Long Run

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

  • Πώς νιώθει άραγε ο Δημητρης Θεοδωρακάκος παραμονές του μαραθώνιου στον Όλυμπο; Ομολογώ, δεν ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι θα έχει συνηθίσει − αν και ο καθένας βάζει τους δικούς του στόχους. Εμείς οι κοινοί θνητοί πάντως έναν κόμπο στο στομάχι τον έχουμε. Για να μη πω δηλαδή για ελεγχόμενη κατάσταση πανικού, όσοι τουλάχιστον το δοκιμάζουν για πρώτη φορά. Το ένιωσα πάλι την Κυριακή το απόγευμα όταν η ομάδα μαζεύτηκε στο καφέ του Θανάση για «προγραμματισμό». Τι ακριβώς σημαίνει, δεν είμαι σίγουρος, από την πρώτη στιγμή ωστόσο αρχίσαμε να βγάζουμε τα άγχη μας. Μάλλον σκοπός μας ήταν η ψυχοθεραπεία. Πρώτο θέμα συζήτησης ο καιρός. Φέτος έχει κρατήσει χιόνι, λέει, το βουνό. Γεγονός που σημαίνει ότι εκεί ψηλά, όταν θα περνάς κάτω από τον «θρόνο του Δία», σε ένα μονοπάτι σχετικά στενό, στο χείλος μιας... more
  • Τα ψέματα τελείωσαν. Λιγότερο από 10 ημέρες έχουν μείνει για τον Όλυμπο και είμαστε ήδη στη φάση της ξεκούρασης, «tapering» κατά την δρομική ορολογία. Θεωρητικά είναι από τις πιο ευχάριστες περιόδους, οι προπονήσεις είναι πιο γλυκές και έχεις και την προσμονή του αγώνα. Προσωπικά νιώθω ακόμα αρκετά κουρασμένος και λίγο πιασμένος από την κατηφόρα του Σαββατοκύριακου εδώ Φέτος άλλωστε νομίζω ότι το παράκανα. Ο Όλυμπος θα είναι ο τρίτος μαραθώνιος της σεζόν, μετά την κλασσική  διαδρομή τον Νοέμβριο εδώ και τον Ταΰγετο εδώ τον Μάρτιο,  χώρια κάποιοι δύσκολοι ορεινοί αγώνες στο ενδιάμεσο. Από τον Σεπτέμβριο δηλαδή ως σήμερα πατημένο το γκάζι και δεν γινόμαστε και νεότεροι. Του χρόνου, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, αυστηρά ένας μαραθώνιος. Η κούραση μου φαίνεται ότι βγήκε και στις... more
  • Είναι 8 το πρωί και βρίσκομαι στην καμπίνα του τελεφερίκ για το Mont Parnes. Η διαδρομή είναι σύντομη, κοντά 5 λεπτά, αλλά εξαιρετικά ευχάριστη. Χαζεύω από κάτω τα σκαλάκια που συνηθίζουμε να ανεβαίνουμε, παρατηρώ την κλίση, φαίνεται πιο απότομη από τη θέση που βρίσκομαι και −ομολογώ− νιώθω μια ανακούφιση που σήμερα έχω την πολυτέλεια να την αποφύγω. Μαζί μου ανεβαίνουν δύο κυρίες κοντά στην ηλικία μου, κάτι λένε για περπάτημα, η μία λέει ότι ξέρει την περιοχή, έχει φέρει μια φορά τα εγγόνια της. Από το ντύσιμο πάντως δεν μοιάζουν έτοιμες για πεζοπορία, αλλά τι θα κάνουν 8 η ώρα το πρωί; Πάντα περίεργος, φτιάχνω σενάρια ενώ ταυτόχρονα τραβάω φωτογραφίες όταν η μια κυρία γυρνάει ξαφνικά και με ρωτάει: -Πάτε να περπατήσετε; Απαντάω θετικά, δεν λέω τίποτα για τρέξιμο οπότε έρχεται η δεύτερη... more
  • Η εικόνα ήταν λίγο σουρεαλιστική. Το προηγούμενο βράδυ είχε υγρασία και το πρωί ένα χαμηλό πέπλο ομίχλης είχε καλύψει την θάλασσα. Εξείχαν μόνο οι κορφές κι είχες την εντύπωση ότι τα νησιά στεκόντουσαν στον αέρα. Θύμιζε σκηνικό από την "Ομίχλη", σχεδόν περίμενα ένα πειρατικό σκαρί να αχνοφανεί στον ορίζοντα, ο δυνατός ήλιος όμως που βγήκε στο μεταξύ, επανέφερε  την κανονικότητα.  Κυριακή πρωί στη Σίφνο, τριήμερο Αγίου Πνεύματος, τελευταία ίσως μεγάλη προπόνηση, είπα να την κάνω στον Προφήτη Ηλία. Ο λόφος σου δίνει 400 μέτρα υψομετρική διαφορά. Σκέφτηκα αν  ανεβοκατέβω τρεις φορές θα είναι αξιοπρεπής δοκιμασία. Σαν να κάνω δυο φορές τα σκαλάκια στην Πάρνηθα. Ξεκίνησα, το πρώτο μου λάθος, σχετικά αργά, 8 το πρωί. Στη Σίφνο δύσκολα συγκρατούμαι, δυο ποτήρια μπύρας κι ένα πλούσιο γεύμα στην... more
  • Είχα μόλις τελειώσει το δεκάρι στον Άγιο Κοσμά και περιφερόμασταν άσκοπα με την Λεονί στο χορτάρι, παρακολουθώντας από κάποια απόσταση τις βραβεύσεις, όταν ξαφνικά άκουσα το όνομα μου. Τρίτος στην ηλικιακή κατηγορία μου. Το πρώτο κύπελο της ενήλικης ζωής μου. Ξεκίνησα να μετέχω σε αγώνες δρόμου στα 54 χρόνια μου με την σαφή επίγνωση ότι τρέχω για το κέφι μου. Δεν είχα φυσικά καμιά φιλοδοξία για πρωτιές. Εκείνο το Μάρτιο ωστόσο είχα μόλις συμπληρώσει τα 60, είχα αλλάξει ηλικιακή κατηγορία και έτσι βρέθηκα να ανεβαίνω στο βάθρο. Τα μυαλά μου θα μπορούσαν να πάρουν αέρα αν δεν συνειδητοποιούσα ότι στην επόμενη κατηγορία, άνω των 65 και οι τρείς πρώτοι είχαν πολύ καλύτερους χρόνους από μένα! Είχα πάρει κύπελο για τον απλούστατο λόγο ότι στην κατηγορία μου δεν υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός. Το... more
  • Λιγότερο από μήνας πλέον για τον Όλυμπο, είπαμε να κάνουμε μια σκληρή προπόνηση το Σάββατο − σκληρή φυσικά για τα μέτρα μας. Η ιδέα ήταν να ανέβουμε και να κατέβουμε τρεις φορές τα σκαλάκια για τον Μοντ Παρνές. Αν μου το έλεγαν πριν ένα χρόνο θα με έπιαναν τα γέλια. Τώρα είπα να το αποτολμήσω, άλλωστε πριν από μήνα είχαμε καταφέρει χωρίς μεγάλη δυσκολία τις δύο αναβάσεις. Επτά και τέταρτο το πρωί λοιπόν ραντεβού στο τελεφερίκ, όλη σχεδόν η παρέα: Στέφανος, Ρόμπερτ, Θανάσης και Σούλα. Συναντάμε και τον Γιάννη, είχε πάει νωρίτερα να κάνει ένα ανέβασμα παραπάνω. Το άγχος ήταν ο καιρός. Η ΕΜΥ προέβλεπε βροχή και η κατηφόρα δεν αστειεύεται. Μόνο που βλέπω τις μπετόβεργες που συγκρατούν τους κορμούς των σκαλοπατιών να εξέχουν, η ιδέα να φάω τούμπα με τρομοκρατεί. Ψιχαλίζει και ο Γιάννης μας... more
  • Ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να είναι «Τι γυρεύει ένας Υδραίος στη Λάρισα». Ένας ναυτικός που ερωτεύτηκε το βουνό. Ο Νίκος Κωστόπουλος βέβαια δεν είναι Υδραίος. Νέο παιδί, ωστόσο, ξεκίνησε καριέρα στη θάλασσα και μπάρκαρε, δόκιμος ανθυποπλοίαρχος, στα καράβια. Από ναυτική οικογένεια, τίποτα δεν προμήνυε ότι το βουνό, το τρέξιμο, η περιπέτεια θα αποτελούσαν τις πιο σημαντικές δραστηριότητες στη ζωή του. Σίγουρα περισσότερο από την καριέρα, που για τον Νίκο ήταν πάντα ένας τρόπος για να μπορεί να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπούσε. Συναντηθήκαμε δυο ημέρες μετά τον αγώνα στο Τείχιο και μου μίλησε για τη ζωή του. Αυτός φρέσκος μετά από 24 πρωινά χιλιόμετρα, εγώ πονώντας ακόμα σε όλο μου το σώμα − 5 χιλιόμετρα στο διάδρομο μόλις που τα κατάφερα. Με ενδιέφερε να μάθω τη διαδρομή του − τόσο... more
  • Την Τρίτη συνάντησα έναν φίλο, τον Νίκο Κωστόπουλο, που είχε τρέξει κι αυτός στο Τείχιο την προηγούμενη Κυριακή. Θα μεταφέρω την συνομιλία μας προσεχώς, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς είναι από τους πρωτοπόρους του ορεινού τρεξίματος. Ένα μέρος της ζωντανής του ιστορίας. Όταν βρεθήκαμε είχε ολοκληρώσει ένα πρωινό τρέξιμο 24 χιλιομέτρων. Την Δευτέρα, την επομένη του αγώνα δηλαδή, για να χαλαρώσει είχε κάνει ποδήλατο. Εγώ πάλι τίποτα. Την Τρίτη είχα καταφέρει μόλις 5 χιλιόμετρα, σερνώμενος στον διάδρομο. Τα πόδια μου ήταν βαριά κι ήμουν πιασμένος από την κορφή ως τα νύχια. Αυτά για να μην παίρνει το κεφάλι μου αέρα. Στην πραγματικότητα, όλη η εβδομάδα πέρασε με πολύ χαλαρό τρέξιμο και μόνο το Σάββατο ήμουν σε σχετικά καλή κατάσταση. Ραντεβού στον Υμηττό λοιπόν για κάτι ήπιο με Στέφανο και... more
  • Πριν από λίγες εβδομάδες ξεφύλλιζα τα αποτελέσματα του αγώνα των 160 χιλιομέτρων το 2016 στο Παρανέστι της Δράμας, αναζητώντας έναν φίλο, όταν το μάτι μου έπεσε στο όνομα του νικητή: Katarzyna Cekoska Anna. Άλλο και τούτο, σκέφτηκα. Γυναίκα νικητής σε έναν τόσο δύσκολο αγώνα; Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρόκειται για κάποια σούπερ αθλήτρια από το εξωτερικό, από μια χώρα τέλος πάντων με πολύ μεγαλύτερη παράδοση, που μας έβαλε τα γυαλιά. Από περιέργεια έψαξα στο ίντερνετ και... άλλη έκπληξη. Έπεσα σε ένα βίντεο στο οποίο, αμέσως μετά τον τερματισμό, λέει σε άψογα ελληνικά, απαντώντας στην ερώτηση αν έχει κάποιο μήνυμα για τις γυναίκες: «να τολμούν γιατί μπορούν, γιατί είμαστε δυνατές». «Πρέπει να της μιλήσω» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Μου κέντριζε το ενδιαφέρον η προσωπικότητά της, ένα τέτοιο... more
  • Το χωριό Τείχιο δεν το είχα ξανακούσει. Για την ορεινή Ναυπακτία πάλι μου μιλούσε συχνά ένας παλιός αγαπημένος συνάδελφος, ο Δημήτρης Πριμηκύριος, φανατικός κυνηγός, από αυτούς όμως που το κυνήγι είναι η αφορμή για να βγει στη φύση.  Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν βετεράνο και τον πείραζαν για την σκοπευτική του δεινότητα. Ο Δημήτρης λοιπόν μας έλεγε ιστορίες με αγριογούρουνα και ζαρκάδια και περιέγραφε κατάφυτα, σχετικά ανέγγιχτα βουνά, μακριά από τις τουριστικές διαδρομές. Τι καλύτερο για όσους θέλουμε να διατηρούμε την ψευδαίσθηση αυτής της άλλης Ελλάδας. Όταν έμαθα λοιπόν  ότι διοργανώνεται αγώνας στην περιοχή, ήμουν ήδη προδιατεθειμένος θετικά. Προσθέστε και τις καλές κριτικές όσων τον έτρεξαν την πρώτη φορά, το 2016 και νάμαστε 5 η ώρα το πρωί της Κυριακής με Θανάση, Στέφανο και Νίκο... more
  • Η πρώτη φορά που είχα νιώσει τι σημαίνει κακή φυσική κατάσταση, ήταν λίγα χρόνια αφότου τελείωσα το σχολείο. Είχα επιστρέψει για τον ετήσιο αγώνα αποφοίτων- τελειόφοιτων με την ψευδή αυτοπεποίθηση της ιστορίας μου: αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου με καλές επιδόσεις και στον στίβο, πίστευα ότι δεν θα έχω κανένα πρόβλημα με τα "πιτσιρίκια". Δεν είχα υπολογίσει το διάστημα  της ουσιαστικής απραξίας μου. Μετά τον αγώνα είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου η διαφορά ανάμεσα στους αντιπάλους, που μου έδιναν την αίσθηση ότι χοροπηδούσαν σαν κατσίκια και στον διαρκώς λαχανιασμένο εαυτό μου που αγωνιούσε να τους παρακολουθήσει.  Φυσικά χωρίς επιτυχία. Ήταν η πρώτη φορά που είχα παρατηρήσει την ελαστικότητα που έχουν οι νέοι άνθρωποι όταν τρέχουν. Σαν να κάνουν γκελ. Φαστ φόργουαρντ μερικές δεκαετίες και... more
  • Στο σχολείο ήμουν από εκείνα τα παιδάκια που όταν μας έβαζαν οκλαδόν στο μάθημα της γυμναστικής, έπεφτα προς τα πίσω. Τόση ευλυγισία. Σήμερα το χειρότερό μου είναι οι διατάσεις. Αρκεί να δείτε πόσο υποφέρω για να φτάσω −που δεν τα φτάνω− τα δάχτυλα του ποδιού μου με επίκυψη για να καταλάβετε. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν μελέτες έδειξαν πως οι διατάσεις πριν από το τρέξιμο, όχι μόνο δεν κάνουν καλό αλλά αντιθέτως μειώνουν τις επιδόσεις και μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμό. Επιτέλους, τέλος σε όλη αυτή την ιεροτελεστία των δρομέων πριν από τους αγώνες, με τις περίτεχνες κινήσεις που μου προκαλούσαν αίσθημα κατωτερότητας. Για να μην τις κάνω, σκεφτόμουν, δεν είμαι κανονικός δρομέας. Δυστυχώς όμως, όχι τέλος και με τις διατάσεις. Το αντίθετο. Για μένα όλα ξεκίνησαν από... more
  • Το Σάββατο, όλη η παρέα, είπαμε να κάνουμε την αγαπημένη μας διαδρομή στην Πάρνηθα. Είναι μια κυκλική διαδρομή. Ξεκινώντας από το τελεφερίκ ανεβαίνουμε στο «Μοντ Παρνές», και κινούμαστε μέσα από μονοπάτια, στο οροπέδιο, μέχρι να βρούμε το μονοπάτι της Χούνης, του φαραγγιού που επιστρέφει στο τελεφερίκ. Εκεί κάνουμε μια μεγάλη παράκαμψη ανεβαίνουμε ως το καταφύγιο Φλαμπούρι και ξαναπέφτουμε στη Χούνη, κατεβαίνοντας μια απότομη πλαγιά, για να συνεχίσουμε ως το τελεφερίκ. Η διαδρομή μας αρέσει για την ποικιλία της. Το πρώτο κομμάτι ως το «Μοντ Παρνές» είναι το πιο κουραστικό. Το έχω περιγράψει σε προηγούμενη ανάρτηση.  Το οροπέδιο θα έλεγα ότι είναι αδιάφορο αν δεν προκαλούσε σοκ η καταστροφή που έχει προκαλέσει η πυρκαγιά. Κρανίου τόπος, τόσα χρόνια μετά. Τον χειμώνα συναντάμε εκεί και... more
  • Σήμερα νιώθω ότι πρέπει να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, στον εαυτό μου, σε σας και στον Άγιο Σεβαστιανό. Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, λιποψύχησα. Ανέβηκα στον Λυκαβηττό για να κάνω την πρωινή μου προπόνηση κι ένιωσα την ανάγκη αντί για διαλειμματική να κάνω διάλειμμα. Είναι μια ανηφόρα τριακόσια μέτρα, με 30 μέτρα υψομετρική διαφορά, που την ανεβοκατεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ έξι φορές. Μετά ανεβοκατεβαίνω δυο φορές στο Αι Γιώργη. Μου βγαίνει το λάδι αλλά ξέρω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να βελτιώσω τη φυσική μου κατάσταση. Ε, λοιπόν, σήμερα αναρωτήθηκα μέσα μου μήπως θα ήταν καλύτερα, αντί να πιέσω τον εαυτό μου, να τρέξω χαλαρά και να το ευχαριστηθώ. Φτάνει με τις προπονήσεις. Ο δισταγμός κράτησε λίγα δευτερόλεπτα και μετά ο πειθαρχημένος εαυτός μου ανέλαβε δράση. Μπήκα όμως... more
  • Την Πρωτομαγιά βρέθηκα στη Σίφνο. Είχε έναν αγώνα την Κυριακή και καθώς έχω αποκτήσει σχέσεις με το νησί, αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να τον χάσω. Άλλωστε μετά τα 24 χιλιόμετρα του Παρνασσού, ένα «δεκαράκι» ήταν ό,τι πρέπει για αποκατάσταση. Δεν ήταν ο μοναδικός αγώνας στο Αιγαίο. Την Κυριακή είχε και ένα ενδιαφέρον «τρέιλ» 25 χιλιομέτρων στη Νάξο. Όλο και περισσότερα νησιά φαίνεται ότι μπαίνουν στους δρόμους. Στη Ρόδο πριν από λίγες εβδομάδες είχαν τον πρώτο τους μαραθώνιο, ενώ διοργανώνεται πλέον και πρωτάθλημα Κυκλάδων όπου εκτός από την Νάξο μετέχουν η Άνδρος, η Τήνος, η Σύρος, η Αμοργός και η Δονούσα! Όλοι αγώνες εκτός δρόμου, με εξαίρεση τη Σύρο όπου οι δρομείς θα πρέπει να ανέβουν 5.000 σκαλοπάτια μέσα στη Χώρα. Αυτή είναι προπόνηση. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα έχει ανακαλύψει τον... more
  • Την προηγούμενη Κυριακή, τρέχοντας στο «μονοπάτι του Παρνασσού», έκανα κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ στην διάρκεια ενός αγώνα. Σταμάτησα και τράβηξα μια φωτογραφία!  Για όσους τρέχουν αγωνιστικά, αυτό, φαντάζομαι, είναι αδιανόητο, η χειρότερη αμαρτία. Και για μένα όμως. Παρότι έχω τρέξει αρκετές φορές με μοναδικό στόχο να τερματίσω, χωρίς δηλαδή να με νοιάζει ο χρόνος, η ιδέα ότι μπορώ να σταματήσω για να θαυμάσω ή να απαθανατίσω  την θέα, μου ήταν τελείως ξένη. Οι δρομείς που το έκαναν μου προξενούσαν απορία, ίσως και μια μικρή ζήλεια, καθώς πάντα θεωρούσα ότι δεν έχω δικαίωμα να ξαποστάσω, πρέπει να δώσω τον καλύτερο εαυτό  μου. Σαν να ήμουν σε διαρκή ανταγωνισμό με το ρολόι μου. Ακόμα και στους σταθμούς τροφοδοσίας, οι στάσεις αυστηρά όσο χρειαζόταν για να πιω νερό και να πάρω... more
  • Πριν από λίγες εβδομάδες είχα γράψει για τον φίλο μου τον Νίκο Μαραντζίδη που τερμάτισε τον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης στον εξαιρετικό χρόνο των τριών ωρών και τεσσάρων λεπτών αλλά ήταν απογοητευμένος επειδή δεν κατέβηκε κάτω από τις τρεις ώρες. Έκανα χιούμορ, τι να πούμε εμείς οι υπόλοιποι έγραφα,  τέτοιο χρόνο δεν πρόκειται να δούμε ποτέ ούτε από πολύ, πολύ μακριά. Μια ημέρα αργότερα δέχθηκα ένα πολύ σοβαρό τηλεφώνημα από τον Νίκο που μου μίλησε για τον «βαθύ και βουβό» πόνο του μαραθωνοδρόμου, όταν δεν πιάνει τον στόχο του, έναν πόνο «σαν την ήττα στις εκλογές». «Ο μαραθώνιος, μου εξήγησε, διαφέρει από τις άλλες αποστάσεις. Εγώ που τρέχω για παράδειγμα 10αρια και ημιμαραθώνιους μπορώ να τρέξω τουλάχιστον 5-10 τέτοιους αγώνες το χρόνο αν το επιθυμώ. Ακόμη και ένας μέτρια προετοιμασμένος... more
  • Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα εξηγείς πάντοτε με τη λογική. Το «μονοπάτι του Παρνασσού», για παράδειγμα, είναι ένας αγώνας που φέτος έτρεξα για 4η χρονιά. Σίγουρα είναι ωραίος αγώνας. Το βουνό, η βόρεια πλευρά του Παρνασσού, η λιγότερο κοσμική, από τα πιο ωραία της Ελλάδας. Πανέμορφα μονοπάτια μέσα στα έλατα, με τις κορφές −ιδιαίτερα φέτος− χιονισμένες. Η απόσταση, λιγότερο από δύο ώρες από την Αθήνα, βολική. Βολικός και ο χρόνος, ιδανικός για προετοιμασία για τον Όλυμπο. Είναι και η αίσθηση της γιορτής, όλη η περιοχή της Αμφίκλειας μοιάζει να συμμετέχει είτε τρέχοντας είτε ως εθελοντές, εξασφαλίζοντας μια άψογη διοργάνωση. Κάθε χρόνο εκατοντάδες δρομείς δηλώνουν συμμετοχή −φέτος ξεπέρασαν τους 450− για τον αγώνα των 24 χιλιομέτρων. Με 1.600 υψομετρική θέλει μια κάποια αντοχή. Για... more
  • Έχω ένα φίλο γιατρό που όταν οι ασθενείς τον ρωτούν για τα ποσοστά ίασης της ασθένειάς τους, αρνείται να τους απαντήσει. Ο κάθε ασθενής είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, επιμένει. Τα ποσοστά δεν τον αφορούν. Αν είσαι στο 1% −του αρέσει να λέει− τότε για σένα αυτό είναι το 100%. Το ίδιο ισχύει και για το τρέξιμο. Υπάρχουν δεκάδες μελέτες για το πόσο αυξάνει το προσδόκιμο ζωής. Όλες αυτές οι μελέτες, ωστόσο, στηρίζονται σε επιδημιολογικές έρευνες και αφορούν τον γενικό πληθυσμό. Με άλλα λόγια, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι όσοι τρέχουμε θα απολαύσουμε τα ίδια θετικά αποτελέσματα. Παρ' όλα αυτά, μετά από τόσες προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από το «υπερβολικό» τρέξιμο, είναι εξαιρετικά καλοδεχούμενη η τελευταία μελέτη που αναλύει μια πληθώρα δεδομένων από τεστ που έγιναν στο Ινστιτούτο... more
  • Όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο είχα περί πολλού τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια. Τα είχα ανακαλύψει σε κάποια τρύπα στην οδό Ζωοδόχου πηγής, ελληνικά, φτιαγμένα με μεράκι, ωστόσο, δεν έμοιαζαν να υστερούν από τα ξένα. Ήταν άλλωστε στη μισή τιμή, πλεονέκτημα κρίσιμο δεδομένου ότι θα ήταν αδύνατον να πείσω τους γονείς μου να μου δώσουν τα λεφτά για τα ακριβότερα εισαγόμενα. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι λεπτομέρειες, τη σόλα με τάπες από καουτσούκ για να μη γλιστράμε στα χωμάτινα γήπεδα που παίζαμε, το ενισχυμένο δέρμα για προστασία, και τις διακοσμητικές άσπρες λωρίδες, σχεδόν αντιγραφή από φημισμένες μάρκες του εξωτερικού. Έκτοτε η αγορά παπουτσιού ήταν μια απόλυτα τυπική διαδικασία που δεν μου έπαιρνε περισσότερο από 5 λεπτά. Μέχρι που χρειάστηκε τώρα να αγοράσω ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια... more
  • Επτά και μισή το πρωί, Μεγάλο Σάββατο, φεύγω για Υμηττό, μόνος, η ομάδα έχει σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα λόγω Πάσχα. Δεν με περιμένει κανείς οπότε λέω να πάρω έναν πολύ πρωινό καφέ. Έχω ξενυχτήσει λίγο, ήπια και μερικές μπύρες, ως γνωστόν ο καφές είναι το μόνο νόμιμο, προσθέτω και αγαπημένο μου, διεγερτικό που βελτιώνει την απόδοση στα αθλήματα αντοχής. Στην καφετέρια πριν από μένα είναι μια κυρία, πολύ καλοβαλμένη κοντά στα 40-45 χρονών, πιάνω τα τελευταία λόγια της: «εγώ πήρα άδεια για πρώτη φορά στα 15 χρόνια». «Άδεια;» Απαντά το κορίτσι που φτιάχνει τον καφέ σαν να μιλάει για κάτι εξωτικό, «που τέτοια πράγματα» συμπληρώνει ο νεαρός που έρχεται να με εξυπηρετήσει. «Και δεν απέφυγα τα χειρουργεία, τρεις φορές» συνεχίζει η κυρία. «Στις φλέβες, στα πόσα χρόνια;» ρωτά με μια... more
  • Στο γυμνάσιο είχαμε για καθηγητή γυμναστικής έναν Ελληνοαμερικανό που δεν αστειευόταν. Εννοούσε να μας γυμνάσει. Σωματώδης, κουρεμένος με την ψιλή, θύμιζε πεζοναύτη. Και μεταξύ τιμωρίας και άσκησης μας έβαζε να ανεβοκατεβαίνουμε τρέχοντας τα σκαλοπάτια στις κερκίδες.  Πιο δύσκολο αλλά και προπονητικά πιο αποδοτικό από τα σκαλοπάτια δεν υπάρχει. Σε μας βέβαια έπεφτε κλαυθμός και οδυρμός όταν ακούγαμε την φοβερή εντολή «σκαλάκια», με το παχύ λάμδα πριν από το τραβηγμένο άλφα της προφοράς του. Όταν μου είπαν για πρώτη φορά ότι θα πάμε να κάνουμε προπόνηση στα «σκαλάκια» της Πάρνηθας λοιπόν δεν είχα καμία ψευδαίσθηση για το τι με περιμένει. Κι όντως ήταν έτσι. Μια διαδρομή λίγο παραπάνω από 2,5 χιλιόμετρα στην διάρκεια της οποίας ανεβαίνεις στο Μοντ Παρνές ξεκινώντας από τον σταθμό του... more
  • Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν οι αναφορές δυο φίλων, του Τάκη  για τον «αγαπημένο» Λυκαβηττό και της Αλεξάνδρας για τον «Λυκαβηττούλη μας».  Με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχει περάσει εβδομάδα που να μην έχω τρέξει στον Λυκαβηττό, με εξαίρεση τις μέρες των καλοκαιρινών διακοπών και τα υποχρεωτικά διαλείμματα λόγω γρίπης.  Τον έχω τρέξει με κρύο, με χιόνι, με καταρρακτώδη βροχή, την άνοιξη καταπράσινο και γεμάτο μυρωδιές και το καλοκαίρι με 30 βαθμούς θερμοκρασία. Πάντα το πρωί, μετρημένες στα δάκτυλα του χεριού οι φορές που εχω τρέξει μεσημέρι ή απόγευμα. Παρότι λόφος και σχετικά ήπιος, είναι ιδανικός για προπόνηση βουνού ή για ενδυνάμωση εν όψει της κλασσικής διαδρομής του μαραθώνιου, με τις ανηφόρες της που σου βγάζουν την γλώσσα. Εύκολα μέσα σε μια ώρα... more
  • Τον Δημήτρη Καζούρη τον είχα συναντήσει πριν από 4-5 χρόνια, πεπειραμένος υπερ-μαραθωνοδρόμος αυτός, εγώ φρέσκος ακόμα στους μαραθώνιους. Μου είχε κάνει εντύπωση όχι μόνο για το ότι ασχολιόταν με κάτι που ακόμα και σήμερα μου φαίνεται πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά και για τον ήρεμο τρόπο του. Έδειχνε άνθρωπο κατασταλαγμένο που ξέρει τι θέλει. Όταν τον ρώτησα πώς είναι δυνατόν κάποιος να μπορεί να τρέχει συνέχεια για 100-150 χιλιόμετρα μου απάντησε απλά: σταδιακές προσαρμογές. Και σαν γιατρός που είναι μου εξήγησε ότι με την προπόνηση το σώμα σιγά σιγά προσαρμόζεται στις απαιτήσεις μιας τόσο μεγάλης δοκιμασίας. Η συζήτηση αναπόφευκτα οδηγήθηκε και στο ζήτημα της ηλικίας, δεν ήταν κανένας νεαρός, κι έτσι ανακαλύψαμε ότι έχουμε γεννηθεί την ίδια ημέρα: 3 Φεβρουαρίου του 1955. Τον... more