2ο Forum ATHENS VOICE | Ανθεκτικότητα: Μαρία Ιωαννίδου, Πάρις Μέξης

Η Μαρία Ιωαννίδου, μέσα από τη βιωμένη της εμπειρία, την καλλιτεχνική της δημιουργία και την επαγγελματική της πορεία ανακαλύπτει συνεχώς την αξία κάθε εμπειρίας ως μέρους της εξελικτικής πορείας του ατόμου και του κόσμου. Επιδιώκει να προσφέρει χώρο για την άνθηση της μοναδικότητας κάθε ανθρώπου και της κοινωνικής ποικιλομορφίας. Εμπνέεται από τη ρήση του Γιουνγκ «δεν είσαι αυτό που σου συνέβη, είσαι αυτό που επέλεξες να γίνεις».

O Πάρις Μέξης, μεταξύ δευτέρας και τρίτης Λυκείου, νόσησε με καρκίνο (σάρκωμα Ewing) και έζησε να πει την ιστορία. Δεν πιστεύει σε τίποτα εκτός από την παράλογη ανθεκτικότητα του ανθρώπου και το χιούμορ το οποίο θεωρεί ύψιστο εργαλείο, όπλο και ασπίδα απέναντι σε οποιαδήποτε αντιξοότητα. Κάθε μέρα που ξυπνάει επιχειρεί να λύσει το υπαρξιακό δίλημμα του Καμύ. Αγαπά τον καφέ. Μία ειλικρινής συζήτηση με τη Μαρία Ιωαννίδου και τον Πάρι Μέξη, που μας καλεί να σκεφτούμε τι μπορούμε, τι αντέχουμε αλλά κυρίως, τι θέλουμε.

• Μαρία Ιωαννίδου | Ψυχολόγος – Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια, Συγγραφέας, Χορεύτρια με κινητική αναπηρία και εκπαιδευόμενη Χοροθεραπεύτρια
• Πάρις Μέξης | Σκηνογράφος, Σκηνοθέτης, Creative Director

Ο Πάρις Μέξης μίλησε για τη δική του εμπειρία με τον καρκίνο στα 16 του, όταν βρέθηκε σε παιδιατρική κλινική βλέποντας γύρω του παιδιά που πάλευαν με όλες τους τις δυνάμεις — άλλα τα κατάφεραν, άλλα όχι. Εκεί συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι ο πόνος και η απώλεια είναι μέσα στη ζωή, χωρίς πάντα εξηγήσεις. Όπως είπε, για να χρειαστεί να αντέξεις, πρέπει πρώτα να σου συμβεί κάτι δύσκολο· και κάθε άνθρωπος, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, νιώθει ότι αυτό που περνάει είναι το σημαντικότερο. Το ερώτημα λοιπόν —και της δικής τους συζήτησης— είναι τι είναι αυτό που μας κάνει να αντέχουμε.

Η Μαρία Ιωαννίδου μίλησε από μια εντελώς διαφορετική, αλλά εξίσου βαθιά πλευρά. Όταν ρωτήθηκε για τις στιγμές απελπισίας, εξήγησε ότι δεν προέρχονται από την αναπηρία της — αυτό είναι η φυσική της κατάσταση. Κι όταν η απελπισία εμφανίζεται, δύο πράγματα την κρατούν: η μνήμη των επαναλήψεων («ήμουν εκεί και βγήκα») και το όραμα που έχει συνδέσει με τον εαυτό της τα τελευταία χρόνια — τις σπουδές της στη χοροθεραπεία και την αυθεντική κίνηση και την επιθυμία της να εκπαιδεύσει φροντιστές και θεραπευτές.

Στην ευαίσθητη αυτή συνομιλία ανάμεσα στους δύο ειπώθηκε ότι το σώμα δεν θέλει να πεθάνει· αυτό που κουράζεται είναι ο νους που φτιάχνει εικόνες. Και για το παράδοξο της φροντίδας: όλοι χρειαζόμαστε τους άλλους, αλλά χρειάζεται και η απόσταση από αυτή την ανάγκη — ένα δίπολο στο οποίο η ίδια έχει ασκηθεί μέσα από τη ζωή της. Αλλά και ότι η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο όσους δοκιμάζονται, αλλά και όσους τους φροντίζουν. «Για να είσαι ανθεκτικός, χρειάζεται κι εγώ να συμμετέχω στη δική σου ανθεκτικότητα. Και το αντίστροφο». Το χιούμορ —ακόμη και ο αυτοσαρκασμός— είναι επίσης κομμάτι αυτού του εξοπλισμού.

Όσο για την αυθεντική κίνηση, η Μαρία εξήγησε ότι πρόκειται για μια πρακτική ωφέλιμη για όλους μας· μια διαδικασία μέσα από την οποία κάποιος μαθαίνει να ξεχωρίζει τι είναι δικό του και τι των άλλων, πού βρίσκονται οι προσδοκίες που τον βαραίνουν, πού χάνεται η επαφή με την επιθυμία. Εκεί συχνά χάνουμε και την ανθεκτικότητά μας — και, άθελά μας, υπονομεύουμε και την ανθεκτικότητα των άλλων.

Η συζήτηση των δύο τους έδειξε ότι η ανθεκτικότητα δεν είναι ιδιότητα ηρώων, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη διεργασία: να αντέχεις, να ξανασυνδέεσαι, να βρίσκεις λόγο και συνέχεια.