Οι αχάμπαροι και ο Γιάννης Πάριος

Είδα τον John Cleese στο Ηρώδειο το 2019. Ήταν 80 ετών και η παράσταση είχε τίτλο «Last Chance to See Me Before I Die» (και 6 χρόνια μετά, συνεχίζεται). Ήταν τόσο καλός όσο θα ήταν αν τον είχα δει τη δεκαετία του ’70 ή του ’80; Φυσικά και όχι. Ήταν μια από τις ωραιότερες και συγκινητικότερες εμπειρίες που είχα σε θέατρο; Φυσικά και ναι. Γιατί ο λόγος που πήγα στο Ηρώδειο εκείνο το βράδυ δεν ήταν για να παρακολουθήσω άλλο ένα κωμικό σόου. Ήταν για να δω από κοντά και να καταφέρω να χειροκροτήσω κάποιον που θαυμάζω όσο λίγους. Ήταν ένα προσκύνημα σε μια θεότητα της κωμωδίας. Και θα το είχα απολαύσει ακόμα κι αν απλώς είχε βγει στη σκηνή, είχε χαιρετίσει και είχε φύγει χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Νομίζω το ίδιο ισχύει και για τους περισσότερους που εκείνο το βράδυ είχαν γεμίσει το θέατρο. 

Αυτά που γράφω παραπάνω είναι ακριβώς αυτά που δεν μπορούν να καταλάβουν οι συμπολίτες που βλέπουν τον Γιάννη Πάριο σε ένα βίντεο, κρίνουν την τραγουδιστική του φόρμα και απορούν (πιθανότατα με το κόμπλεξ του ανθρώπου που ήθελε πολύ αλλά ποτέ δεν έχει εισπράξει χειροκρότημα) γιατί δίνει ακόμα συναυλίες. Οι αχάμπαροι που δεν μπορούν να διακρίνουν τίποτα κάτω από την επιφάνεια και πιθανότατα δεν έχουν θαυμάσει ή αγαπήσει ποτέ κανέναν πέρα από τον εαυτό τους.

Για αρχή να πούμε ότι ο Πάριος δίνει ακόμα συναυλίες γιατί χιλιάδες άνθρωποι θέλουν να τον δουν και να τον ακούσουν και είναι έτοιμοι να πληρώσουν γι’ αυτό. Δεν είναι ανόητοι να μην ξέρουν ότι ένας άνθρωπος 80 ετών δεν μπορεί να τραγουδάει όπως τραγουδούσε στα 40 του. Δεν πάνε να τον δουν και να τον ακούσουν περιμένοντας στα αυτιά τους να φτάσει ο ήχος του Πάριου της δεκαετίας του ’80. Οι χιλιάδες αυτοί άνθρωποι πάνε να τον δουν και να τον ακούσουν γιατί τον θαυμάζουν και τον αγαπούν.

Είναι ο θαυμασμός και η αγάπη που νιώθει το κοινό απέναντι σε έναν μεγάλο καλλιτέχνη, την οποία δεν μπορούν να πάρουν χαμπάρι οι συμπολίτες που απορούν. Είναι η απόλαυση να συνυπάρχεις με έναν θρύλο. Είναι η απόλαυση να μπορείς να προσφέρεις το χειροκρότημά σου σε κάποιον που χρόνια σού προσφέρει με την τέχνη του. Είναι μια εμπειρία που καμία καλλιτεχνική τελειότητα δεν μπορεί να αγγίξει. Αρκεί να μπορείς να την πάρεις χαμπάρι. Και μπράβο σου.