Εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, εκλογικό σύστημα χωρίς μπόνους 50 εδρών, αντικατάσταση της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην προεδρία της Βουλής και ανεξαρτησία – ουδετερότητα του κράτους.
Αυτά είναι οι ελάχιστες απαραίτητες θεσμικές προϋποθέσεις που θέτει προς τον πρωθυπουργό ο βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Βαγγέλης Βενιζέλος με σημερινή του δήλωση, προκειμένου να βελτιωθεί η διαπραγματευτική θέση της χώρας έστω τώρα.
Στην ίδια δήλωση αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο αν ο κ. Τσίπρας θα φέρει ή όχι στη Βουλή το Μνημόνιο 3, στηλιτεύεται η κυβερνητική ανικανότητα που χειροτερεύει συνεχώς την ελληνική οικονομία και υπογραμμίζεται το παράδοξο να ψηφίζει η αντιπολίτευση τα μέτρα και όχι το 1/3 των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η υπόθεση Βαρουφάκη θεωρείται ότι συγκαλύπτει την ουσία του μείζονος προβλήματος, που είναι η απουσία πρωθυπουργικού σχεδιασμού.
Ολόκληρη η δήλωση:
Οι πρόθυμες αποκαλύψεις Βαρουφάκη αναδεικνύουν την αστυνομική διάσταση των τραγικών έξι μηνών που προηγήθηκαν της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου.
Ο καθένας αντιλαμβάνεται τώρα καλύτερα τους κινδύνους που διέτρεξε η χώρα λόγω των ενεργειών, των ιδεοληψιών και του τυχοδιωκτισμού της κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου και απέσπασε το «όχι» του 61,3 % του εκλογικού σώματος στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Αυτοί οι άνθρωποι νόμιζαν και νομίζουν ακόμη ότι είναι πάνω από τους νόμους και τους θεσμούς. Γεννημένοι να ελέγχουν τους πάντες και τα πάντα, αλλά υπεράνω ελέγχου οι ίδιοι ως «πρώτοι φορά αριστεροί στην εξουσία».
Το ζήτημα των ευθυνών του κ. Βαρουφάκη και των συνεργών του, αργά ή γρήγορα, θα διερευνηθεί σε βάθος. Τα είχαμε προβλέψει άλλωστε όλα αυτά στη συζήτηση για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τα μνημόνια. Τον κ. Βαρουφάκη όμως τον διόρισε και τον διατήρησε Υπουργό Οικονομικών και πληρεξούσιο της χώρας στην πιο κρίσιμη διαπραγμάτευση, ο κ. Τσίπρας που ως πρωθυπουργός «εξασφαλίζει την ενότητα της κυβέρνησης και κατευθύνει τις ενέργειές της».
Τον άμεσο και απτό κίνδυνο εξόδου από το ευρώ, ασύντακτης χρεοκοπίας και καθολικής οικονομικής καταστροφής δεν τον προκάλεσαν οι παράνομες πράξεις σε σχέση με τα πληροφοριακά συστήματα του Υπουργείου Οικονομικών. Αυτές λειτουργούν ως απόδειξη. Τον κίνδυνο τον προκάλεσε και τον τροφοδότησε η ίδια η δήθεν στρατηγική της διαπραγμάτευσης που κόστισε δεκάδες δισεκατομμύρια στο δημόσιο και πολλά περισσότερα στην εθνική οικονομία και τους πολίτες, τράβηξε τη χώρα χρόνια πίσω και την έβαλε στο «μνημόνιο 3» με τους χειρότερους όρους. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο που δυστυχώς εξακολουθεί να συντελείται από την κυβέρνηση Τσίπρα / Καμμένου που κρύβεται τώρα πίσω από την υπευθυνότητα και τις ψήφους της αντιπολίτευσης.
Αυτή όμως είναι η κυβέρνηση που διαπραγματεύεται τώρα με την τρόικα και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Αυτή η κυβέρνηση θα φέρει -αν τη φέρει- τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο που καλείται να ψηφίσει η αντιπολίτευση. Με ποια εχέγγυα θα διεξαχθεί αυτή η διαπραγμάτευση από την οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας; Πώς αυτή η κυβέρνηση θα ετοιμάσει το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης και εξόδου από την κρίση; Τι μας εγγυάται ότι δεν θα επαναληφθεί η παλινδρόμηση του χαμένου εξαμήνου; Κατά ποια λογική η αντιπολίτευση θα ψηφίσει αβλεπί ό,τι φέρει ο κ. Τσίπρας και είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται να το ψηφίσει το 1/3 των βουλευτών του; Η αντιπολίτευση θα σηκώνει το βάρος των δύσκολων μέτρων, ενώ ο κ. Τσίπρας θα οργανώνει το συνέδριο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών στο ΣΥΡΙΖΑ με το βλέμμα του στις επόμενες εκλογές, υπό συνθήκες επικοινωνιακής υφαρπαγής;
Πρέπει συνεπώς τώρα, πριν ολοκληρωθεί με λάθη ή προσκρούσει σε νέα αδιέξοδα η διαπραγμάτευση για το τρίτο μνημόνιο και βεβαίως πριν κληθεί η Βουλή να ψηφίσει ξανά κρίσιμο νομοσχέδιο, να απαιτηθούν οι ελάχιστες αναγκαίες θεσμικές εγγυήσεις :
-εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης
-εκλογικό σύστημα χωρίς μπόνους 50 εδρών ώστε να ενθαρρύνονται οι ευρύτερες δυνατές συνεργασίες
-αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας της Βουλής με αρμόζοντα Πρόεδρο, όπως ζητά πλέον και η κοινωνία των πολιτών
-σεβασμός της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών, της πολιτικής ουδετερότητας της δημόσιας διοίκησης.
Αυτό είναι το μεγάλο και επείγον θέμα πίσω από το επεισόδιο Βαρουφάκης».
17°
