Σε βλέπω να ανατρέφεις το μωρό σου

Κατέβαινα τη Σκουφά και σκεφτόμουν, ως συνήθως, διάφορα κουλά: ποια ήταν λ.χ. η επιδραστικότερη ταινία της δεκαετίας για μένα; Η «Ανωμαλίζα»; Ναι, αυτή! Κάποια στιγμή άρχισα να αναρωτιέμαι πόσες θετικές κοινωνικές αλλαγές έγιναν εντός της δεκαπενταετίας των κρίσεων: η πρώτη είναι σίγουρα ότι αρχίζουν να μιλάν οι γυναίκες όταν τρώνε ξύλο ή βιάζονται. Όχι στην ντροπή, ναι στην τιμωρία των ενόχων. Η δεύτερη είναι ότι βγήκαν επιτέλους από το ντουλάπι της σιωπής τα τρανς και τα ίντερσεξ άτομα. Η τρίτη είναι ότι τα gay άτομα νομιμοποίησαν τις σχέσεις τους και, άμα λάχει, φιλιούνται και prime time στην τηλεόραση χωρίς να πάθει μίνι εγκεφαλικό ο θείος ο Λάμπρος. Η τέταρτη όμως είναι η μητέρα όλων των άλλων, γιατί αυτή έδωσε τον πολιτικό, ηθικό και ψυχικό χώρο για να επιτελεστούν όλες οι άλλες. Και είσαι Εσύ, ευγενικέ μου άγνωστε, αυτή η αλλαγή. Εσύ που κρατούσες το μωράκι σου αγκαλιά και πηγαινοερχόσουν στη Σκουφά για να χαλαρώσει και να πάψει να κλαίει. Η γυναίκα σου έπινε καφέ με την παρέα κάπου κοντά, κι εγώ περνούσα να πάω να βρω τους φίλους μου. «Τι γίνεται; Γιατί τόσο χαρούμενη;» με ρώτησαν οι φίλοι. «Γιατί στην άλλη γωνία αυτοκτονεί η πατριαρχία!» απάντησα και παρήγγειλα τον καπουτσίνο μου. Νόμιζαν βεβαίως ότι σάλταρα, αλλά κανένα πρόβλημα. Η Κυριακή μου είχε μόλις αλλάξει πίστα!