Ο μοναχικός καβαλάρης

Ο Μοναχικός Καβαλάρης είναι από εκείνες τις ταινίες που έχουν τις συνέχειες (και γιατί όχι ένα πάρκο διασκέδασης με αυτή τη θεματική) ήδη στο μυαλό τους, πριν ακόμη η πρώτη λέξη από το σενάριο γραφτεί. Είναι φτιαγμένη από την ιδέα του Τζόνι Ντεπ με το πρόσωπο βαμμένο ασπρόμαυρο κι ένα κοράκι στο κεφάλι, στο ρόλο του εκκεντρικού (ή ίσως και τρελού) ινδιάνου, συνοδοιπόρου του κεντρικού ήρωα, ενός άντρα που αναζητά δικαιοσύνη και εκδίκηση στην Άγρια Δύση. Ακολουθεί ξεκάθαρα την ιδέα των «Πειρατών της Καραϊβικής» –ένας λίγο παράξενος ήρωας σε μια «ανανεωτική» ταινία είδους– και προσπαθεί να χωρέσει περιπέτεια και χιούμορ, μια πολιτικά ορθή ανάγνωση της ιστορίας της Αμερικής, ένα στοιχείο του φανταστικού, αλλά και μια σεβάσμια και μαζί καινούργια ματιά στο είδος των γουέστερν. Κυρίως όμως είναι φτιαγμένη για να δώσει την ευκαιρία στον Ντεπ να πλάσει με τον Τόντο έναν ακόμη ξεχωριστό χαρακτήρα, που ευτυχώς η θλιμμένη, λίγο μελαγχολική πλευρά του, δεν τον αφήνει να βυθιστεί ολοκληρωτικά στην άβυσσο της καρικατούρας, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι μπορείς κιόλας να τον πάρεις στα σοβαρά. Και δυστυχώς, όπως και η ίδια η ταινία του Βερμπίνσκι, δεν είναι ποτέ όσο αστείος ή διασκεδαστικός θα ήλπιζες και καταντά γρήγορα κουραστικός. Μαζί του και το ίδιο το φιλμ προσπαθεί ματαίως να βρει το σωστό τόνο –αλλά ακόμη κι όταν το κάνει, αδυνατεί να τον διατηρήσει–, δυσκολεύεται να πετύχει στο χιούμορ του και καταλήγει εξαντλητικό στα 149 λεπτά της διάρκειάς του. Στις χειρότερες στιγμές του θυμίζει κάτι σαν το «Wild Wild West» ή το «Cowboys and Aliens», στις καλύτερες μια διαφορετική εκδοχή των «Πειρατών» με άλογα αντί για καράβια και λίγο πιο καμουφλαρισμένες τις προθέσεις του, που δεν είναι άλλες από το να εξορύξει, όπως κι ο κακός του ήρωας, όσο το δυνατόν περισσότερο «ασήμι» από το κοινό του καλοκαιριού.

• ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γκορ Βερμπίνσκι
• ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τζόνι Ντεπ, Άρμι Χάμερ, Γουίλιαμ Φίχτνερ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ