως είναι που μας αφήνει για πολλοστή φορά άφωνους. Τι θέλουν επιτέλους οι ευρωπαίοι ηγέτες για την Ευρώπη; Δύο είναι τα προβλήματα που έχουν μπροστά τους. Μια κλιμακούμενη κρίση χρέους- που αγγίζει σιγά-σιγά και τους «μεγάλους» όπως την Ιταλία και τη Γαλλία- και μια επιδεινούμενη πολιτική κρίση, καθώς η Ε! .Ε. αδυνατεί να κάνει ακόμα και τώρα το μεγάλο άλμα της πολιτικ ής ενοποίησης. Ηγέτες φοβικοί, χωρίς όραμα, υπολογίζουν τα του οίκου τους-πιθανόν και του πολιτικού τους μέλλοντος- και συζητούν για τους άλλους επιλεκτικές χρεοκοπίες. «Μας κυβερνούν παιδάκια» είναι ο τίτλος της Le Monde που τα λεει όλα... Αποτέλεσμα, οι διαβουλεύσεις για έξοδο από την κρίση να θυμίζουν ρώσικη ρουλέτα, οι οίκοι αξιολόγησης να κάνουν πάρτι και οι επίτροποι της Κομισιόν να τους αντιμετωπίζουν με «ανάθεμα» και ξόρκια- αφού φρόντισαν για δεκαετίες να τους παραχωρήσουν το προνόμιο της ρίψης οικονομιών ακόμα και στην πυρά.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα κινείται πλέον στη λογική του μη χείρον βέλτιστον - χωρίς συμμάχους κατ' ουσία, με τον πολιτικό της λόγο εντελώς αποδυναμωμένο και λόγω της ατολμίας και των λαθών στο εσωτερικό μέτωπο. Σε λίγα 24ωρα δεν θα μας φοβίζουν ούτε οι απαιτήσεις κάποιων συμμάχων μας για «εμπράγματες εγγυήσεις»- να μας δώσουν δηλαδή δάνειο με υποθήκη κυριαρχικών περιουσιακών στοιχείων ούτε οι διαβεβαιώσεις του υπουργού Οικονομικών ότι δεν χάθηκε ο κόσμος με μια τέτοια ρύθμιση. Μόνο που αυτά θα πρέπει να τα εξηγήσουμε και στους πολίτες που φορολογούμε εδώ και ενάμιση χρόνο ανελέητα...
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
Η αίσθηση του κατεπείγοντος και ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ - ΕΛΑΣ για τη δεύτερη θέση έχουν οδηγήσει στην αναβίωση των χειρότερων χαρακτηριστικών της μεταπολίτευσης
17°
