Μια επέμβαση στο ισχίο κι ένα κουτσό περιστέρι: Μοίρες παράλληλες

Κοιταζόμαστε. Καθηλωμένος εγώ στο κρεβάτι, στηριγμένος σε μαξιλάρια, απέναντί μου εκείνος, στο μπαλκόνι, μαυρόγκριζος, κουρνιασμένος στην κορυφή μιας στήλης από ξύλα και μέταλλα, (υλικά για κάποιο μελλοντικό έργο τέχνης).

Σαφώς πιο εξασκημένος από μένα στην απραξία, κουρνιάζει απλά και αυτό δείχνει να του είναι υπεραρκετό.

Εγώ, πάλι, πηγαινοέρχομαι νοερά συντάσσοντας λίστες με τα πολλά και σημαντικά που πρέπει να γίνουν όταν λήξει η επιβεβλημένη ακινησία μου.

Πριν το ατύχημα, ερχόταν τακτικά με την παρέα του και τους τάιζα. Αυτόν τον φρόντιζα ιδιαίτερα, στοχεύοντας επάνω του τα ψίχουλα της τυρόπιτας καθότι είχε μόνο ένα καλό πόδι. Το άλλο είχε ένα σύρμα τυλιγμένο σφιχτά γύρω του που το καθιστούσε άχρηστο.

Τη δεύτερη ή τρίτη ημέρα μετά την επιστροφή μου από το νοσοκομείο, ήρθε και προσγειώθηκε στο μπαλκόνι με το στήθος. Δεν είχε πια καθόλου πόδια. Προφανώς, το ένα στο οποίο στηριζόταν αποκλειστικά δεν άντεξε την χρόνια επιβάρυνση.

Τον φίλεψα φρυγανιά και τον παρακολούθησα να συστρέφεται στο έδαφος, σαν αεροπλάνο χωρίς ρόδες, χρησιμοποιώντας τα ακροφτέρουγά του σαν πηδάλια για να προωθηθεί ανάμεσα σε κουτιά από μπογιές μέχρι το κοντινότερο ψίχουλο. Αυτό το άτσαλο, αφύσικο κρόουλ ήταν ένα θέαμα δύσκολο. Αγωνιώδες. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που θορυβήθηκε και ο ίδιος από τα φτεροκοπήματά του στο έδαφος και τράπηκε σε φυγή. Τρόμαξε τον εαυτό του!

Σχετικό Άρθρο

Πολεις Περιστέρια: Ιπτάμενοι αρουραίοι

Κωνσταντίνος Ματσούκας 17.07.2024, 20:59

Στον αέρα ήταν στο στοιχείο του, πλήρως λειτουργικός, κομψός, ευέλικτος. Στην προσγείωση όμως, χρειαζόταν μια καινούργια κινησιολογία για να επιβιώσει, άβολη, άγνωστη, που τον υποχρέωνε να πάρει καινούργια ρίσκα.

Αδύνατον, βέβαια, να μην παραλληλίσω τις μοίρες μας. Μετά από την εγχείρηση στο ισχίο, ούτε εγώ μπορώ να στηριχτώ στα πόδια μου. Βρίσκομαι υποχρεωμένος να κυκλοφορώ με π μέσα στο σπίτι και για λίγα λεπτά μόνο κάθε φορά.

Τις σύντομες, επίπονες βόλτες, ακολουθούν ώρες αναγκαστικής οριζοντίωσης κοιτάζοντας αυτόν τον φτερωτό καθρέφτη, προσπαθώντας ν’ αποφασίσω τι μου δείχνει.

Την πλήρη έλλειψη αυτολύπησης και τη στωικότητα;

Σχετικό Άρθρο

Life in Athens Τα περιστέρια της Αθήνας

Γιάννης Κωνσταντινίδης 19.11.2003, 08:16

Την ανυποχώρητη ορμή για ζωή που δεν σταματάει να ψάχνει κάθε φορά τρόπους και μεθόδους για να υπερνικάει τα εμπόδια;

Ή, δεν ξέρω, ότι το να έχεις φτερούγες διόλου δεν σε απαλλάσσει από την υποχρέωση να στέκεσαι όρθιος;