Long Run

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

  • Την Μάνη την έχω επισκεφθεί τρεις φορές. Την πρώτη μέσα από τις σελίδες του ομώνυμου βιβλίου του «Πάντυ», του θρυλικού μαχητή της Κρήτης, Πάτρικ Λη Φέρμορ. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα δείγματα ταξιδιωτικής λογοτεχνίας και ταυτόχρονα μια μοναδική μαρτυρία για ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος της Ελλάδας, στη δεκαετία του ’50. Η δεύτερη φορά ήταν στην πραγματικότητα όλες οι επόμενες εκδρομές στην περιοχή. Κάθε φορά αναζητούσα τα σημάδια της Μάνης του Φέρμορ. Τη Μάνη της πέτρας, της φτώχειας, της ιστορίας και των ζωντανών μύθων. Και κάθε φορά κοιτούσα ψηλά τον Ταΰγετο σαν ανορθογραφία σε αυτή τη Μάνη του ανελέητου ήλιου, πάντα σχεδόν χιονισμένος και καταπράσινος. Μου έφερνε στο νου μια φράση του Μπροντέλ για τη Μεσόγειο, ότι στον ίδιο παράλληλο μπορείς να βρεις υποτροπικό κλίμα, κοντά στη ... more
    27.03.2017 - 20:35
  • Κοιτάζω τον «εξοπλισμό» μου για τον αγώνα του Ταϋγέτου. Θέλοντας και μη σκέφτομαι ότι ένας αγαπημένος μύθος των δρομέων είναι να ισχυρίζονται πως το τρέξιμο είναι ένα φτηνό και προσιτό σπορ για όλους. Το μόνο που χρειάζεσαι, λένε, είναι ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα σορτς και ένα μπλουζάκι. Ομολογώ ωστόσο ότι όλα αυτά τα χρόνια, μετρούνται στα δάκτυλα οι δρομείς που έχω συναντήσει και έχουν αυτόν μόνο τον εξοπλισμό. Όχι ότι δεν υπάρχουν. Ο Εντ Γουίτλοκ, σε ηλικία 85 ετών, φέτος τον Οκτώβριο έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία μαραθωνοδρόμος που έφερε χρόνο κάτω από 4 ώρες (3:56:34). Και το πέτυχε φορώντας ένα ζευγάρι παπούτσια 15 ετών και μια φανέλα 30 με 40 ετών! Αυτός όμως είναι η εξαίρεση. Για τους περισσότερους δρομείς το τρέξιμο, όπως άλλωστε και κάθε άλλο σπορ, έχει μια έντονα καταναλωτική... more
  • Όταν έκανα τον προγραμματισμό μου για τους αγώνες είχα έντονα την αίσθηση ότι προκαλώ την τύχη μου. Θυμόμουν τόσους και τόσους αγώνες που εγώ ή φίλοι έχουμε χάσει από απρόβλεπτες καταστάσεις. Προπονείσαι τέσσερις μήνες για έναν μαραθώνιο και την παραμονή ξυπνάς με γρίπη. Ένας ξαφνικός τραυματισμός σε καθηλώνει. Κι αυτά είναι τα πιο ήπια από τις τόσες απρόβλεπτες καταστάσεις που μπορεί να σου επιφυλάξει η ζωή. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι βέβαιο ότι θα καταφέρω να πάω στον Ταΰγετο και ομολογώ ότι αισθάνομαι πολύ περίεργα. Από την μια πλευρά όπως είναι φυσικό στεναχωριέμαι, θα είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που δεν θα μπορέσω να πάω σε έναν από τους πιο αγαπημένους αγώνες. Από την άλλη αισθάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν, ότι είναι ντροπή και ασυγχώρητος εγωισμός να... more
  • Κάθε φορά που προγραμματίζω αγώνες τίθεται και το θέμα της διατροφής. Όλοι οι σοβαροί δρομείς είναι λεπτοί κι όποτε έχω κάτσει μαζί τους σε τραπέζι απόλυτα εγκρατείς. Σχεδόν με τύψεις ανακοινώνω ότι θα πιω κρασί. Κι αυτό μετά τον αγώνα. Την παραμονή ούτε που τολμώ.  Όταν πήρα συνέντευξη από την Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Stevie Kremer και μου εξομολογήθηκε ότι βιάζεται να τερματίσει για να απολαύσει μετά μια παγωμένη μπύρα με φίλους, ομολογώ ότι αναθάρρησα λίγο. Γιατί η δική μου σχέση με τις θερμίδες είναι πολλαπλά προβληματική. Έχω τρία τουλάχιστον ζητήματα: Πρώτον ανήκω στην προνομιούχο εκείνη κατηγορία του ανθρώπινου είδους που ό,τι τρώει το μετατρέπει σε λίπος. Κατανοώ ότι σε άλλες εποχές διατροφικής αβεβαιότητας αυτό αποτελούσε εξελικτικό πλεονέκτημα. Όχι πια.  Δεύτερον, σε στιγμές... more
  • Στην ιστιοπλοΐα λένε ότι η καλύτερη στιγμή ειναι όταν αγοράζεις ένα σκάφος και μετά όταν το πουλάς. Κάτι ανάλογο ισχύει και στο τρέξιμο. Οι ωραιότερες στιγμές είναι όταν σχεδιάζεις την προετοιμασία σου για έναν αγώνα και όταν τον έχεις ολοκληρώσει. Ενδιαμέσως είναι η ταλαιπωρία. Ξέρετε, προπόνηση, διατροφή και βέβαια ο ίδιος ο αγώνας με τις αγωνίες του, την κούραση και ενίοτε τους τραυματισμούς. Αυτές τις ημέρες λοιπόν εγώ βρίσκομαι στην ευχάριστη φάση. Προσπαθώ να ολοκληρώσω τον δικό μου προγραμματισμό για τον Όλυμπο. Που σημαίνει να αποφασίσω σε πόσους και ποιους αγώνες προετοιμασίας θα πάρω μέρος. Ομολογώ οτι είμαι αρκετά  μπλεγμένος και πάσα βοήθεια δεκτή.  Ο στόχος μου φυσικά είναι να έχω αρκετούς αγώνες στα πόδια μου που βοηθούν πολύ στη φυσική κατάσταση, χωρίς όμως να φτάσω στον... more
  • Με τον φίλο μου τον Νικο Μαραντζίδη μοιραζόμαστε τα ίδια πάθη: πολιτική, ιστορία και τρέξιμο. Οι συναντήσεις μας, συνήθως μαζί με φίλους , ακολουθούν λίγο πολύ το ίδιο τελετουργικό. Στην αρχή ανταλλάσσουμε  στα γρήγορα τις τελευταίες μας ειδήσεις γύρω από το τρέξιμο. Πώς πήγες στον τελευταίο αγώνα, ποιος είναι ο επόμενος, πιθανοί τραυματισμοί και τα τοιαύτα, διαβεβαιώνοντας την ίδια στιγμή τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες ότι τελειώνουμε, ότι  αλλάζουμε θέμα και ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε για ένα τόσο βαρετό πράγμα όπως το  τρέξιμο. Ακολουθεί μια μεγάλη συζήτηση για την πολιτική, διανθισμένη με όλα τα τελευταία κουτσομπολιά. Όταν εξαντλήσουμε τα θέματα της επικαιρότητας, την ώρα που συνήθως πέφτει μια μικρή σιωπή στο τραπέζι, εμείς επιστρέφουμε στην αγαπημένη μας συζήτηση, χαμηλόφωνα αυτή την... more
  • Πριν από μερικά χρόνια μιλούσα με έναν γνωστό μου γιατρό ο οποίος είχε μόλις αρχίσει να περπατάει κάθε μέρα, για μισή ώρα, στο διάδρομο. Ήταν πολύ ευχαριστημένος, ο λόγος που επικαλέστηκε όμως με παραξένεψε. «Είναι η πρώτη φορά, μου είπε, που κάνω κάτι αποκλειστικά για τον εαυτό μου» Εξέφρασε με λόγια κάτι που ομολογώ με απασχολούσε καιρό: το τρέξιμο, από μόνο του,  είναι μια κατεξοχήν εγωιστική δραστηριότητα. Κάθε φορά που έβγαινα μια ώρα να τρέξω αισθανόμουνα τύψεις ότι στερούσα αυτή την ώρα από τον γιό μου. Έλεγα μέσα μου ότι εκείνη την ώρα θα μπορούσα να κάνω κάτι δημιουργικό, κάτι επωφελές κοινωνικά, επαγγελματικά ή οικογενειακά. Ξέρω ότι υπάρχει αντίλογος, ότι είναι μια αμφιλεγόμενη άποψη, ίσως το συζητήσουμε μια άλλη φορά. Όμως είναι πεπεισμένος ότι πολλοί δρομείς νιώθουν το ίδιο... more
  • Πριν από λίγες ημέρες ένας διαδικτυακός φίλος, ο Ρομάν Γεροδήμος, πανεπιστημιακός και υποπτεύομαι χωρίς την παραμικρή σχέση με το τρέξιμο, έγραφε πόσο χαρούμενος είναι που μετά από καιρό σηκώθηκε το πρωί χωρίς να νιώθει την παραμικρή δυσφορία ή πόνο στο σώμα του. Με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι από τότε που άρχισα να τρέχω λίγο-πολύ στα σοβαρά, δεν έχει περάσει ούτε μια ημέρα που να μη νιώθω κάποιον πόνο κάπου ή να μην είμαι πιασμένος. Στην πραγματικότητα, το τρέξιμο σημαίνει να ζεις με τον πόνο και να τον αγνοείς. Κατ’ αρχάς στη μέση. Είχα πάντα μια ευαισθησία, μια φορά κάθε δύο χρόνια πέρναγα μια εβδομάδα των παθών. Ένα καλοκαίρι μάλιστα είχα σταματήσει και το τρέξιμο για ένα μήνα. Όχι πια. Πονάω σχεδόν κάθε φορά που τελειώνω το τρέξιμο. Η γυμναστική βοήθησε κάπως αλλά λίγα πράγματα.... more
  • Αυτό το Σαββατοκύριακο γυρίσαμε στο σχολείο. Η προσφορά του Runner Store ήταν πολύ δελεαστική για να την προσπεράσουμε: προπόνηση στην Πάρνηθα υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Διαλεκτού.  Ο Γιώργος Διαλεκτός είναι από εκείνους τους δρομείς στο βουνό που νομίζεις ότι ανήκουν σε ένα διαφορετικό είδος από σένα. Κατεβαίνει τα πιο επικίνδυνα και κακοτράχαλα μονοπάτια με μια ταχύτητα που σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Εκεί που εσύ αγκομαχάς ψάχνοντας απεγνωσμένα μια τελευταία ανάσα, περνάει από δίπλα σου σαν αέρας, λες και τα πόδια του δεν πατούν στο έδαφος. Να τρέξεις μαζί του και να σου μάθει λίγα από τα μυστικά του ορεινού τρεξίματος ήταν μια ευκαιρία που δεν την αφήνεις. Νάμαστε λοιπόν μαζί με τον Στέφανο και τον Γιάννη στις 9 η ώρα το πρωί στο πάρκινγκ του τελεφερίκ. Τουρτουρίζουμε από το... more
  • Ο καλός μου φίλος Νίκος Μαραντζίδης, εξαιρετικός δρομέας, με κοντά 3 ώρες στον Μαραθώνιο, πράγμα που σημαίνει πως ό,τι λέει το παίρνω πολύ στα σοβαρά, διαφώνησε με το σχόλιο μου για το πόσο βαριέμαι το γυμναστήριο. Το γυμναστήριο το λατρεύω, μου έγραψε. «Ιδιαίτερα αγάπησα το νωχελικό λεπτό ανάμεσα στις ασκήσεις, που περπατάω αργά και αφηρημένα, συνήθως κοιτάζοντας κάποιον άλλο να κάνει μια δύσκολη άσκηση». Και βέβαια αγαπά «ακόμα πιο πολύ» τον διάδρομο, ιδίως τους κρύους χειμώνες όπως τον φετινό. Νίκο με παρεξήγησες. Τα διαλείμματα στο γυμναστήριο τα αγαπώ κι εγώ. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να κάνεις χάζι τους άλλους. Είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση και εκτός γυμναστηρίου.  Τις ασκήσεις είναι που βαριέμαι. Όσο για τον διάδρομο, έχεις δίκιο. Τον έχω αποδεχθεί κι εγώ σαν κάτι... more
  • Σήμερα ξεκίνησα να γράψω για το τρέξιμο στον διάδρομο. Όταν γράφω ακούω μουσική. Συνήθως βάζω ένα μουσικό κανάλι και το ακούω σαν υπόκρουση. Την ώρα πουκάθισα στο γραφείο όμως έπιασε χαλάζι και η τηλεόραση βγήκε οφ. Έβαλα Joss Stone στο CD, κι αμέσως η διάθεση μου άλλαξε. Ήταν αδύνατον πια να γράψω για ένα τόσο πεζό θέμα. Δεν φταίει μόνο η Joss Stone. Μια από τις πρώτες συμβουλές για όσους ξεκινούν το τρέξιμο είναι να προσπαθήσουν να το συνδυάσουν με κάτι ευχάριστο έτσι ώστε να μην το βαριούνται και να τους γίνει συνήθεια. Ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, ένα ωραίο πρωινό για παράδειγμα μετά την προσπάθεια, μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικά και να βοηθήσουν να βγει κάποιος στον δρόμο. Το ίδιο έχω πάθει κι εγώ με την αντίστροφη σειρά όμως. Επειδή τρέχω ακούγοντας πάντα μουσική, όποτε... more
  • Ο Τζιμπρίλ είναι μέλος της οικογένειάς μας. Ο ίδιος πιστεύει ότι είναι πάνθηρας, εγώ νομίζω ότι είναι σκύλος, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας απλός γάτος. Επίσης μου προκαλεί τύψεις. Αυτό θέλει εξήγηση. Τον πήραμε λίγων εβδομάδων από ένα καταφύγιο γατιών, τον ευνουχίσαμε, όπως μας είπαν, τον ταΐσαμε, τον εμβολιάσαμε, του περιορίσαμε τις παραστάσεις σε ένα διαμέρισμα με βεράντα  κι έτσι στην πραγματικότητα τον κάναμε απολύτως εξαρτημένο από εμάς. Αισθάνομαι λοιπόν ότι έχουμε ευθύνη απέναντι του όχι μόνο για την διατροφή του αλλά και για να μην αισθάνεται δυστυχισμένος από την μοίρα που του επιφυλάξαμε. Για να πω την αλήθεια αυτό ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη για μένα. Ως τώρα κατανοούσα ότι οφείλουμε να φερόμαστε με καλοσύνη στα ζώα. Με τον Τζιμπρίλ συνειδητοποίησα ότι πρέπει να σεβόμαστε... more
  • Το ραντεβού με τη Σούλα και την Έιμι ήταν στις 8:30 στον «αριστερό τσολιά». Η ομάδα αυτό το Σαββατοκύριακο χωρίστηκε. Δεν είναι ποτέ εύκολο βλέπετε να συντονιστούν τόσα άτομα. Δουλειές, παιδιά για να μη θυμηθώ τις ιώσεις. Το Σάββατο λοιπόν Υμηττό τα «αγόρια», ο Στέφανος, ο Ρόμπερτ κι εγώ, καθώς ο Θανάσης έλειπε εκτός Αθηνών. Τρέξαμε 25 χιλιόμετρα με 800 υψομετρική σε 3 ώρες και σε καταπληκτικό καιρό. Γενικώς μάλλον ξεκούραστα, σιγά-σιγά η φυσική κατάσταση βελτιώνεται. Την Κυριακή τα «κορίτσια» θα ξεκινούσαν από το Μοσχάτο, μέσω του ποδηλατοδρόμου, και θα έφταναν κέντρο, Φιλοπάππου, Ακρόπολη, Σύνταγμα και πίσω. Μια διαδρομή 22 περίπου χιλιομέτρων (11+11) που την κάνουν συχνά, πολύ νωρίς το πρωί και τη συνδυάζουν με φρέσκα κουλούρια. Αυτή τη φορά ανέλαβα εγώ τον ανεφοδιασμό, υπολογίζοντας... more
  • Θα το ομολογήσω από την αρχή: μισώ το γυμναστήριο. Εντάξει είμαι υπερβολικός, δεν το μισώ απλώς το βαριέμαι. Οι ασκήσεις δεν μου δίνουν καμία χαρά, δεν μου αρέσει ούτε έχω την δύναμη να σηκώνω βάρη και τα "ροκανίσματα"  για τους κοιλιακούς με αφήνουν εξουθενωμένο. Κι όμως με ευλαβική σχεδόν συνέπεια πηγαίνω δυο φορές την εβδομάδα κάνοντας όλο τον κύκλο των ασκήσεων. Όταν ανακοίνωσα βλέπετε πέρσι την πρόθεση μου να κάνω τον μαραθώνιο του Ολύμπου σε φίλους, έμπειρους δρομείς, η πρώτη τους αντίδραση ήταν "ενδυνάμωση". Πόδια, κορμός ακόμα και χέρια θέλουν δουλειά μου είπαν, δεν είναι εύκολο να τα κουνάς 9,5 ώρες. Ως ψάρι η συμβουλή έγινε εντολή και, ομολογώ και πάλι, δεν το μετάνιωσα. Πρώτον έβγαλα πολύ άνετα την ανηφόρα του Ολύμπου- η κατηφόρα είναι άλλη υπόθεση. Δεύτερον κάτι πόνοι στα... more
  • Όταν ήμουν μικρός, στον κήπο του σπιτιού μας είχαμε μια αμυγδαλιά. Όταν άνθιζε χαιρόμουν, όχι γιατί αγαπούσα τα λουλούδια αλλά επειδή σκεφτόμουν «επιτέλους μπαίνει η Άνοιξη, πλησιάζει η ώρα να κλείσουν τα σχολεία». Άλλες φορές πάλι, καθώς ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκριζα από το παράθυρο, ξεγελιόμουν ότι είχε χιονίσει και θα είναι κλειστά τα σχολεία. Το άνθισμα της αμυγδαλιάς λοιπόν ήταν και εξακολουθεί να είναι αφορμή για ευχάριστες σκέψεις, αν και σήμερα για διαφορετικούς λόγους. Κάθε πρωί σχεδόν έχω ραντεβού με μια αμυγδαλιά στον Λυκαβηττό. Βρίσκεται 100 περίπου μέτρα πριν από το τέλος μιας δύσκολης διαδρομής κι όποτε περνάω από μπροστά της λέω μέσα μου, με μια δόση ανακούφισης, «άντε τελειώνεις». Πρόκειται για 300 μέτρα ανηφόρας στα οποία κάνω τη διαλειμματική μου προπόνηση. Που πάει... more
  • Δεν υπάρχει καλύτερο. Το ονειρευόμουν όλη την εβδομάδα. Το πρωί που ξύπνησα  όμως ήταν πολύ διαφορετικά. Πρώτα από όλα το χθεσινοβραδινό  φαγητό. Μετά από μισό κιλό κρασί, πατάτες τηγανητές και λουκάνικα, το τελευταίο που θέλεις είναι να σηκωθείς στις 7 και να βγεις έξω. Ταβερνα στο νησί, δύσκολο να αντισταθείς στους πειρασμούς. Άσε που νιώθεις τα πόδια βαριά, το τρίωρο φαντάζει σαν μια αιωνιότητα. Παρ´ όλα αυτά, με μισή ώρα καθυστέρηση, νάμαι στο μονοπάτι για το Κάστρο. Οι βροχές του χειμώνα δεν έχουν κάνει σοβαρές ζημιές και στα σημεία που έχει χώμα το τρέξιμο είναι ευχάριστο. Το σώμα όμως ακόμα δεν έχει ξυπνήσει.  Ο καιρός συννεφιασμένος με πολύ υγρασία. Εκεί που βλέπει ο ήλιος τις πέτρες ειναι εντάξει. Όσο πλησιάζω στη θάλασσα, οι πέτρες βρεγμένες, γλιστράνε πολύ. Από την υγρασία ... more
  • Πόσα χιλιόμετρα μονοπάτια χωράει ο Υμηττός; Το ραντεβού με τον Στέφανο και τον Ρόμπερτ ήταν για τις 7 το πρωί, η διαδρομή λίγο πολύ δεδομένη και σχετικά βαρετή. Καμία σχέση με την Πάρνηθα. Αυτή την φορά όμως ο Θανάσης, που ήρθε την τελευταία στιγμή, ήταν διαβασμένος. Ετοιμαστείτε σας έχω φοβερή ανάβαση μας προειδοποίησε. Τρεις ώρες και 20 χιλιόμετρα αργότερα επιστρέφαμε στο σημείο της εκκίνησης, ξεθεωμένοι, έχοντας ανεβοκατέβει δυο φορές τον Υμηττό, μέσα από δασωμένα μονοπάτια, φυσικά  με κακοτράχαλα διαλείμματα, που ούτε φανταζόμασταν. Ένας παράδεισος 15 λεπτά από το κέντρο της πόλης που οι περισσότεροι αγνοούμε. Αντίθετα από ότι συμβαίνει με την Πάρνηθα μάλιστα, δύσκολα μπορεί να χαθείς καθώς έχεις, σχεδόν συνεχώς, οπτική εικόνα της πόλης.
  • Δεν έχω κανένα πρόβλημα να τρέχω μόνος. Φοράω τα ακουστικά μου, ακούω μουσική ή ραδιόφωνο και χάνομαι στις σκέψεις μου. Στο μεγάλο τρέξιμο του Σαββατοκύριακου όμως, και μάλιστα στο βουνό, η παρέα είναι πολύτιμη. Κατ’ αρχήν για λόγους ασφαλείας. Το να τραυματιστείς σε ένα μονοπάτι και να δυσκολεύεσαι να περπατήσεις, δεν είναι καθόλου αστείο. Ιδίως τον χειμώνα όπου η υποθερμία αρχίζει να εκδηλώνεται μέσα σε λίγα λεπτά.  Με μια καλή παρέα όμως και η ώρα, οι ώρες δηλαδή, περνάνε πολύ πιο εύκολα. Και η δική μας παρέα βγήκε πολύ καλή. Στην φωτογραφία από την τελευταία  μας εξόρμηση, δεξιά με την μπαντάνα ο «αρχηγός», Θανάσης Σκάρλος, πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, με θητεία στα υποβρύχια, διοικητής των Ο.Υ.Κ. και υπέρ μαραθωνοδρόμος που πάει να πει ότι έχει τρέξει σε αγώνες των 100... more
  • Τι είναι αυτό που μας κάνει να ξυπνάμε στις έξι το πρωί του Σαββάτου, έξω το θερμόμετρο μόλις να ξεπερνά το μηδέν, και να τρέχουμε στα βουνά; Να νιώθουμε σαν φυλακισμένοι όταν ένα κρύωμα ή ένας τραυματισμός μας καθηλώνει στο σπίτι. Και να πιστεύουμε ότι είναι μεγάλη ευτυχία καταϊδρωμένοι, ξέπνοοι και με τα χέρια ξυλιασμένα από τον κρύο αέρα, να ανεβαίνουμε, με όση αντοχή έχει ο καθένας, τις πλαγιές της Πάρνηθας  βλέποντας από κάτω την πόλη να κοιμάται; Δεν μου είναι εύκολο να το εκφράσω και ούτε, για να πω την αλήθεια, με απασχολεί ιδιαίτερα. Εκείνο που ξέρω είναι ότι αυτές τις ώρες που κάνουμε το μεγάλο μας τρέξιμο, είναι οι μόνες ώρες της εβδομάδας που δεν με απασχολεί τίποτε άλλο από το μονοπάτι που έχω μπροστά μου, τη φύση γύρω μου, τη θέα και, αραιά και πού, μια πέρδικα που πετάγεται... more