Γαλλία: Τι θα κάνει το Σοσιαλιστικό Κόμμα

Ενώ ο Γάλλος πρόεδρος είναι παροπλισμένος και το Κοινοβούλιο αποδυναμωμένο, το Σοσιαλιστικό κόμμα βρίσκεται υπό την «προγραμματική κάλυψη» της Ανυπότακτης Γαλλίας στο πλαίσιο του αριστερού συνασπισμού Νέο Λαϊκό Μέτωπο (ΝFP): η μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να διαδεχθεί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα —η «μεταρρυθμιστική αριστερά»— φαίνεται ακόμα υποταγμένη, αν και απρόθυμα. στην «αριστερά της ρήξης». Υπενθυμίζεται ότι στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου καλοκαιριού, το NFP απέσπασε το 25,68% των ψήφων, ενώ η κεντρώα παράταξη του Εμμανουέλ Μακρόν πήρε 24% και η Εθνική Συσπείρωση 32%. Το αριστερό μέτωπο γιόρτασε τη «νίκη», αλλά από την ενοποίηση των αριστερών κομμάτων και τις εκλογές δεν προέκυψε καμιά πολιτική γραμμή· εξάλλου, φάνηκε ότι ο αγροτικός κόσμος και ο κόσμος της εργασίας στράφηκε περισσότερο προς το Εθνικό Μέτωπο και λιγότερο προς την αριστερά, με επιπρόσθετη έκπληξη την προτίμηση για το Σοσιαλιστικό κόμμα παρά για τους ριζοσπάστες Ανυπότακτους. Με λίγα λόγια, το Σοσιαλιστικό κόμμα δεν έχει πλέον λόγους να συνεργάζεται με τους Ανυπότακτους οι οποίοι του επιβάλουν ένα είδος ιδεολογικού ζουρλομανδύα.

Ίσως έχει έρθει ο καιρός να δημιουργηθεί ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στη Γαλλία· ένα κόμμα που να αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τη φορολογία, τη μετανάστευση, την ασφάλεια και την εργασία. Πρέπει δηλαδή να επανιδρυθεί η κεντροαριστερή παράταξη, έχοντας διδαχθεί από τα λάθη της στην πολιτική της μετανάστευσης και της ένταξης αλλοδαπών, στην πολιτική της αναδιανομής και στην πολιτική συμμαχιών. Για να γίνει αυτό, είναι φυσικά απαραίτητη η ανεξαρτητοποίηση από τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ο οποίος, σε δύο προεδρικές εκλογές, μετέτρεψε το προβάδισμα της άκρας αριστεράς σε καλά εκλογικά αποτελέσματα. Σήμερα όμως, χάνει την αίγλη εφόσον προβάλλει όλο και πιο ακραίες θέσεις και υψώνει τους τόνους λες και δεν ενδιαφέρεται παρά για τον σκληρό πυρήνα των οπαδών του —ένα 10% περίπου των ψηφοφόρων. Το Σοσιαλιστικό κόμμα, αν μετονομαστεί και μεταρρυθμιστεί σε σοσιαλδημοκρατικό, θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες· αλλά για είναι ρεαλιστικές είναι απαραίτητο να δεσμευτεί σε προοδευτική μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος για να αποφευχθεί η έκρηξη του χρέους και μια γαλλική κρίση που θα θυμίζει την ελληνική. Παραλλήλως, είναι απαραίτητο να πεισθεί η Ευρώπη να επενδύσει στην ενεργειακή μετάβαση όπως προτείνει ο Μάριο Ντράγκι· σε μια οικολογική επιλογή που είναι ουσιαστική για να αλλάξουν τα αναπτυξιακά μοντέλα.

Η γαλλική αριστερά πρέπει να γίνει «πιο» ευρωπαϊκή, πατριωτική, οικολογική· υπέρ της παραγωγικότητας μέσω της κατάρτισης, της έρευνας, της καινοτομίας· υπέρ της ανταγωνιστικότητας μέσω της ενεργειακής απόδοσης και του χαμηλότερου ενεργειακού κόστους. Είναι απαραίτητη μια κομματική μεταρρύθμιση που να περιλαμβάνει πολιτική δικαιωμάτων μαζί με καθήκοντα: η Ανυπότακτη Γαλλία έχει δημιουργήσει μια κατάσταση ανευθυνότητας, χαλαρότητας και μετριοκρατίας. Ένα ακόμα στοιχείο που πρέπει να προσεχθεί είναι η συχνά δίκαιη κριτική περί αριστεράς «χαβιάρι-λιμουζίνα»: πολλά μέλη της οικονομικής ελίτ είναι κοντά στο «σοσιαλιστικό» κόμμα με αποτέλεσμα να αποξενώνονται οι φτωχότερες μάζες: η λύση θα ήταν να επανασυνδεθεί με την ιστορία της και με τον Διαφωτισμό αντί να παραμείνει στη σκιά μιας ξεπερασμένης και ξεπερασμένης πολιτικής ανάγνωσης που την περιθωριοποιεί εκλογικά. Πολλά απ’ όσα συμβαίνουν στο αμερικανικό Δημοκρατικό κόμμα ισχύουν και για τους Γάλλους σοσιαλιστές: παραχάιδεμα των ελίτ, απομάκρυνση από τον σκληρό πυρήνα της εργατικής τάξης, υποχωρήσεις έναντι της ταυτοτικής αριστεράς — όλα αυτά αποτελούν συνταγή αποτυχίας.