«Το ξενοδοχείο η νύχτα που πέφτει» στο Δημοτικό θέατρο Πειραιά

«Δεν επιτρέπεται να έχετε τρύπες σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Βάζετε σε κίνδυνο ολόκληρη την πόλη.»

Ένας παράξενος ξενοδόχος υποδέχεται σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου που δεν έχει φως, ούτε παράθυρο, ούτε θέρμανση, ένα νεαρό ζευγάρι. Τους συμβουλεύει να μιλούν χαμηλόφωνα και φεύγοντας, κλειδώνει την πόρτα. Το κτίριο καταρρέει, σταδιακά γκρεμίζεται. Τους έχουν άραγε παγιδεύσει;

Μέσα σε αυτήν την αινιγματική και ασφυκτική κοσμική συνθήκη, η πραγματικότητα, το ασυνείδητο, η μνήμη μπλέκονται αξεδιάλυτα. Οι δύο νέοι προσπαθούν να κατανοήσουν τον κόσμο στον οποίο ρίχτηκαν και δημιουργούν εκ νέου το παρελθόν, πραγματικό ή φανταστικό στην προσπάθεια τους να ζήσουν το παρόν από τον παράδεισο ως την κόλαση. Ο έρωτάς τους ρηγματώνει τον χρόνο και τους επιτρέπει να συνεχίζουν το αλλόκοτο παιχνίδι τους. Έξω, όμως, ο Νόμος καραδοκεί και η κατεδάφιση πλησιάζει. Υπάρχει, άραγε, περιθώριο για ανυπακοή;

Η παράσταση αξιοποιεί τον σουρεαλιστικό κόσμο και τα γλωσσικά παιχνίδια του κειμένου δημιουργώντας μια εφιαλτική, απειλητική συνθήκη που επιχειρεί να αναδείξει τα αδιέξοδα του ανθρώπου εστιάζοντας στη νέα γενιά: την υπαρξιακή αγωνία, το αίσθημα της ματαιότητας, το ανέφικτο της επικοινωνίας και τον χαοτικό κόσμο στον οποίο προσπαθεί να επιβιώσει. Η σκοτεινή, υπαινικτική ατμόσφαιρα και το απόκοσμο προκαλούν τον θεατή να έρθει αντιμέτωπος με τον δικό του ανεξερεύνητο εαυτό, με τις δικές του ματαιώσεις, με το δικό του κατακερματισμένο είδωλο, αλλά και με το εκτυφλωτικό φως που διαχέεται στην απόλυτη νύχτα των κεραυνών.

“L’amour fou est la nuit des éclairs.” - André Breton