Θανάσης Πρωτοψάλτης: «Θέλω ο κόσμος να αγαπήσει περισσότερο αυτή την Εθνική»

Η ένταση του αγώνα δίνει τη θέση της στην ικανοποίηση και τους πανηγυρισµούς. Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης σηκώνει το τρόπαιο του Super Cup ως αρχηγός της ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού, µετά τη νίκη µε 3-0 επί του Φλοίσβου Παλαιού Φαλήρου, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026, στο κλειστό γυµναστήριο του Μαρκόπουλου. Το χαµόγελο είναι διάπλατο και οι αγκαλιές µε τους συµπαίκτες πολλές. Μετά το νταµπλ της προηγούµενης σεζόν, οι «πράσινοι» κατακτούν για πρώτη φορά στην ιστορία τους το εγχώριο τρεµπλ. Παράλληλα, µία ακόµη σηµαντική στιγµή περιµένει τον Θανάση µε τη φανέλα της Εθνικής. Ως αρχηγός της «γαλανόλευκης», θα βρεθεί στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα του 2027 στην Πολωνία, µετά την πρόκριση της Ελλάδας στη διοργάνωση για πρώτη φορά από το 2006. Η Εθνική επιστρέφει έτσι ανάµεσα στις 32 καλύτερες οµάδες του κόσµου, έχοντας προηγουµένως κατακτήσει την 11η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθληµα του 2026.

Για τον Θανάση, ωστόσο, το βόλεϊ δεν ήταν ποτέ απλώς ένα άθληµα που επέλεξε στην πορεία της ζωής του. Μεγάλωσε µέσα στα γήπεδα, έχοντας ως πρώτο παράδειγµα τους γονείς του, οι οποίοι υπήρξαν αθλητές του βόλεϊ και πρωταθλητές µε τον Παναθηναϊκό. Έτσι, η πρώτη του επαφή µε το άθληµα ήρθε σε ηλικία µόλις πέντε ή έξι ετών.
Σήµερα, ο ίδιος γράφει τη δική του ιστορία µε τη φανέλα του «τριφυλλιού» και της Εθνικής. Πέρα, όµως, από τους τίτλους, τις µεγάλες νίκες και τις ευθύνες που τον συνοδεύουν, υπάρχει και ο άνθρωπος πίσω από τη φανέλα. Ο Θανάσης χρειάζεται τον χρόνο του για να ανοιχτεί. Στην αρχή είναι πιο κλειστός, αλλά όσο νιώθει άνετα µε κάποιον, αφήνεται και αποκαλύπτει περισσότερες πλευρές του εαυτού του, όπως µου λέει. Ένας πρωινός καφές µε φίλους και, στη συνέχεια, λίγες χαλαρές στιγµές στο σπίτι µε την κοπέλα του αρκούν για να κάνουν την ηµέρα του ιδανική. Γιατί, όσο σηµαντικό κι αν είναι να φτάνεις στην κορυφή, εξίσου σηµαντικό είναι να έχεις τους ανθρώπους σου δίπλα σου και να απολαµβάνεις τις µικρές στιγµές που σου θυµίζουν τι έχει πραγµατικά αξία. Πάµε να τον γνωρίσουµε καλύτερα.

Θανάση, τι θυµάσαι από τα παιδικά σου χρόνια;

Αυτό που θυµάµαι είναι ότι οι γονείς µου µ’ έκαναν να θέλω να γίνω αθλητής. Μεγαλώνοντας σ’ ένα σπίτι όπου και οι δύο ήταν αθλητές και βλέποντάς τους να κερδίζουν τίτλους, νοµίζω πως ήταν φυσικό επακόλουθο να επιθυµώ ν’ ακολουθήσω αυτό το µονοπάτι.

Πότε ήρθες ο ίδιος για πρώτη φορά σε επαφή µε το βόλεϊ; Τι ήταν αυτό που σ’ έκανε να πεις «θέλω να το δοκιµάσω»;

Ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή µε το βόλεϊ όταν ήµουν 5-6 χρονών. Βέβαια, από πάντα ήµουν µέσα στα γήπεδα, καθώς η µητέρα µου από μωρό µε άφηνε στο πορτ μπεμπέ, κάτω από τη γραµµατεία, όσο εκείνη έκανε προπονήσεις.

Θυµάσαι την πρώτη σου οµάδα και την πρώτη σου προπόνηση; Σήµερα πόση ώρα προπονείσαι στον Παναθηναϊκό και στην Εθνική και τι περιλαµβάνει η προπόνησή σου;

Η πρώτη µου οµάδα ήταν η Ανόρθωση. Θυµάµαι ότι στην πρώτη µου προπόνηση δυσκολεύτηκα αρκετά µε τη µετάβαση από το ποδόσφαιρο στο βόλεϊ. Τόσο στον Παναθηναϊκό όσο και στην Εθνική, κάνουµε περίπου 2 µε 2,5 ώρες προπόνηση. Κάθε προπονητική µονάδα διαφέρει από την άλλη, ανάλογα µε την ηµέρα και τις απαιτήσεις του κάθε αγώνα.

Πότε κατάλαβες ότι αυτό που ξεκίνησε ως παιδική ενασχόληση θα γινόταν τελικά ολόκληρη η ζωή σου;

Δεν το είδα ποτέ ως παιδική ενασχόληση. Πάντα ήθελα να γίνω αθλητής!

Όταν ήσουν παιδί, τι στερήθηκες εξαιτίας του πρωταθλητισµού; Υπήρχαν πράγµατα που έβλεπες τα άλλα παιδιά να κάνουν κι εσύ δεν µπορούσες;

Όλοι οι αθλητές στερούνται πράγµατα, όπως τα ελεύθερα καλοκαίρια και στιγµές µε φίλους και οικογένεια. Προφανώς υπήρχαν πολλά που έβλεπα τα άλλα παιδιά να κάνουν κι εγώ δεν µπορούσα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν µε πείραξε ποτέ.

Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το Super Cup, ολοκληρώνοντας για πρώτη φορά το εγχώριο τρεµπλ. Τι σηµαίνει για σένα, ως αρχηγό, αυτή η νέα επιτυχία και ποιο είναι το µεγάλο στοίχηµα της οµάδας για τη φετινή σεζόν;

Ο στόχος µας ήταν και πάντα θα είναι να εκπροσωπούμε τον σύλλογο µε τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Για εµάς αυτό σηµαίνει αγωνιζόµαστε πάντα µε το κοντέρ στο τέρµα, ανεξαρτήτως αντιπάλου και αποτελέσµατος. Όλοι οι εγχώριοι τίτλοι είναι µπροστά µας και θέλουµε να είµαστε εµείς που θα χαµογελάµε στο τέλος της χρονιάς, όµως ακόµα είµαστε µακριά και το ζητούμενο είναι να βρούµε τον αγωνιστικό µας ρυθµό και να µπούµε δυναµικά στο πρωτάθληµα. Όσο για το Super Cup, είναι κάτι που πρώτη φορά καταφέρνω ως αθλητής και είµαι χαρούµενος που το κατάφερα ως αρχηγός του Παναθηναϊκού.

Είναι πάντα όµορφο να γράφεις σελίδες της ιστορίας, πόσο µάλλον µε την Εθνική Οµάδα

Η Εθνική εξασφάλισε την πρόκριση στο Παγκόσµιο Πρωτάθληµα του 2027, επιστρέφοντας στη διοργάνωση έπειτα από 21 χρόνια. Ως αρχηγός της «γαλανόλευκης», πώς ένιωσες όταν έµαθες τα νέα και τι σηµαίνει για σένα να οδηγείς την οµάδα σ’ αυτή την ιστορική επιστροφή;

Είναι πάντα όµορφο να γράφεις σελίδες της ιστορίας, πόσο µάλλον µε την Εθνική Οµάδα. Νιώθω υπερήφανος που είµαι µέλος της και που η χώρα µού εμπιστεύεται τη φανέλα της. Οι συµπαίκτες µου κάνουν τη δουλειά µου ως αρχηγού εύκολη και την καθοδήγηση ακόµη ευκολότερη.

Πώς αξιολογείς τη φετινή σας πορεία; Τι κρατάς από την πρόκριση στους «16», τους αντιπάλους που αντιµετωπίσατε και το επίπεδο που έχετε δείξει ως οµάδα;

Νιώθω ότι αυτό το καλοκαίρι αποδείξαµε στους εαυτούς µας ότι δεν είµαστε τόσο µακριά από τα ευρωπαϊκά και, θα τολµήσω να πω, τα παγκόσµια σαλόνια της ελίτ. Βάλαµε πολύ γερές βάσεις αυτό το καλοκαίρι και το πιο σηµαντικό από εδώ και πέρα είναι το πώς θα τις αξιοποιήσουµε.

Παλέψατε πολύ και, έπειτα από ένα τόσο οριακό παιχνίδι, τι είναι αυτό που σου µένει περισσότερο από την εµφάνιση της Εθνικής;

Περισσότερο µου µένει η πίκρα, γιατί η προσπάθεια που κάναµε όλοι στην Εθνική οµάδα φέτος ήταν αξιοσηµείωτη. Πραγµατικά πιστεύω ότι µπορούσαµε να κάνουµε ακόµη ένα βήµα.

Όταν προηγείσαι µε 2-1 σετ και τελικά στο τάι µπρέικ το όνειρο χάνεται για δυο τρεις πόντους, πώς διαχειρίζεσαι την απογοήτευση της στιγμής και πόσο δύσκολο είναι ως αρχηγός να κρατήσεις την οµάδα ενωµένη;

Είναι όλα µέρος του παιχνιδιού και, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, διαχειρίζεσαι τα πάντα σαν απλώς µία ακόµη στιγµή. Και το να κρατήσεις την ομάδα ενωμένη δεν είναι καθόλου δύσκολο, γιατί η παιδεία, η ποιότητα και οι σχέσεις µεταξύ των αθλητών της Εθνικής είναι πολύ πιο δυνατές από µια ήττα.

Τι είπατε µεταξύ σας στα αποδυτήρια αµέσως µετά το τέλος του αγώνα;

Τίποτα απολύτως. Μερικές φορές, απλώς ένα βλέµµα είναι αρκετό για να καταλάβουµε πώς νιώθει ο καθένας.

Τι πιστεύεις ότι σας έμαθε αυτή η διοργάνωση ως Εθνική;

Μας έµαθε ότι δεν µπορεί κανείς να µας απαγορεύσει να ονειρευόµαστε…

Η Εθνική έδειξε ότι μπορεί να κοιτάξει στα μάτια ομάδες αυτού του επιπέδου. Πιστεύεις ότι αυτό αλλάζει πλέον τις προσδοκίες σας για το μέλλον; Θεωρείς ότι υπάρχει πρόοδος στο άθλημα;

Σίγουρα υπάρχει πρόοδος, όμως, ως αθλητές πρέπει να δείχνουμε λίγη «αχαριστία» για όσα έχουμε πετύχει και να κοιτάμε πάντα πού θέλουμε να φτάσουμε. Φυσικά και οι προσδοκίες αλλάζουν. Κάθε φορά θέλουμε να βάζουμε τον πήχη πιο ψηλά.

Ως αρχηγός, τι θέλεις να κρατήσουν οι συμπαίκτες σου από αυτή την πορεία και ο κόσμος από αυτή την Εθνική;

Οι συμπαίκτες μου θέλω να κρατήσουν το ταξίδι και ο κόσμος να κρατήσει την εικόνα και ν’ αρχίσει να στηρίζει και ν’ αγαπάει περισσότερο αυτή την ομάδα.

Πώς βλέπεις τη νέα σεζόν στον Παναθηναϊκό και ποιοι είναι οι φετινοί στόχοι;

Ο Παναθηναϊκός πάντα διεκδικεί τίτλους! Οπότε, εμείς, ως αθλητές, αυτό έχουμε ως στόχο. Ο βασικός κορμός της ομάδας παραμένει ο ίδιος, πράγμα πολύ σημαντικό, ενώ ενισχύθηκε με πολύ καλές και ποιοτικές προσθήκες.

Διάβασα ότι είπες σχετικά πρόσφατα: «Μακάρι να μπορώ να σηκώνω τίτλους με τον Ρούλη δίπλα μου». Πες μου γι’ αυτό.

Ο Ρούλης είναι ένας ζωντανός θρύλος του Παναθηναϊκού, τον οποίο γνώρισα όταν ήμουν 17 χρονών. Έχω πολλές αναμνήσεις από στιγμές μαζί του! Νιώθω ότι το να σηκώνω κούπες έχοντάς τον στο πλευρό μου είναι το λιγότερο που μπορώ να του προσφέρω! Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, μικρό παιδί, ήταν πάντα δίπλα μου να με βοηθήσει να βρω τα πατήματά μου και να μπορώ να λειτουργώ σε μια καινούργια χώρα και μια καινούργια καθημερινότητα, πολύ διαφορετική από εκείνη της Κύπρου. Πάντα νοιάζεται για τους μικρότερους αθλητές και τους έχει πάντα κοντά του για να βοηθάει κι αυτός με τον δικό του τρόπο.

Πιστεύεις ότι το βόλεϊ στην Ελλάδα έχει την προβολή που πραγματικά του αξίζει; Τι θεωρείς ότι χρειάζεται ν’ αλλάξει, ώστε να έρθει ακόμη πιο κοντά στο κοινό και να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση;

Πλέον το άθλημα έχει την προβολή που του αξίζει. Κάθε Σαββατοκύριακο μπορείς να παρακολουθείς στην τηλεόραση τόσο βόλεϊ ανδρών όσο και γυναικών, πράγμα πολύ ευχάριστο. Αυτό που πρέπει ν’ αλλάξει είναι η εικόνα των γηπέδων μας, ώστε να πλησιάσει περισσότερο τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Έτσι το άθλημα θα γίνει πιο ελκυστικό για τους χορηγούς και πιο προσιτό στο κοινό.

Πώς είναι δηλαδή τα πράγματα για το βόλεϊ στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά τις ελλείψεις, τις απολαβές και τις συνθήκες;

Τα τελευταία χρόνια το άθλημα έχει ανοδική πορεία, τόσο στον οικονομικό όσο και στον οργανωτικό τομέα. Ο οργανωτικός τομέας απέχει ακόμη από το ιδανικό, αλλά ευελπιστώ ότι κάποια στιγμή θα φτάσει εκεί. Οι μεγαλύτερες ελλείψεις εντοπίζονται στις εγκαταστάσεις. Υπάρχει έλλειψη γηπέδων και αυτά που είναι διαθέσιμα δεν είναι και στην καλύτερη κατάσταση, λόγω του ότι είναι παλιές κατασκευές.

Θα ήθελα έναν αθλητισμό ισότητας, όπου οι γυναίκες και οι άνδρες θα έχουν ίσα δικαιώματα

Έχοντας ζήσει τον πρωταθλητισμό από μέσα, τι θα ήθελες περισσότερο να αλλάξεις στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους αθλητές του βόλεϊ στην Ελλάδα;
Μπορεί το άθλημά μας να μην έχει την προβολή του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ, όμως οι αθλητές του είναι εξίσου επαγγελματίες και βιοπορίζονται από αυτό. Αυτό που θα ήθελα είναι να ξεκινήσουμε από έναν αθλητισμό ισότητας, όπου οι γυναίκες και οι άνδρες θα έχουν ίσα δικαιώματα.

Τι έχει χρειαστεί να θυσιάσεις για να φτάσεις μέχρι εδώ που βρίσκεσαι σήμερα;

Αμέτρητες προσωπικές στιγμές. Ήμουν απών από γιορτές, από στιγμές με φίλους, στιγμές με την οικογένειά μου, από γενέθλια ανθρώπων μου, όπως και αυτοί στα δικά μου ήταν απόντες λόγω απόστασης ή επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Πώς κυλάει μια τυπική μέρα σήμερα; Ποιο είναι το πρόγραμμά σου από το πρωί μέχρι το βράδυ;

Ετοιμάζομαι για την πρωινή προπόνηση και μετά ακολουθεί καφές με τους συμπαίκτες μου. Επιστρέφω σπίτι για ξεκούραση, ακολουθεί η απογευματινή προπόνηση, και το βράδυ μπορεί να πάμε για φαγητό έξω, να κάνουμε καμιά βόλτα ή απλώς να μείνω σπίτι. Όλα εξαρτώνται από την ημέρα της εβδομάδας και το πρόγραμμα της επόμενης μέρας.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη περίοδος αθλητικά και πώς την ξεπέρασες;

Η δυσκολότερη περίοδος ήταν όταν είχα έναν τραυματισμό που με εμπόδιζε να αποδώσω στο 100% των δυνατοτήτων μου για περίπου δύο χρόνια. Αυτό με επηρέασε πολύ και ψυχολογικά. Βρισκόμουν, μάλιστα, στο εξωτερικό, οπότε η μοναξιά δεν βοηθούσε την κατάσταση. Το ξεπέρασα με υπομονή και επιμονή, ενώ με βοήθησε πολύ και η επιστροφή μου στην Ελλάδα.

Τι σε κάνει να θυμώνεις περισσότερο με τον εαυτό σου; Και τι σε κάνει να είσαι πραγματικά περήφανος για σένα;

Δεν θυμώνω ιδιαίτερα με τον εαυτό μου. Του δίνω χώρο και χρόνο να κάνει λάθη, ώστε να μπορώ να γίνω καλύτερος αύριο. Περήφανο με κάνει να νιώθω η προσωπική ζωή που έχω χτίσει.

Όλες οι αποτυχίες μου ήταν σημαντικές για να γίνω αυτός που είμαι σήμερα

Υπάρχει κάποια αποτυχία που σε έχει πονέσει περισσότερο απ’ όλες τις άλλες και που, τελικά, σε έκανε καλύτερο αθλητή;

Όλες οι αποτυχίες μου έπαιξαν ρόλο στο να γίνω καλύτερος αθλητής. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια, γιατί όλες ήταν σημαντικές για να γίνω αυτός που είμαι σήμερα.

Σε μια τόσο μεγάλη στιγμή, έπειτα από μια επιτυχία, ποιον άνθρωπο σκέφτεσαι πρώτο;

Τη Ναταλία.

Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό, σκέφτηκες ποτέ να κάνεις και κάτι άλλο, όπως να συνεχίσεις τις σπουδές σου;

Έχω περάσει στο Παιδαγωγικό, αλλά, λόγω της καριέρας μου και των χρόνων που πέρασα στο εξωτερικό, δεν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου. Παρ’ όλα αυτά, σκέφτομαι κάποια στιγμή στο μέλλον να ασχοληθώ, ενδεχομένως, με το sports management.

Είναι καλός φίλος ο Θανάσης;

Ρωτήστε τους δικούς μου (γελάει).

Ποιο είναι το πιο hate σχόλιο που έχεις λάβει και πώς αντέδρασες; Πώς αντιμετωπίζεις γενικότερα την αρνητική κριτική; Διαβάζεις, για παράδειγμα, τα σχόλια που σου κάνουν στα social media;

Γενικά, δεν ασχολούμαι με τα σχόλια και με το τι λέει ο καθένας για μένα. Δεν με αφορούσε ποτέ.

Ποια είναι η πιο περίεργη προπόνηση που θυμάσαι;

Κατά κανόνα, οι πιο περίεργες προπονήσεις είναι αυτές που γίνονται έπειτα από μεγάλα ταξίδια και κάπως θέλουμε όλοι να τις ξεχάσουμε. Είναι δύσκολο μετά από ταξίδι να μπορέσεις να αποδώσεις και πάντα το επίπεδο είναι χαμηλό, γιατί οι περισσότεροι είμαστε μουδιασμένοι και κουρασμένοι και δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε κατάλληλα.

Αν έπρεπε να ξαναζήσεις μία στιγμή της καριέρας σου, ποια θα ήταν;

Το μετάλλιο με την Εθνική στους Μεσογειακούς Αγώνες.

Ποιο είναι το πιο τρελό fan moment που έχεις ζήσει;

Όταν ήμουν πιο μικρός και ταξιδεύαμε σε πολλές επαρχιακές πόλεις με την Εθνική, οι μεγαλύτεροι συμπαίκτες μου με έβγαζαν από τα αποδυτήρια, γιατί έξω με περίμεναν περίπου 100-150 παιδάκια για να βγάλουμε φωτογραφίες.

Ποιον διάσημο αθλητή θα ήθελες να έχεις για συγκάτοικο και ποιον δεν θα ήθελες με τίποτα;

Για συγκάτοικο θα ήθελα τον ΛεΜπρόν Τζέιμς. Δεν υπάρχει κάποιος με τον οποίο δεν θα ήθελα να μοιραστώ δωμάτιο. Γενικά, είμαι εύκολος σ’ αυτά.

Πες μας κάτι που κάνεις σαν παιδί ακόμα και σήμερα.

Μου αρέσει να παίζω Play Station.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου για το μέλλον;

Να έχω μια όμορφη οικογένεια!

Τι θα ήθελες να προσθέσεις κλείνοντας; Κάτι που είναι σημαντικό για σένα.

Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας στα νέα παιδιά που σκέφτονται να ξεκινήσουν βόλεϊ πως είναι ένα δύσκολο άθλημα και να τους ζητήσω να δώσουν χρόνο στον εαυτό τους. Δεν μπορείς να μπεις και να παίξεις κατευθείαν, όπως στο μπάσκετ ή στο ποδόσφαιρο, που είναι πιο προσιτά. Σας διαβεβαιώνω, όμως, ότι είναι ένα μαγικό άθλημα και αξίζει τον κόπο, όσο κι αν δυσκολευτεί κανείς στην αρχή.