Φυσικά και θα χαρούμε για την Ουγγαρία

Το «γιατί να χαρώ για την Ουγγαρία, αφού στο κάτω-κάτω ο νέος πρωθυπουργός και δεξιός είναι και πρώην συνεργάτης του Όρμπαν» είναι μια φράση που σε διάφορες παραλλαγές της θα την έχετε διαβάσει αρκετές φορές από χθες στα Μέσα Κοινωνικής Εκτόνωσης και Επίδειξης. Και το βασικό της πρόβλημα είναι ότι οι συμπολίτες που τη διατυπώνουν ίσως δεν έχουν καταλάβει ότι οι Ούγγροι δεν ήθελαν να κάνουν καμία επανάσταση. Ούτε είχαν καμιά όρεξη να ζήσουν σε «έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός» αφού από αυτόν τον κόσμο υπέφεραν για δεκαετίες. Ήθελαν απλώς να απαλλαχτούν από ένα αντιευρωπαϊκό τσιράκι του Πούτιν και του Τραμπ. Και ναι, αυτά είναι λόγος να χαίρονται όσοι σιχαίνονται τον Τραμπ και τον Πούτιν και θέλουν να δουν μια όσο το δυνατόν πιο ισχυρή Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ο Ρώσος δικτάτορας έχασε ίσως το πιο σημαντικό του πιόνι στην προσπάθεια να δημιουργεί προβλήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχασε έναν παρατρεχάμενο που έβαζε τις ρωσικές επιθυμίες πάνω από το ευρωπαϊκό (και άρα και το ουγγρικό) συμφέρον. Και το έκανε όλο και πιο απροκάλυπτα και μάλιστα σε μια χώρα που έχει υποφέρει όχι μόνο από τη σοβιετικοκινούμενη κομμουνιστική δικτατορία της αλλά και από τον ίδιο τον σοβιετικό στρατό.

Ο ημιπαράφρων κομπιναδόρος έχασε κι αυτός έναν παρατρεχάμενο (ναι, είναι τόσα πολλά αυτά που μοιράζονται Τραμπ και Πούτιν) και ταυτόχρονα ό,τι έχει απομείνει από το όποιο γόητρό του. Η επίσκεψη του Βανς στην Ουγγαρία και η στήριξη της κυβέρνησης ήταν η ταφόπλακα της πρωθυπουργίας του Όρμπαν και απέδειξε και στους πιο ανόητους τις περιορισμένες δυνατότητες αντίληψης της πραγματικότητας που έχει ο Τραμπ και το επιτελείο του (εντάξει, όχι στους πιο ανόητους… αυτοί πιθανότατα θα εξακολουθούν να τον θεωρούν σπουδαίο).

Η Ευρωπαϊκή Ένωση κέρδισε μια χώρα που τα τελευταία χρόνια ήταν περισσότερο εμπόδιο παρά εταίρος. Ταυτοχρόνως οι αντιευρωπαϊστές διαπίστωσαν ότι η ευρωπαϊκή ιδέα δεν είναι και τόσο ξεθωριασμένη όσο θα ήθελαν (τουλάχιστον εκεί που οι άνθρωποι έχουν υποστεί τη ρωσική μπότα και καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι να μην είσαι μόνος αλλά κομμάτι ενός συνόλου).

Δεν λέω ότι όλα τα παραπάνω πρέπει να μας κάνουν όλους να χαμογελάμε. Υπάρχουν συμπολίτες που θαυμάζουν τον Τραμπ, που έχουν ονειρώξεις με τον Πούτιν και που απεχθάνονται την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά οι υπόλοιποι μπορούμε να χαμογελάμε.

Κι αυτό το χαμόγελο μπορεί να υπάρξει και ανεξαρτήτως του τι θα κάνει τελικά ο νέος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Γιατί ό,τι και να κάνει, όποια κι αν είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει, η ήττα του Τραμπ και του Πούτιν είναι δεδομένη, όπως δεδομένη είναι και η επιθυμία των Ούγγρων να ζήσουν κάτω από την ευρωπαϊκή στέγη. Και μπράβο τους.