Long Run

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

  • Πριν από λίγες εβδομάδες είχα γράψει για τον φίλο μου τον Νίκο Μαραντζίδη που τερμάτισε τον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης στον εξαιρετικό χρόνο των τριών ωρών και τεσσάρων λεπτών αλλά ήταν απογοητευμένος επειδή δεν κατέβηκε κάτω από τις τρεις ώρες. Έκανα χιούμορ, τι να πούμε εμείς οι υπόλοιποι έγραφα,  τέτοιο χρόνο δεν πρόκειται να δούμε ποτέ ούτε από πολύ, πολύ μακριά. Μια ημέρα αργότερα δέχθηκα ένα πολύ σοβαρό τηλεφώνημα από τον Νίκο που μου μίλησε για τον «βαθύ και βουβό» πόνο του μαραθωνοδρόμου, όταν δεν πιάνει τον στόχο του, έναν πόνο «σαν την ήττα στις εκλογές». «Ο μαραθώνιος, μου εξήγησε, διαφέρει από τις άλλες αποστάσεις. Εγώ που τρέχω για παράδειγμα 10αρια και ημιμαραθώνιους μπορώ να τρέξω τουλάχιστον 5-10 τέτοιους αγώνες το χρόνο αν το επιθυμώ. Ακόμη και ένας μέτρια προετοιμασμένος... more
    27.04.2017 - 00:36
  • Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα εξηγείς πάντοτε με τη λογική. Το «μονοπάτι του Παρνασσού», για παράδειγμα, είναι ένας αγώνας που φέτος έτρεξα για 4η χρονιά. Σίγουρα είναι ωραίος αγώνας. Το βουνό, η βόρεια πλευρά του Παρνασσού, η λιγότερο κοσμική, από τα πιο ωραία της Ελλάδας. Πανέμορφα μονοπάτια μέσα στα έλατα, με τις κορφές −ιδιαίτερα φέτος− χιονισμένες. Η απόσταση, λιγότερο από δύο ώρες από την Αθήνα, βολική. Βολικός και ο χρόνος, ιδανικός για προετοιμασία για τον Όλυμπο. Είναι και η αίσθηση της γιορτής, όλη η περιοχή της Αμφίκλειας μοιάζει να συμμετέχει είτε τρέχοντας είτε ως εθελοντές, εξασφαλίζοντας μια άψογη διοργάνωση. Κάθε χρόνο εκατοντάδες δρομείς δηλώνουν συμμετοχή −φέτος ξεπέρασαν τους 450− για τον αγώνα των 24 χιλιομέτρων. Με 1.600 υψομετρική θέλει μια κάποια αντοχή. Για... more
  • Έχω ένα φίλο γιατρό που όταν οι ασθενείς τον ρωτούν για τα ποσοστά ίασης της ασθένειάς τους, αρνείται να τους απαντήσει. Ο κάθε ασθενής είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, επιμένει. Τα ποσοστά δεν τον αφορούν. Αν είσαι στο 1% −του αρέσει να λέει− τότε για σένα αυτό είναι το 100%. Το ίδιο ισχύει και για το τρέξιμο. Υπάρχουν δεκάδες μελέτες για το πόσο αυξάνει το προσδόκιμο ζωής. Όλες αυτές οι μελέτες, ωστόσο, στηρίζονται σε επιδημιολογικές έρευνες και αφορούν τον γενικό πληθυσμό. Με άλλα λόγια, δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι όσοι τρέχουμε θα απολαύσουμε τα ίδια θετικά αποτελέσματα. Παρ' όλα αυτά, μετά από τόσες προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από το «υπερβολικό» τρέξιμο, είναι εξαιρετικά καλοδεχούμενη η τελευταία μελέτη που αναλύει μια πληθώρα δεδομένων από τεστ που έγιναν στο Ινστιτούτο... more
  • Όταν ήμουν μαθητής στο Λύκειο είχα περί πολλού τα ποδοσφαιρικά μου παπούτσια. Τα είχα ανακαλύψει σε κάποια τρύπα στην οδό Ζωοδόχου πηγής, ελληνικά, φτιαγμένα με μεράκι, ωστόσο, δεν έμοιαζαν να υστερούν από τα ξένα. Ήταν άλλωστε στη μισή τιμή, πλεονέκτημα κρίσιμο δεδομένου ότι θα ήταν αδύνατον να πείσω τους γονείς μου να μου δώσουν τα λεφτά για τα ακριβότερα εισαγόμενα. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι λεπτομέρειες, τη σόλα με τάπες από καουτσούκ για να μη γλιστράμε στα χωμάτινα γήπεδα που παίζαμε, το ενισχυμένο δέρμα για προστασία, και τις διακοσμητικές άσπρες λωρίδες, σχεδόν αντιγραφή από φημισμένες μάρκες του εξωτερικού. Έκτοτε η αγορά παπουτσιού ήταν μια απόλυτα τυπική διαδικασία που δεν μου έπαιρνε περισσότερο από 5 λεπτά. Μέχρι που χρειάστηκε τώρα να αγοράσω ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια... more
  • Επτά και μισή το πρωί, Μεγάλο Σάββατο, φεύγω για Υμηττό, μόνος, η ομάδα έχει σκορπίσει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα λόγω Πάσχα. Δεν με περιμένει κανείς οπότε λέω να πάρω έναν πολύ πρωινό καφέ. Έχω ξενυχτήσει λίγο, ήπια και μερικές μπύρες, ως γνωστόν ο καφές είναι το μόνο νόμιμο, προσθέτω και αγαπημένο μου, διεγερτικό που βελτιώνει την απόδοση στα αθλήματα αντοχής. Στην καφετέρια πριν από μένα είναι μια κυρία, πολύ καλοβαλμένη κοντά στα 40-45 χρονών, πιάνω τα τελευταία λόγια της: «εγώ πήρα άδεια για πρώτη φορά στα 15 χρόνια». «Άδεια;» Απαντά το κορίτσι που φτιάχνει τον καφέ σαν να μιλάει για κάτι εξωτικό, «που τέτοια πράγματα» συμπληρώνει ο νεαρός που έρχεται να με εξυπηρετήσει. «Και δεν απέφυγα τα χειρουργεία, τρεις φορές» συνεχίζει η κυρία. «Στις φλέβες, στα πόσα χρόνια;» ρωτά με μια... more
  • Στο γυμνάσιο είχαμε για καθηγητή γυμναστικής έναν Ελληνοαμερικανό που δεν αστειευόταν. Εννοούσε να μας γυμνάσει. Σωματώδης, κουρεμένος με την ψιλή, θύμιζε πεζοναύτη. Και μεταξύ τιμωρίας και άσκησης μας έβαζε να ανεβοκατεβαίνουμε τρέχοντας τα σκαλοπάτια στις κερκίδες.  Πιο δύσκολο αλλά και προπονητικά πιο αποδοτικό από τα σκαλοπάτια δεν υπάρχει. Σε μας βέβαια έπεφτε κλαυθμός και οδυρμός όταν ακούγαμε την φοβερή εντολή «σκαλάκια», με το παχύ λάμδα πριν από το τραβηγμένο άλφα της προφοράς του. Όταν μου είπαν για πρώτη φορά ότι θα πάμε να κάνουμε προπόνηση στα «σκαλάκια» της Πάρνηθας λοιπόν δεν είχα καμία ψευδαίσθηση για το τι με περιμένει. Κι όντως ήταν έτσι. Μια διαδρομή λίγο παραπάνω από 2,5 χιλιόμετρα στην διάρκεια της οποίας ανεβαίνεις στο Μοντ Παρνές ξεκινώντας από τον σταθμό του... more
  • Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο ήταν οι αναφορές δυο φίλων, του Τάκη  για τον «αγαπημένο» Λυκαβηττό και της Αλεξάνδρας για τον «Λυκαβηττούλη μας».  Με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχει περάσει εβδομάδα που να μην έχω τρέξει στον Λυκαβηττό, με εξαίρεση τις μέρες των καλοκαιρινών διακοπών και τα υποχρεωτικά διαλείμματα λόγω γρίπης.  Τον έχω τρέξει με κρύο, με χιόνι, με καταρρακτώδη βροχή, την άνοιξη καταπράσινο και γεμάτο μυρωδιές και το καλοκαίρι με 30 βαθμούς θερμοκρασία. Πάντα το πρωί, μετρημένες στα δάκτυλα του χεριού οι φορές που εχω τρέξει μεσημέρι ή απόγευμα. Παρότι λόφος και σχετικά ήπιος, είναι ιδανικός για προπόνηση βουνού ή για ενδυνάμωση εν όψει της κλασσικής διαδρομής του μαραθώνιου, με τις ανηφόρες της που σου βγάζουν την γλώσσα. Εύκολα μέσα σε μια ώρα... more
  • Τον Δημήτρη Καζούρη τον είχα συναντήσει πριν από 4-5 χρόνια, πεπειραμένος υπερ-μαραθωνοδρόμος αυτός, εγώ φρέσκος ακόμα στους μαραθώνιους. Μου είχε κάνει εντύπωση όχι μόνο για το ότι ασχολιόταν με κάτι που ακόμα και σήμερα μου φαίνεται πέρα από τις ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά και για τον ήρεμο τρόπο του. Έδειχνε άνθρωπο κατασταλαγμένο που ξέρει τι θέλει. Όταν τον ρώτησα πώς είναι δυνατόν κάποιος να μπορεί να τρέχει συνέχεια για 100-150 χιλιόμετρα μου απάντησε απλά: σταδιακές προσαρμογές. Και σαν γιατρός που είναι μου εξήγησε ότι με την προπόνηση το σώμα σιγά σιγά προσαρμόζεται στις απαιτήσεις μιας τόσο μεγάλης δοκιμασίας. Η συζήτηση αναπόφευκτα οδηγήθηκε και στο ζήτημα της ηλικίας, δεν ήταν κανένας νεαρός, κι έτσι ανακαλύψαμε ότι έχουμε γεννηθεί την ίδια ημέρα: 3 Φεβρουαρίου του 1955. Τον... more
  • Το κυριακάτικο long run το περιμένω πως και πως. Είναι η εκδρομή μου, η ευκαιρία να μείνω 2-3 ώρες με τις σκέψεις μου και η ψυχοθεραπεία μου. Ιδίως όταν τρέχω μόνος, όπως αυτή την Κυριακή, καθώς η ομάδα έτρεχε στον αγώνα του Ποικίλου όρους, εγώ όμως είχα χαλαρό τρέξιμο μετά τον Ταΰγετο της προηγούμενης Κυριακής. Όταν είμαι μόνος πάω Υμηττό. Ακολουθώ έναν χωματόδρομο  που κάνει έναν μικρό κύκλο ξεκινώντας πάνω από τον Παπάγο, συνεχίζει πάνω από Γλυκά Νερά και Παιανία και επιστρέφει αφού περάσει λίγο κάτω από την δεύτερη κορυφή του Υμηττού, τον Ελάττονα Υμηττό στην αρχαιότητα ή Μαυροβούνι. Περίπου 13 χιλιόμετρα με 300 μέτρα υψομετρική.  Δεν είναι η πιο όμορφη διαδρομή, σκέφτομαι ωστόσο, μια και είμαι μόνος, ότι είναι ασφαλέστερο να αποφεύγω τα μονοπάτια. Στο χωματόδρομο κάποιος θα με βρει.... more
  • Αυτή την εβδομάδα παρά λίγο να μπω στις ειδησεογραφικές σελίδες των εφημερίδων ως θύμα τροχαίου και με απόλυτα δική μου ευθύνη. Πρωί πρωί στον περιφερειακό του Λυκαβηττού είμαι έτοιμος να διασχίσω τον δρόμο για να περάσω μέσα στην ασφάλεια του λόφου. Έρχονται αυτοκίνητα και από τις δυο κατευθύνσεις. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να καταλάβω, αντί να περιμένω λίγα δευτερόλεπτα, αποφασίζω να κάνω ένα γρήγορο πέρασμα. Λίγο το ότι το πόδι μου γλιστράει, λίγο το ότι υπολογίζω λάθος την απόσταση, καταφέρνω τελικά να περάσω απέναντι 3-4 μόλις μέτρα από το επερχόμενο αυτοκίνητο ακούγοντας τα λάστιχα του στην άσφαλτο από το απότομο φρενάρισμα. Άφησα πίσω μου έναν τρομαγμένο, φαντάζομαι, οδηγό να αναρωτιέται πώς μπορεί να υπάρχουν τόσο ανεύθυνοι άνθρωποι. Όσο για μένα δεν πρόλαβα να τρομάξω, δεν... more
  • Ο Μουρακάμι το λέει "runners blues". Εγώ το ένιωσα αμέσως μόλις τελείωσα το γράψιμο της στήλης μου για την εμπειρία μου στον μαραθώνιο του Ταΰγετου. Ξαφνικά αισθανόμουν ότι δεν ήθελα ούτε να ακούσω για τρέξιμο, όχι να ξαναρχίσω τις προπονήσεις. Ο Μουρακάμι έλεγε ότι γι αυτόν, μετά από ένα υπερμαραθώνιο 100 χιλιομέτρων, η αποστασιοποίηση από το τρέξιμο κράτησε πολλούς μήνες. Έτρεχε μηχανικά, χωρίς την παραμικρή διάθεση. Ευτυχώς σε μένα κράτησε ένα εικοσιτετράωρο, μετά σιγά σιγά μου πέρασε. Όχι ότι τρελαινόμουν να βγω στους δρόμους βέβαια. Η πρώτη απόπειρα να τρέξω έγινε Τρίτη πρωί, με το σώμα να δυσανασχετεί. Πήγα πολύ χαλαρά  για μισή ώρα στον Λυκαβηττό. Ο κρύος πρωινός αέρας πάντως και η θέα της Αθήνας από ψηλά, έκαναν τη δουλειά τους, στο τέλος ήθελα κι άλλο παρά το ότι το σώμα... more
  • Την Μάνη την έχω επισκεφθεί τρεις φορές. Την πρώτη μέσα από τις σελίδες του ομώνυμου βιβλίου του «Πάντυ», του θρυλικού μαχητή της Κρήτης, Πάτρικ Λη Φέρμορ. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα δείγματα ταξιδιωτικής λογοτεχνίας και ταυτόχρονα μια μοναδική μαρτυρία για ένα τόσο ιδιαίτερο μέρος της Ελλάδας, στη δεκαετία του ’50. Η δεύτερη φορά ήταν στην πραγματικότητα όλες οι επόμενες εκδρομές στην περιοχή. Κάθε φορά αναζητούσα τα σημάδια της Μάνης του Φέρμορ. Τη Μάνη της πέτρας, της φτώχειας, της ιστορίας και των ζωντανών μύθων. Και κάθε φορά κοιτούσα ψηλά τον Ταΰγετο σαν ανορθογραφία σε αυτή τη Μάνη του ανελέητου ήλιου, πάντα σχεδόν χιονισμένος και καταπράσινος. Μου έφερνε στο νου μια φράση του Μπροντέλ για τη Μεσόγειο, ότι στον ίδιο παράλληλο μπορείς να βρεις υποτροπικό κλίμα, κοντά στη ... more
  • Κοιτάζω τον «εξοπλισμό» μου για τον αγώνα του Ταϋγέτου. Θέλοντας και μη σκέφτομαι ότι ένας αγαπημένος μύθος των δρομέων είναι να ισχυρίζονται πως το τρέξιμο είναι ένα φτηνό και προσιτό σπορ για όλους. Το μόνο που χρειάζεσαι, λένε, είναι ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα σορτς και ένα μπλουζάκι. Ομολογώ ωστόσο ότι όλα αυτά τα χρόνια, μετρούνται στα δάκτυλα οι δρομείς που έχω συναντήσει και έχουν αυτόν μόνο τον εξοπλισμό. Όχι ότι δεν υπάρχουν. Ο Εντ Γουίτλοκ, σε ηλικία 85 ετών, φέτος τον Οκτώβριο έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία μαραθωνοδρόμος που έφερε χρόνο κάτω από 4 ώρες (3:56:34). Και το πέτυχε φορώντας ένα ζευγάρι παπούτσια 15 ετών και μια φανέλα 30 με 40 ετών! Αυτός όμως είναι η εξαίρεση. Για τους περισσότερους δρομείς το τρέξιμο, όπως άλλωστε και κάθε άλλο σπορ, έχει μια έντονα καταναλωτική... more
  • Όταν έκανα τον προγραμματισμό μου για τους αγώνες είχα έντονα την αίσθηση ότι προκαλώ την τύχη μου. Θυμόμουν τόσους και τόσους αγώνες που εγώ ή φίλοι έχουμε χάσει από απρόβλεπτες καταστάσεις. Προπονείσαι τέσσερις μήνες για έναν μαραθώνιο και την παραμονή ξυπνάς με γρίπη. Ένας ξαφνικός τραυματισμός σε καθηλώνει. Κι αυτά είναι τα πιο ήπια από τις τόσες απρόβλεπτες καταστάσεις που μπορεί να σου επιφυλάξει η ζωή. Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι βέβαιο ότι θα καταφέρω να πάω στον Ταΰγετο και ομολογώ ότι αισθάνομαι πολύ περίεργα. Από την μια πλευρά όπως είναι φυσικό στεναχωριέμαι, θα είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που δεν θα μπορέσω να πάω σε έναν από τους πιο αγαπημένους αγώνες. Από την άλλη αισθάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν, ότι είναι ντροπή και ασυγχώρητος εγωισμός να... more
  • Κάθε φορά που προγραμματίζω αγώνες τίθεται και το θέμα της διατροφής. Όλοι οι σοβαροί δρομείς είναι λεπτοί κι όποτε έχω κάτσει μαζί τους σε τραπέζι απόλυτα εγκρατείς. Σχεδόν με τύψεις ανακοινώνω ότι θα πιω κρασί. Κι αυτό μετά τον αγώνα. Την παραμονή ούτε που τολμώ.  Όταν πήρα συνέντευξη από την Αμερικανίδα πρωταθλήτρια Stevie Kremer και μου εξομολογήθηκε ότι βιάζεται να τερματίσει για να απολαύσει μετά μια παγωμένη μπύρα με φίλους, ομολογώ ότι αναθάρρησα λίγο. Γιατί η δική μου σχέση με τις θερμίδες είναι πολλαπλά προβληματική. Έχω τρία τουλάχιστον ζητήματα: Πρώτον ανήκω στην προνομιούχο εκείνη κατηγορία του ανθρώπινου είδους που ό,τι τρώει το μετατρέπει σε λίπος. Κατανοώ ότι σε άλλες εποχές διατροφικής αβεβαιότητας αυτό αποτελούσε εξελικτικό πλεονέκτημα. Όχι πια.  Δεύτερον, σε στιγμές... more
  • Στην ιστιοπλοΐα λένε ότι η καλύτερη στιγμή ειναι όταν αγοράζεις ένα σκάφος και μετά όταν το πουλάς. Κάτι ανάλογο ισχύει και στο τρέξιμο. Οι ωραιότερες στιγμές είναι όταν σχεδιάζεις την προετοιμασία σου για έναν αγώνα και όταν τον έχεις ολοκληρώσει. Ενδιαμέσως είναι η ταλαιπωρία. Ξέρετε, προπόνηση, διατροφή και βέβαια ο ίδιος ο αγώνας με τις αγωνίες του, την κούραση και ενίοτε τους τραυματισμούς. Αυτές τις ημέρες λοιπόν εγώ βρίσκομαι στην ευχάριστη φάση. Προσπαθώ να ολοκληρώσω τον δικό μου προγραμματισμό για τον Όλυμπο. Που σημαίνει να αποφασίσω σε πόσους και ποιους αγώνες προετοιμασίας θα πάρω μέρος. Ομολογώ οτι είμαι αρκετά  μπλεγμένος και πάσα βοήθεια δεκτή.  Ο στόχος μου φυσικά είναι να έχω αρκετούς αγώνες στα πόδια μου που βοηθούν πολύ στη φυσική κατάσταση, χωρίς όμως να φτάσω στον... more
  • Με τον φίλο μου τον Νικο Μαραντζίδη μοιραζόμαστε τα ίδια πάθη: πολιτική, ιστορία και τρέξιμο. Οι συναντήσεις μας, συνήθως μαζί με φίλους , ακολουθούν λίγο πολύ το ίδιο τελετουργικό. Στην αρχή ανταλλάσσουμε  στα γρήγορα τις τελευταίες μας ειδήσεις γύρω από το τρέξιμο. Πώς πήγες στον τελευταίο αγώνα, ποιος είναι ο επόμενος, πιθανοί τραυματισμοί και τα τοιαύτα, διαβεβαιώνοντας την ίδια στιγμή τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες ότι τελειώνουμε, ότι  αλλάζουμε θέμα και ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε για ένα τόσο βαρετό πράγμα όπως το  τρέξιμο. Ακολουθεί μια μεγάλη συζήτηση για την πολιτική, διανθισμένη με όλα τα τελευταία κουτσομπολιά. Όταν εξαντλήσουμε τα θέματα της επικαιρότητας, την ώρα που συνήθως πέφτει μια μικρή σιωπή στο τραπέζι, εμείς επιστρέφουμε στην αγαπημένη μας συζήτηση, χαμηλόφωνα αυτή την... more
  • Πριν από μερικά χρόνια μιλούσα με έναν γνωστό μου γιατρό ο οποίος είχε μόλις αρχίσει να περπατάει κάθε μέρα, για μισή ώρα, στο διάδρομο. Ήταν πολύ ευχαριστημένος, ο λόγος που επικαλέστηκε όμως με παραξένεψε. «Είναι η πρώτη φορά, μου είπε, που κάνω κάτι αποκλειστικά για τον εαυτό μου» Εξέφρασε με λόγια κάτι που ομολογώ με απασχολούσε καιρό: το τρέξιμο, από μόνο του,  είναι μια κατεξοχήν εγωιστική δραστηριότητα. Κάθε φορά που έβγαινα μια ώρα να τρέξω αισθανόμουνα τύψεις ότι στερούσα αυτή την ώρα από τον γιό μου. Έλεγα μέσα μου ότι εκείνη την ώρα θα μπορούσα να κάνω κάτι δημιουργικό, κάτι επωφελές κοινωνικά, επαγγελματικά ή οικογενειακά. Ξέρω ότι υπάρχει αντίλογος, ότι είναι μια αμφιλεγόμενη άποψη, ίσως το συζητήσουμε μια άλλη φορά. Όμως είναι πεπεισμένος ότι πολλοί δρομείς νιώθουν το ίδιο... more
  • Πριν από λίγες ημέρες ένας διαδικτυακός φίλος, ο Ρομάν Γεροδήμος, πανεπιστημιακός και υποπτεύομαι χωρίς την παραμικρή σχέση με το τρέξιμο, έγραφε πόσο χαρούμενος είναι που μετά από καιρό σηκώθηκε το πρωί χωρίς να νιώθει την παραμικρή δυσφορία ή πόνο στο σώμα του. Με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι από τότε που άρχισα να τρέχω λίγο-πολύ στα σοβαρά, δεν έχει περάσει ούτε μια ημέρα που να μη νιώθω κάποιον πόνο κάπου ή να μην είμαι πιασμένος. Στην πραγματικότητα, το τρέξιμο σημαίνει να ζεις με τον πόνο και να τον αγνοείς. Κατ’ αρχάς στη μέση. Είχα πάντα μια ευαισθησία, μια φορά κάθε δύο χρόνια πέρναγα μια εβδομάδα των παθών. Ένα καλοκαίρι μάλιστα είχα σταματήσει και το τρέξιμο για ένα μήνα. Όχι πια. Πονάω σχεδόν κάθε φορά που τελειώνω το τρέξιμο. Η γυμναστική βοήθησε κάπως αλλά λίγα πράγματα.... more
  • Αυτό το Σαββατοκύριακο γυρίσαμε στο σχολείο. Η προσφορά του Runner Store ήταν πολύ δελεαστική για να την προσπεράσουμε: προπόνηση στην Πάρνηθα υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Διαλεκτού.  Ο Γιώργος Διαλεκτός είναι από εκείνους τους δρομείς στο βουνό που νομίζεις ότι ανήκουν σε ένα διαφορετικό είδος από σένα. Κατεβαίνει τα πιο επικίνδυνα και κακοτράχαλα μονοπάτια με μια ταχύτητα που σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Εκεί που εσύ αγκομαχάς ψάχνοντας απεγνωσμένα μια τελευταία ανάσα, περνάει από δίπλα σου σαν αέρας, λες και τα πόδια του δεν πατούν στο έδαφος. Να τρέξεις μαζί του και να σου μάθει λίγα από τα μυστικά του ορεινού τρεξίματος ήταν μια ευκαιρία που δεν την αφήνεις. Νάμαστε λοιπόν μαζί με τον Στέφανο και τον Γιάννη στις 9 η ώρα το πρωί στο πάρκινγκ του τελεφερίκ. Τουρτουρίζουμε από το... more
  • Ο καλός μου φίλος Νίκος Μαραντζίδης, εξαιρετικός δρομέας, με κοντά 3 ώρες στον Μαραθώνιο, πράγμα που σημαίνει πως ό,τι λέει το παίρνω πολύ στα σοβαρά, διαφώνησε με το σχόλιο μου για το πόσο βαριέμαι το γυμναστήριο. Το γυμναστήριο το λατρεύω, μου έγραψε. «Ιδιαίτερα αγάπησα το νωχελικό λεπτό ανάμεσα στις ασκήσεις, που περπατάω αργά και αφηρημένα, συνήθως κοιτάζοντας κάποιον άλλο να κάνει μια δύσκολη άσκηση». Και βέβαια αγαπά «ακόμα πιο πολύ» τον διάδρομο, ιδίως τους κρύους χειμώνες όπως τον φετινό. Νίκο με παρεξήγησες. Τα διαλείμματα στο γυμναστήριο τα αγαπώ κι εγώ. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να κάνεις χάζι τους άλλους. Είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση και εκτός γυμναστηρίου.  Τις ασκήσεις είναι που βαριέμαι. Όσο για τον διάδρομο, έχεις δίκιο. Τον έχω αποδεχθεί κι εγώ σαν κάτι... more
  • Σήμερα ξεκίνησα να γράψω για το τρέξιμο στον διάδρομο. Όταν γράφω ακούω μουσική. Συνήθως βάζω ένα μουσικό κανάλι και το ακούω σαν υπόκρουση. Την ώρα πουκάθισα στο γραφείο όμως έπιασε χαλάζι και η τηλεόραση βγήκε οφ. Έβαλα Joss Stone στο CD, κι αμέσως η διάθεση μου άλλαξε. Ήταν αδύνατον πια να γράψω για ένα τόσο πεζό θέμα. Δεν φταίει μόνο η Joss Stone. Μια από τις πρώτες συμβουλές για όσους ξεκινούν το τρέξιμο είναι να προσπαθήσουν να το συνδυάσουν με κάτι ευχάριστο έτσι ώστε να μην το βαριούνται και να τους γίνει συνήθεια. Ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, ένα ωραίο πρωινό για παράδειγμα μετά την προσπάθεια, μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικά και να βοηθήσουν να βγει κάποιος στον δρόμο. Το ίδιο έχω πάθει κι εγώ με την αντίστροφη σειρά όμως. Επειδή τρέχω ακούγοντας πάντα μουσική, όποτε... more
  • Ο Τζιμπρίλ είναι μέλος της οικογένειάς μας. Ο ίδιος πιστεύει ότι είναι πάνθηρας, εγώ νομίζω ότι είναι σκύλος, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας απλός γάτος. Επίσης μου προκαλεί τύψεις. Αυτό θέλει εξήγηση. Τον πήραμε λίγων εβδομάδων από ένα καταφύγιο γατιών, τον ευνουχίσαμε, όπως μας είπαν, τον ταΐσαμε, τον εμβολιάσαμε, του περιορίσαμε τις παραστάσεις σε ένα διαμέρισμα με βεράντα  κι έτσι στην πραγματικότητα τον κάναμε απολύτως εξαρτημένο από εμάς. Αισθάνομαι λοιπόν ότι έχουμε ευθύνη απέναντι του όχι μόνο για την διατροφή του αλλά και για να μην αισθάνεται δυστυχισμένος από την μοίρα που του επιφυλάξαμε. Για να πω την αλήθεια αυτό ήταν μια μεγάλη αποκάλυψη για μένα. Ως τώρα κατανοούσα ότι οφείλουμε να φερόμαστε με καλοσύνη στα ζώα. Με τον Τζιμπρίλ συνειδητοποίησα ότι πρέπει να σεβόμαστε... more
  • Το ραντεβού με τη Σούλα και την Έιμι ήταν στις 8:30 στον «αριστερό τσολιά». Η ομάδα αυτό το Σαββατοκύριακο χωρίστηκε. Δεν είναι ποτέ εύκολο βλέπετε να συντονιστούν τόσα άτομα. Δουλειές, παιδιά για να μη θυμηθώ τις ιώσεις. Το Σάββατο λοιπόν Υμηττό τα «αγόρια», ο Στέφανος, ο Ρόμπερτ κι εγώ, καθώς ο Θανάσης έλειπε εκτός Αθηνών. Τρέξαμε 25 χιλιόμετρα με 800 υψομετρική σε 3 ώρες και σε καταπληκτικό καιρό. Γενικώς μάλλον ξεκούραστα, σιγά-σιγά η φυσική κατάσταση βελτιώνεται. Την Κυριακή τα «κορίτσια» θα ξεκινούσαν από το Μοσχάτο, μέσω του ποδηλατοδρόμου, και θα έφταναν κέντρο, Φιλοπάππου, Ακρόπολη, Σύνταγμα και πίσω. Μια διαδρομή 22 περίπου χιλιομέτρων (11+11) που την κάνουν συχνά, πολύ νωρίς το πρωί και τη συνδυάζουν με φρέσκα κουλούρια. Αυτή τη φορά ανέλαβα εγώ τον ανεφοδιασμό, υπολογίζοντας... more