«Μεταξύ Δύο και Τριών Μέτρων» - Ομαδική έκθεση

Αθήνα, 2 Φεβρουαρίου 2026 — Η Γκαλερί Δύο Χωριά παρουσιάζει την ομαδική έκθεση «Μεταξύ Δύο και Τριών Μέτρων», με τη συμμετοχή των Χρίστου Ακορδαλίτη, Amir H. Fallah, Ζωής Γαϊτανίδου, Ιωάννας Πανταζοπούλου, Διαμαντή Σωτηρόπουλου και The Callas (Λάκη και Άρη Ιωνά).

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026, στις 19:00, στη Γκαλερί Δύο Χωριά. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 15 Μαρτίου 2026.

Η έκθεση «Μεταξύ Δύο και Τριών Μέτρων» συγκεντρώνει καλλιτέχνες που εργάζονται με ζωγραφική, υφάσματα, μελάνι στο χαρτί, ευρεθέντα αντικείμενα και μεικτές τεχνικές — έργα που ανήκουν όλα στον τοίχο, αλλά επεκτείνονται απαλά πέρα από τις οικείες διαστάσεις της επιτοίχιας πρακτικής. Κινούμενα μεταξύ δύο και τριών μέτρων, τα έργα αυτά καταλαμβάνουν μια κλίμακα που δεν είναι ούτε μικρή ούτε μνημειακή: αρκετά μεγάλη ώστε να αλλάζει τον τρόπο συνάντησης με το έργο, αλλά ακόμη απόλυτα συνδεδεμένη με το ανθρώπινο σώμα και τις αναλογίες του.

Στην Ελλάδα, αυτή η ενδιάμεση κλίμακα έχει ξεχωριστή σημασία. Οι διαστάσεις της σύγχρονης παραγωγής διαμορφώνονται συχνά από πρακτικές συνθήκες: μικρά ατελιέ, περιορισμένοι χώροι αποθήκευσης, οικιακά περιβάλλοντα μικρής κλίμακας, καθώς και μια αγορά που ολοένα περισσότερο ευνοεί έργα μικρών διαστάσεων. Πολλοί καλλιτέχνες δημιουργούν έργα μικρότερα από αυτό που πραγματικά απαιτεί η σκέψη τους, προσαρμόζοντας τις χειρονομίες τους στα όρια του περιβάλλοντός τους.

Τα έργα της έκθεσης αντιστέκονται σε αυτή τη συμπίεση με τρόπο ήσυχο αλλά ξεκάθαρο. Δεν επιδιώκουν το μνημειακό· αντίθετα, επεκτείνονται τόσο όσο χρειάζεται για να αποκτήσουν υλικότητα, παρουσία και έναν πιο αργό, προσεκτικό ρυθμό θέασης. Ζητούν από τον θεατή μια μικρή μετατόπιση — ένα βήμα πίσω, μια αναπροσαρμογή, μια σωματική συνάντηση.

Ιστορικά, η κλίμακα λειτουργεί ως ένδειξη καλλιτεχνικής πρόθεσης. Το 1943, το MoMA περιέγραψε τα μεγάλα έργα ως «δηλώσεις αυτοπεποίθησης και αισθητικής πεποίθησης», ως επιβεβαιώσεις πίστης στην πράξη της ζωγραφικής. Ομοίως, η έκθεση Ten Big Paintings στην πινακοθήκη του Auckland το 1971 αναγνώρισε ότι ακόμη και έργα μεσαίας κλίμακας είναι συχνά υλικά «απραγματοποίητα» χωρίς θεσμική υποστήριξη, χαρακτηρίζοντας την παραγωγή τους ως πράξη «θετικής πατρωνίας».

Τα έργα της παρούσας έκθεσης δεν είναι νέες παραγγελίες ούτε φτάνουν στις μνημειώδεις διαστάσεις εκείνων των ιστορικών παραδειγμάτων. Ωστόσο, μοιράζονται την ίδια θεμελιώδη χειρονομία: την απόφαση να δημιουργηθεί κάτι λίγο μεγαλύτερο από το αναμενόμενο, μεγαλύτερο από τη συνήθεια, μεγαλύτερο από τις απαιτήσεις της αγοράς. Μια σταθερή, συνειδητή διεκδίκηση χώρου.

Εδώ, η ζωγραφική απλώνεται σαν πεδίο· τα υφάσματα αποκτούν αρχιτεκτονική αίσθηση· το χαρτί και το μελάνι εκτείνονται πέρα από τη σελίδα· τα ευρεθέντα υλικά συνθέτουν επιφάνειες που μετακινούν τον χώρο. Σε όλα τα μέσα, κάθε έργο διερευνά τι μπορεί να γίνει η επιτοίχια τέχνη όταν της επιτρέπεται να φτάσει σε μια κλίμακα που την υποστηρίζει αντί να την περιορίζει.

Στον υπόγειο χώρο (annex) της γκαλερί, παρουσιάζεται από ένα μικρό έργο (κάτω των 50 εκ.) από κάθε συμμετέχοντα καλλιτέχνη, σε σκόπιμη αντιδιαστολή με τα έργα κύριας κλίμακας. Τα έργα αυτά λειτουργούν ως συμπυκνωμένες χειρονομίες και εννοιολογικά αντίβαρα, ενισχύοντας τον διάλογο μεταξύ κλίμακας, υλικότητας και σωματικής εμπειρίας.

Στην έκθεση  «Μεταξύ Δύο και Τριών Μέτρων», το «μεγάλο» δεν είναι αριθμητικό μέγεθος αλλά στάση — μια διαπραγμάτευση ανάμεσα σε εξωτερικούς περιορισμούς και στη διευρυμένη εσωτερική σκέψη του καλλιτέχνη. Αυτή η κλίμακα γίνεται κατώφλι: το σημείο όπου το έργο αποκτά φυσική παρουσία και ο θεατής το συναντά όχι μόνο με το βλέμμα αλλά με ολόκληρο το σώμα.

Εγκαίνια: Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026, 19:00 – 21:00