Το παρελθόν

Μετά το «Ενας χωρισμός», ο Ιρανός σκηνοθέτης κάνει την πρώτη του ταινία στην Δύση, κάτι που θεωρητικά θα του έδινε τη δυνατότητα μεγαλύτερης καλλιτεχνικής ελευθερίας και μιας αισθητικής και θεματικής έκφρασης που δεν θα υπόκειται σε οποιουδήποτε είδους περιορισμούς. Το «Παρελθόν» όμως δεν απομακρύνεται πολύ από την παλέτα των προηγούμενων ταινιών του, αφού κοιτάζει και πάλι με επιμονή και παρατηρητικότητα μια σειρά από χαρακτήρες επικεντρώνοντας στο συναισθηματικό τους τοπίο και στο περιβάλλον, κοινωνικό ή εσωτερικό, που τους καθορίζει. Ο Αχμάντ έρχεται από την Τεχεράνη στο Παρίσι για να υπογράψει τα χαρτιά του διαζυγίου του με την πρώην γυναίκα του Μαρί, που πλέον ζει με ένα νεαρό ιδιοκτήτη καθαριστηρίου, του οποίου η σύζυγος βρίσκεται σε κώμα μετά από απόπειρα αυτοκτονίας. Ο ήρεμος, στωικός σχεδόν Αχμάντ θα βρεθεί σε μια τρικυμιώδη οικογένεια, οι σχέσεις της οποίας διαταράσσονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι η κόρη της Μαρί αντιστέκεται στη σχέση της μητέρας της για λόγους που θα γίνουν σαφείς αργότερα. Η πλοκή και οι λεπτομέρειες του φιλμ του Φαραντί είναι γοητευτικές, όμως στην πορεία αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από την ψυχολογία και τους χαρακτήρες και ένας έντονος μελοδραματισμός παίρνει συχνά το πάνω χέρι. Το φιλμ κατορθώνει αναμφίβολα να στήσει ένα ενδιαφέρον σχόλιο για τις επιλογές και τις ευθύνες μας, για τη σκιά που ρίχνει πάνω μας το παρελθόν, αλλά δεν κατορθώνει να αποκτήσει την ένταση των προηγούμενων ταινιών του, παραμένοντας περισσότερο μια ταινία ατμόσφαιρας και ιδεών και όχι μιας κινηματογραφικής αμεσότητας που σε εμπλέκει αληθινά στον κόσμο της.

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ασγκάρ Φαραντί
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπερενίς Μπεζό, Ταχάρ Ραχίμ, Αλί Μοσαφά