Κριτική ταινίας: Αντίο ηλίθιοι (Adieu les Cons)

Μια σαραντάρα κομμώτρια που χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της όταν μαθαίνει ότι έχει ελάχιστο χρόνο ζωής, αποφασίζει να εντοπίσει το παιδί που γέννησε όταν ήταν νέα και είχε δώσει σε ανάδοχη οικογένεια. Στην περιπετειώδη διαδρομή της θα έχει συνταξιδιώτες έναν αυτοκτονικό υπάλληλο του Υπουργείου Υγείας κι έναν τυφλό αρχειοθέτη που μισεί την αστυνομία.

Ξεκαρδιστική και ανίερη κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων που σε 2-3 σκηνές δεν θα σας αφήσει να πάρετε ανάσα από το πολύ γέλιο. Η ταινία εντελώς απρόσμενα έσκισε στα βραβεία Σεζάρ –6 συνολικά βραβεία κι άλλες 6 υποψηφιότητες (!)– ξεπερνώντας καλλιτεχνικές ταινίες με σαφέστατο πιο σοβαρό προφίλ. Κι όμως η απολαυστική ταινία του Ντιποντέλ, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο, απίθανο πλάνο της δεν είναι μια μονοδιάστατη ανάλαφρη κωμωδία, αλλά μια αιχμηρή κατάμαυρη δημιουργία που βγάζει γέλιο μέσα από εξωφρενικές, σουρεαλιστικές καταστάσεις. Όμως η γόνιμη, καυστική και σπαρταριστή σάτιρα δραματικών μοτίβων –σαν την ανίατη ασθένεια, την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, την αυτοκτονία, την αναπηρία κ.ά.– είναι εκείνη που κάνει τη σημαντική διαφορά στο φιλμ. Η λεπτή ειρωνεία με την οποία ο σκηνοθέτης σχολιάζει τις περιπέτειες των αντιηρώων του δεν επιτρέπει στο «Αντίο ηλίθιοι» να γίνει ούτε για μια στιγμή σοβαροφανές. Αλλά ούτε και κανιβαλιστικό. Υπάρχει σαφώς μια αίσθηση αναρχίας στις στιγμές που τα δύο ανταγωνιστικά αρσενικά «παλεύουν» για την εύνοια της ηρωίδας, αλλά στο κέντρο της ιστορίας υπάρχει μια συγκινητική ματιά για τη μοναξιά και την περιθωριοποίηση. Μια ματιά που χάρη στο πολιτικό φιλτράρισμά της καταλήγει να γίνει αυθεντική πολιτική πράξη που δικαιολογεί απόλυτα τον αφοριστικό τίτλο της ταινίας. 

Σκηνοθεσία: Αλμπέρ Ντιποντέλ
Πρωταγωνιστούν: Βιρζινί Εφιρά, Αλμπέρ Ντιποντέλ, Νικολά Μαριέ