Η οικονομική κρίση άλλαξε τη ζωή όλων. Επιχειρήσεις έκλεισαν, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη δουλειά τους, πολλοί βρέθηκαν κάτω από το όριο της φτώχειας. Η καθημερινότητα, όπως την ξέραμε ανατράπηκε. Την ίδια στιγμή, o οικονομικός σχεδιασμός γίνεται συχνά σε κεντρικά γραφεία, από ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται πάντα σε ποιον απευθύνονται. Κι όμως, η κοινωνία συνεχίζει να επιβιώνει, πολλές φορές σχεδόν από θαύμα.
Συντονίστρια:Αγγελική Κοσμοπούλου| Σύμβουλος Στρατηγικής Αφήγησης, Ιδρύτρια του Storymentor
Στη συζήτηση για την «οικονομία της καθημερινότητας» στο 2ο Forum της ATHENS VOICE, οΠάνος Τουρναβίτης μίλησε για το πώς χτίζεται ένας ανθεκτικός οργανισμός σε περιόδους συνεχών κρίσεων. Περιέγραψε το παράδειγμα ενός πιστωτικού ιδρύματος που δημιουργήθηκε με στόχο να στηρίξει την τοπική κοινωνία, να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους και να «χτίζει μαζί τους ιστορίες επιτυχίας». Από τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και τα capital controls μέχρι την πανδημία και τις μεγάλες φυσικές καταστροφές, τόνισε πως είδε ανθρώπους που θεωρούσαν ότι τα είχαν καταφέρει, να βρίσκονται ξαφνικά ξεκρέμαστοι — και εκεί ακριβώς είναι που χρειάζεται η ουσιαστική στήριξη, όχι μόνο χρηματοδότηση, αλλά βοήθεια στο να «ξανασχεδιάσουν τη ζωή τους».
Πώς εξηγείτε όμως το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στη «μεγάλη εικόνα» της οικονομίας και την πραγματική καθημερινότητα των πολιτών; Παρότι η οικονομία δείχνει να ακμάζει, τα νοικοκυριά πιέζονται περισσότερο από ποτέ: κόστος ζωής, λογαριασμοί ενέργειας, αγωνία για το μέλλον των παιδιών, δυσκολία να παραμείνουν ανταγωνιστικές οι μικρές επιχειρήσεις. Το ζητούμενο είναι να στηρίζονται οι άνθρωποι χωρίς να χάνουν τον ύπνο τους από το άγχος.
Κεντρικό σημείο της συζήτησης και ο χρηματοοικονομικός αλφαβητισμός. Η ανάγκη οι νέοι να μάθουν από νωρίς να διαχειρίζονται χρήματα, ανάγκες και προτεραιότητες. «Χάσαμε το μέτρο», σχολίασε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας μια καθημερινότητα όπου δύο αυτοκίνητα, δεκάδες συνδρομές και αυξημένες προσδοκίες δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο πίεσης και διαρκούς κατανάλωσης. Κάποιοι θα τα πηγαίνουν καλύτερα από άλλους, αλλά η αποτυχία δεν πρέπει να είναι ταμπού. Αντίθετα, χρειάζεται να μιλάμε ανοιχτά γι’ αυτήν, γιατί μέσα από τις αποτυχίες μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τα «θέλω» από τα «μπορώ» και να χτίζουμε πραγματική ανθεκτικότητα στην καθημερινή μας ζωή.
