RootlessRoot - «Mountain» στο ΦΙΑΤ

Το «Mountain», η νέα δουλειά των RootlessRoot, που ενθουσίασε το κοινό στον πρώτο κύκλο παραστάσεών του τον Ιούνιο του 2025, επιστρέφει τον Φεβρουάριο στον Χώρο ΦΙΑΤ, στο Κουκάκι. Για τέσσερις ημέρες (19–22/2), η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόζεφ Φρούτσεκ συναντιούνται ξανά επί σκηνής, σε ένα πολυαναμενόμενο ντουέτο που συνδυάζει χορό και λόγο, δημιουργώντας μια σκηνική εμπειρία βαθιά ποιητική και στοχαστική. Το «Mountain», μέσα από την εκρηκτική σκηνική γλώσσα των RootlessRoot, προσεγγίζει θεμελιώδη υπαρξιακά ζητήματα: την απώλεια, τον αποχαιρετισμό, τη μνήμη και τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος συνομιλεί με τη θνητότητά του.

Λίγα λόγια για το έργο

Από έναν κώνο φωτός, δύο φιγούρες αναδύονται αργά. Ο χώρος ξυπνά ως ένα μέρος που θυμίζει αρχαίο βωμό ή ιερό κύκλο. Χειρονομίες και κινήσεις που μοιάζουν πότε ρευστές και πότε απότομες, πότε κυματώδεις και πότε κοφτές, εντάσεις που κορυφώνονται και υποχωρούν, χώμα, αντικείμενα και άλλα υλικά της φύσης γεμίζουν τον χώρο. Παράλληλα με τη γεμάτη ενέργεια χορογραφία, ένας βαθιά προσωπικός, υπαρξιακός μονόλογος υπογραμμίζει τη μυστικιστική, έντονα τελετουργική ατμόσφαιρα του έργου. Το «Mountain» είναι ένα τελετουργικό για την απώλεια, τη μεταμόρφωση και τη σχέση του ανθρώπου με το θάνατο. Κίνηση και λόγος συνδυάζονται σε μία οικεία διαδικασία που μας υπενθυμίζει ότι το να αποδεχόμαστε το θάνατο σημαίνει επίσης να αποδεχόμαστε τη ζωή. Οι RootlessRoot μέσα από την παράσταση μιλούν για τον αέναο κύκλο ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ως κύκλο δημιουργίας, καταστροφής και αναγέννησης.

Όπως ο κύκλος της ζωής ξεκινά από την πρώτη ανάσα και τελειώνει με την τελευταία πνοή, το «Mountain» ξεκινά με ένα ποίημα για την αναπνοή. Οι δύο ερμηνευτές «γεννιούνται» στην άδεια σκηνή, παλεύουν με στοιχεία του κόσμου, προσπαθούν να δημιουργήσουν. Αυτό που δημιουργούν είναι τελικά η ίδια η ζωή και το νόημά της, σε μια διαδικασία προορισμένη να τελειώνει και να ξεκινά διαρκώς από την αρχή. Σε μία εποχή που οι άνθρωποι έχουν απωλέσει τις τελετουργίες του θανάτου και τη διαδικασία του πένθους, περιθωριοποιώντας τα γηρατειά και αρνούμενοι τον πόνο και τη ματαίωση, το «Mountain» στέκεται στη σημασία της διαρκούς προετοιμασίας για το τέλος ως πνευματικού και ταυτόχρονα σωματικού άθλου, μια δοκιμασία ισάξια με την ίδια τη ζωή. Η παράσταση φέρνει στη σκηνή την αναμέτρηση με τον θάνατο, τον απαραίτητο για την ψυχή θρήνο και αποχαιρετισμό ως θεμελιώδεις εσωτερικές διεργασίες για τη νοηματοδότηση και το βάθεμα  της ζωής.