Long Run

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

  • Οι διακοπές τελείωσαν και η ώρα της αναμέτρησης με την ζυγαριά έφτασε. Δεν είμαι κανένας φανατικός του είδους, ανήκω ωστόσο σε εκείνη την ειδική υποκατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν να βάζουν κιλά με μεγάλη ευκολία και να τα χάνουν με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία. Παρηγοριέμαι λέγοντας ότι στην προϊστορική εποχή μπορεί να ήταν και εξελικτικό πλεονέκτημα. Και καλά ένα δυο κιλά δεν έγινε τίποτα. Φέτος ωστόσο στις διακοπές το παράκανα. Φαγητό και ποτό χωρίς κανέναν, σχεδόν, φραγμό. Που πάει να πει, καλό πρωινό,  ελαφρύ γεύμα το μεσημέρι αλλά το βράδυ, ταβέρνα με τα όλα της. Ήμουν βέβαιος ότι τα όνειρα για καλύτερους χρόνους και πιο ξεκούραστες διαδρομές έμπαιναν στο ράφι. Άλλωστε τις επιπτώσεις τις ένιωθα στα τρεξίματα που έκανα στη Σίφνο. Στο πρώτο δεκάλεπτο σερνόμουν και μόνο μετά το μισάωρο... more
  • Εντάξει δεν είμαι και ο πιο θαρραλέος δρομέας. Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου να τρέξω κάποια μονοπάτια στην Σίφνο αλλά δίσταζα. Το πρώτο είναι από τις Καμάρες στη Μαύρη Σπηλιά. Μια σχεδόν κάθετη ανάβαση που στον οδηγό του Sifnos Trails, της ομάδας που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά σηματοδότησης στο νησί, προειδοποιούν να μην το επιχειρήσετε όταν κάνει πολύ ζέστη. Η απόσταση ωστόσο είναι μικρή, λίγο κάτω από 3 χιλιόμετρα με 424 μέτρα υψομετρική. Από εκεί ήθελα να πέσω σε ένα άλλο μονοπάτι που ξεκινά από την Απολλωνία, πηγαίνει στην Παναγιά Τόσο Νερό και κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο γύρω από τον λόφο του Προφήτη Ηλία επιστρέφει στη Χώρα. Πρόκειται για το μονοπάτι που περνάει, όπως λέει ο οδηγός, από την «άγρια Σίφνο, κατάφυτη και απόκρημνη» σαν να «έχει απαλλαχθεί για πάντα από την... more
  • Την θάλασσα δεν θα την προδώσω ποτέ. Όσους μαραθώνιους βουνού και αν τρέξω, η θάλασσα ήταν και παραμένει ο χώρος των προσωπικών μου μύθων, η καταφυγή μου και το όνειρο. Η θάλασσα, δηλαδή το Αιγαίο, οι Κυκλάδες, το μελτέμι να σφυρίζει απειλητικά, ο ουρανός όπως μπορείς να τον δεις μόνο πάνω από έρημες, σκοτεινές παραλίες τη νύχτα, ψάχνοντας την Μεγάλη Άρκτο και τον Πολικό Αστέρα. Το βουνό, για μένα, είχε πάντα την γοητεία του άγνωστου, που ξέρεις όμως ότι δεν θα γίνει ποτέ δικό σου. Που πάει να πει βέβαια ότι στις διακοπές δεν μπήκε ποτέ δίλημμα, ήταν πάντα νησί, κολύμπι, λάιτ ψαροντούφεκο και ιστιοπλοΐα. Και το τρέξιμο; Ένα διάλειμμα δεν κάνει ποτέ κακό, 3 ή 4 εβδομάδες όμως είναι πολύ. Άστε που όταν προετοιμάζεσαι για τον μαραθώνιο της Αθήνας τότε κανονικά, η προπόνηση πρέπει να... more
  • Η φίλη μου η Ζήνια Σανούδου ήταν η πρώτη που μου μίλησε για τον μαραθώνιο του Φαέθωνα στον Όλυμπο. Όπως και το αδελφάκι του ο μαραθώνιος του Ολύμπου είναι κι αυτός 44 χιλιόμετρα, η διαδρομή ωστόσο κινείται στην δυτική πλευρά του βουνού, πάνω από τον Θεσσαλικό κάμπο, με αφετηρία και τερματισμό στο χωριό Κοκκινοπηλός. Η υψομετρική διαφορά είναι περίπου 3500 μέτρα, λίγο μεγαλύτερη δηλαδή από τον μαραθώνιο του Ολύμπου. Με μια έννοια οι δυο αγώνες συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Όποιος έχει τρέξει και τους δυο έχει μια πολύ πιο ολοκληρωμένη εικόνα του βουνού.  Η βασική διαφορά ωστόσο βρίσκεται αλλού. Ο Φαέθων ειναι ο μοναδικός αγώνας στην Ελλάδα που για 30 περίπου χιλιόμετρα κινείται σε υψόμετρο πάνω από 2000 μέτρα, σε αλπικά λιβάδια και βουνοκορφές, φτάνει μάλιστα ως την δεύτερη ψηλότερη... more
  • Τα τελευταία 25 τουλάχιστον χρόνια κυρίως κάθομαι στη δουλειά μου. Φυσικά ήξερα ότι αυτό κάνει κακό, πίστευα ωστόσο ότι τρέχοντας σχεδόν καθημερινά, αντιμετώπιζα αποτελεσματικά το πρόβλημα. Φαίνεται πως όχι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στους μύες του ισχίου και στη γενικότερη ευλυγισία που χάνεται έτσι κι αλλιώς με την ηλικία. Και παρά λίγο να το πληρώσω στον μαραθώνιο του Ολύμπου. Τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τον αγώνα είχα μια μικροενόχληση στο ισχίο. Λέω μικροενόχληση γιατί δεν με απέτρεπε από το να τρέχω, δεν χειροτέρευε −τουλάχιστον αισθητά− όταν έτρεχα, ο πόνος έμοιαζε περισσότερο σαν πιάσιμο και δεν ήταν σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Η ενόχληση ήταν σαφής, ωστόσο, και στις μεγάλες προπονήσεις το ισχίο ήταν το πρώτο που έδειχνε σημάδια κόπωσης. Φυσικά ανησυχούσα... more
  • Στα αγγλικά το μονοπάτι λέγεται trail και το τρέξιμο στο βουνό, trail running. Η διαφορά στους όρους μου έκανε πάντα εντύπωση. Το μονοπάτι αναφέρεται σε ένα φυσικό χαρακτηριστικό. Την στενότητα που υποχρεώνει να περπατά κανείς μόνος, σε σειρά. Το trail αντιθέτως που σημαίνει ίχνος, αναφέρεται στην λειτουργία μέσα  από την οποία προέκυψε το μονοπάτι. Τα ίχνη που άφησαν μέσα στον χρόνο οι άνθρωποι και τα ζώα. Με αυτή την έννοια, trail running σημαίνει ότι ακολουθούμε τα ίχνη. Το τρέξιμο στο βουνό είναι ταυτόχρονα και μια εξερεύνηση. Δεν βρισκόμαστε απλώς στη φύση αλλά κάνουμε ταυτόχρονα ένα ταξίδι σε μια άλλη εποχή και σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Εντάξει είναι μια ιδιόμορφη εξερεύνηση- οι διαδρομές είναι σηματοδοτημένες, είμαστε διαρκώς υπό παρακολούθηση, λίγο πολύ ασφαλείς, σιγά την... more
  • Ο Μαραθώνιος, συνηθίζουν να λένε, σε ταπεινώνει. Κι εγώ το πήρα το μάθημά μου για τα καλά το Σάββατο όταν −πάλι καλά− κατάφερα να ολοκληρώσω τον Μαραθώνιο του Ολύμπου. Έκανα τα 44 χιλιόμετρα σε 9 ώρες και 36 λεπτά, δηλαδή 11 λεπτά περισσότερα από πέρυσι. Κι αυτό παρόλο που νόμιζα ότι ήμουν καλύτερα προπονημένος. Με όποιον μιλήσετε, βέβαια, θα σας πει για τη ζέστη. Το ρολόι μου έγραψε μέση θερμοκρασία 29οC, με μέγιστη θερμοκρασία τους 36ο − προφανώς τις τελευταίες ώρες, στο φαράγγι του Ενιπέα. Τόση ζέστη και υγρασία που κάποιες στιγμές ένιωθα δύσπνοια. Ακόμα και ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος, πρώτος Έλληνας, έκανε 9 λεπτά περισσότερο από πέρυσι. Από τους 800 που ξεκινήσαμε εξάλλου, σχεδόν οι 180 εγκατέλειψαν. Πάνω από 20%.  Για να έχουμε το μέτρο βέβαια, ο Ισπανός Aritz Egea που ήρθε πρώτος,... more
  • Πώς νιώθει άραγε ο Δημητρης Θεοδωρακάκος παραμονές του μαραθώνιου στον Όλυμπο; Ομολογώ, δεν ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι θα έχει συνηθίσει − αν και ο καθένας βάζει τους δικούς του στόχους. Εμείς οι κοινοί θνητοί πάντως έναν κόμπο στο στομάχι τον έχουμε. Για να μη πω δηλαδή για ελεγχόμενη κατάσταση πανικού, όσοι τουλάχιστον το δοκιμάζουν για πρώτη φορά. Το ένιωσα πάλι την Κυριακή το απόγευμα όταν η ομάδα μαζεύτηκε στο καφέ του Θανάση για «προγραμματισμό». Τι ακριβώς σημαίνει, δεν είμαι σίγουρος, από την πρώτη στιγμή ωστόσο αρχίσαμε να βγάζουμε τα άγχη μας. Μάλλον σκοπός μας ήταν η ψυχοθεραπεία. Πρώτο θέμα συζήτησης ο καιρός. Φέτος έχει κρατήσει χιόνι, λέει, το βουνό. Γεγονός που σημαίνει ότι εκεί ψηλά, όταν θα περνάς κάτω από τον «θρόνο του Δία», σε ένα μονοπάτι σχετικά στενό, στο χείλος μιας... more
  • Τα ψέματα τελείωσαν. Λιγότερο από 10 ημέρες έχουν μείνει για τον Όλυμπο και είμαστε ήδη στη φάση της ξεκούρασης, «tapering» κατά την δρομική ορολογία. Θεωρητικά είναι από τις πιο ευχάριστες περιόδους, οι προπονήσεις είναι πιο γλυκές και έχεις και την προσμονή του αγώνα. Προσωπικά νιώθω ακόμα αρκετά κουρασμένος και λίγο πιασμένος από την κατηφόρα του Σαββατοκύριακου εδώ Φέτος άλλωστε νομίζω ότι το παράκανα. Ο Όλυμπος θα είναι ο τρίτος μαραθώνιος της σεζόν, μετά την κλασσική  διαδρομή τον Νοέμβριο εδώ και τον Ταΰγετο εδώ τον Μάρτιο,  χώρια κάποιοι δύσκολοι ορεινοί αγώνες στο ενδιάμεσο. Από τον Σεπτέμβριο δηλαδή ως σήμερα πατημένο το γκάζι και δεν γινόμαστε και νεότεροι. Του χρόνου, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, αυστηρά ένας μαραθώνιος. Η κούραση μου φαίνεται ότι βγήκε και στις... more
  • Είναι 8 το πρωί και βρίσκομαι στην καμπίνα του τελεφερίκ για το Mont Parnes. Η διαδρομή είναι σύντομη, κοντά 5 λεπτά, αλλά εξαιρετικά ευχάριστη. Χαζεύω από κάτω τα σκαλάκια που συνηθίζουμε να ανεβαίνουμε, παρατηρώ την κλίση, φαίνεται πιο απότομη από τη θέση που βρίσκομαι και −ομολογώ− νιώθω μια ανακούφιση που σήμερα έχω την πολυτέλεια να την αποφύγω. Μαζί μου ανεβαίνουν δύο κυρίες κοντά στην ηλικία μου, κάτι λένε για περπάτημα, η μία λέει ότι ξέρει την περιοχή, έχει φέρει μια φορά τα εγγόνια της. Από το ντύσιμο πάντως δεν μοιάζουν έτοιμες για πεζοπορία, αλλά τι θα κάνουν 8 η ώρα το πρωί; Πάντα περίεργος, φτιάχνω σενάρια ενώ ταυτόχρονα τραβάω φωτογραφίες όταν η μια κυρία γυρνάει ξαφνικά και με ρωτάει: -Πάτε να περπατήσετε; Απαντάω θετικά, δεν λέω τίποτα για τρέξιμο οπότε έρχεται η δεύτερη... more
  • Η εικόνα ήταν λίγο σουρεαλιστική. Το προηγούμενο βράδυ είχε υγρασία και το πρωί ένα χαμηλό πέπλο ομίχλης είχε καλύψει την θάλασσα. Εξείχαν μόνο οι κορφές κι είχες την εντύπωση ότι τα νησιά στεκόντουσαν στον αέρα. Θύμιζε σκηνικό από την "Ομίχλη", σχεδόν περίμενα ένα πειρατικό σκαρί να αχνοφανεί στον ορίζοντα, ο δυνατός ήλιος όμως που βγήκε στο μεταξύ, επανέφερε  την κανονικότητα.  Κυριακή πρωί στη Σίφνο, τριήμερο Αγίου Πνεύματος, τελευταία ίσως μεγάλη προπόνηση, είπα να την κάνω στον Προφήτη Ηλία. Ο λόφος σου δίνει 400 μέτρα υψομετρική διαφορά. Σκέφτηκα αν  ανεβοκατέβω τρεις φορές θα είναι αξιοπρεπής δοκιμασία. Σαν να κάνω δυο φορές τα σκαλάκια στην Πάρνηθα. Ξεκίνησα, το πρώτο μου λάθος, σχετικά αργά, 8 το πρωί. Στη Σίφνο δύσκολα συγκρατούμαι, δυο ποτήρια μπύρας κι ένα πλούσιο γεύμα στην... more
  • Είχα μόλις τελειώσει το δεκάρι στον Άγιο Κοσμά και περιφερόμασταν άσκοπα με την Λεονί στο χορτάρι, παρακολουθώντας από κάποια απόσταση τις βραβεύσεις, όταν ξαφνικά άκουσα το όνομα μου. Τρίτος στην ηλικιακή κατηγορία μου. Το πρώτο κύπελο της ενήλικης ζωής μου. Ξεκίνησα να μετέχω σε αγώνες δρόμου στα 54 χρόνια μου με την σαφή επίγνωση ότι τρέχω για το κέφι μου. Δεν είχα φυσικά καμιά φιλοδοξία για πρωτιές. Εκείνο το Μάρτιο ωστόσο είχα μόλις συμπληρώσει τα 60, είχα αλλάξει ηλικιακή κατηγορία και έτσι βρέθηκα να ανεβαίνω στο βάθρο. Τα μυαλά μου θα μπορούσαν να πάρουν αέρα αν δεν συνειδητοποιούσα ότι στην επόμενη κατηγορία, άνω των 65 και οι τρείς πρώτοι είχαν πολύ καλύτερους χρόνους από μένα! Είχα πάρει κύπελο για τον απλούστατο λόγο ότι στην κατηγορία μου δεν υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός. Το... more
  • Λιγότερο από μήνας πλέον για τον Όλυμπο, είπαμε να κάνουμε μια σκληρή προπόνηση το Σάββατο − σκληρή φυσικά για τα μέτρα μας. Η ιδέα ήταν να ανέβουμε και να κατέβουμε τρεις φορές τα σκαλάκια για τον Μοντ Παρνές. Αν μου το έλεγαν πριν ένα χρόνο θα με έπιαναν τα γέλια. Τώρα είπα να το αποτολμήσω, άλλωστε πριν από μήνα είχαμε καταφέρει χωρίς μεγάλη δυσκολία τις δύο αναβάσεις. Επτά και τέταρτο το πρωί λοιπόν ραντεβού στο τελεφερίκ, όλη σχεδόν η παρέα: Στέφανος, Ρόμπερτ, Θανάσης και Σούλα. Συναντάμε και τον Γιάννη, είχε πάει νωρίτερα να κάνει ένα ανέβασμα παραπάνω. Το άγχος ήταν ο καιρός. Η ΕΜΥ προέβλεπε βροχή και η κατηφόρα δεν αστειεύεται. Μόνο που βλέπω τις μπετόβεργες που συγκρατούν τους κορμούς των σκαλοπατιών να εξέχουν, η ιδέα να φάω τούμπα με τρομοκρατεί. Ψιχαλίζει και ο Γιάννης μας... more
  • Ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να είναι «Τι γυρεύει ένας Υδραίος στη Λάρισα». Ένας ναυτικός που ερωτεύτηκε το βουνό. Ο Νίκος Κωστόπουλος βέβαια δεν είναι Υδραίος. Νέο παιδί, ωστόσο, ξεκίνησε καριέρα στη θάλασσα και μπάρκαρε, δόκιμος ανθυποπλοίαρχος, στα καράβια. Από ναυτική οικογένεια, τίποτα δεν προμήνυε ότι το βουνό, το τρέξιμο, η περιπέτεια θα αποτελούσαν τις πιο σημαντικές δραστηριότητες στη ζωή του. Σίγουρα περισσότερο από την καριέρα, που για τον Νίκο ήταν πάντα ένας τρόπος για να μπορεί να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπούσε. Συναντηθήκαμε δυο ημέρες μετά τον αγώνα στο Τείχιο και μου μίλησε για τη ζωή του. Αυτός φρέσκος μετά από 24 πρωινά χιλιόμετρα, εγώ πονώντας ακόμα σε όλο μου το σώμα − 5 χιλιόμετρα στο διάδρομο μόλις που τα κατάφερα. Με ενδιέφερε να μάθω τη διαδρομή του − τόσο... more
  • Την Τρίτη συνάντησα έναν φίλο, τον Νίκο Κωστόπουλο, που είχε τρέξει κι αυτός στο Τείχιο την προηγούμενη Κυριακή. Θα μεταφέρω την συνομιλία μας προσεχώς, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς είναι από τους πρωτοπόρους του ορεινού τρεξίματος. Ένα μέρος της ζωντανής του ιστορίας. Όταν βρεθήκαμε είχε ολοκληρώσει ένα πρωινό τρέξιμο 24 χιλιομέτρων. Την Δευτέρα, την επομένη του αγώνα δηλαδή, για να χαλαρώσει είχε κάνει ποδήλατο. Εγώ πάλι τίποτα. Την Τρίτη είχα καταφέρει μόλις 5 χιλιόμετρα, σερνώμενος στον διάδρομο. Τα πόδια μου ήταν βαριά κι ήμουν πιασμένος από την κορφή ως τα νύχια. Αυτά για να μην παίρνει το κεφάλι μου αέρα. Στην πραγματικότητα, όλη η εβδομάδα πέρασε με πολύ χαλαρό τρέξιμο και μόνο το Σάββατο ήμουν σε σχετικά καλή κατάσταση. Ραντεβού στον Υμηττό λοιπόν για κάτι ήπιο με Στέφανο και... more
  • Πριν από λίγες εβδομάδες ξεφύλλιζα τα αποτελέσματα του αγώνα των 160 χιλιομέτρων το 2016 στο Παρανέστι της Δράμας, αναζητώντας έναν φίλο, όταν το μάτι μου έπεσε στο όνομα του νικητή: Katarzyna Cekoska Anna. Άλλο και τούτο, σκέφτηκα. Γυναίκα νικητής σε έναν τόσο δύσκολο αγώνα; Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρόκειται για κάποια σούπερ αθλήτρια από το εξωτερικό, από μια χώρα τέλος πάντων με πολύ μεγαλύτερη παράδοση, που μας έβαλε τα γυαλιά. Από περιέργεια έψαξα στο ίντερνετ και... άλλη έκπληξη. Έπεσα σε ένα βίντεο στο οποίο, αμέσως μετά τον τερματισμό, λέει σε άψογα ελληνικά, απαντώντας στην ερώτηση αν έχει κάποιο μήνυμα για τις γυναίκες: «να τολμούν γιατί μπορούν, γιατί είμαστε δυνατές». «Πρέπει να της μιλήσω» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Μου κέντριζε το ενδιαφέρον η προσωπικότητά της, ένα τέτοιο... more
  • Το χωριό Τείχιο δεν το είχα ξανακούσει. Για την ορεινή Ναυπακτία πάλι μου μιλούσε συχνά ένας παλιός αγαπημένος συνάδελφος, ο Δημήτρης Πριμηκύριος, φανατικός κυνηγός, από αυτούς όμως που το κυνήγι είναι η αφορμή για να βγει στη φύση.  Οι φίλοι του τον αποκαλούσαν βετεράνο και τον πείραζαν για την σκοπευτική του δεινότητα. Ο Δημήτρης λοιπόν μας έλεγε ιστορίες με αγριογούρουνα και ζαρκάδια και περιέγραφε κατάφυτα, σχετικά ανέγγιχτα βουνά, μακριά από τις τουριστικές διαδρομές. Τι καλύτερο για όσους θέλουμε να διατηρούμε την ψευδαίσθηση αυτής της άλλης Ελλάδας. Όταν έμαθα λοιπόν  ότι διοργανώνεται αγώνας στην περιοχή, ήμουν ήδη προδιατεθειμένος θετικά. Προσθέστε και τις καλές κριτικές όσων τον έτρεξαν την πρώτη φορά, το 2016 και νάμαστε 5 η ώρα το πρωί της Κυριακής με Θανάση, Στέφανο και Νίκο... more
  • Η πρώτη φορά που είχα νιώσει τι σημαίνει κακή φυσική κατάσταση, ήταν λίγα χρόνια αφότου τελείωσα το σχολείο. Είχα επιστρέψει για τον ετήσιο αγώνα αποφοίτων- τελειόφοιτων με την ψευδή αυτοπεποίθηση της ιστορίας μου: αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου με καλές επιδόσεις και στον στίβο, πίστευα ότι δεν θα έχω κανένα πρόβλημα με τα "πιτσιρίκια". Δεν είχα υπολογίσει το διάστημα  της ουσιαστικής απραξίας μου. Μετά τον αγώνα είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου η διαφορά ανάμεσα στους αντιπάλους, που μου έδιναν την αίσθηση ότι χοροπηδούσαν σαν κατσίκια και στον διαρκώς λαχανιασμένο εαυτό μου που αγωνιούσε να τους παρακολουθήσει.  Φυσικά χωρίς επιτυχία. Ήταν η πρώτη φορά που είχα παρατηρήσει την ελαστικότητα που έχουν οι νέοι άνθρωποι όταν τρέχουν. Σαν να κάνουν γκελ. Φαστ φόργουαρντ μερικές δεκαετίες και... more
  • Στο σχολείο ήμουν από εκείνα τα παιδάκια που όταν μας έβαζαν οκλαδόν στο μάθημα της γυμναστικής, έπεφτα προς τα πίσω. Τόση ευλυγισία. Σήμερα το χειρότερό μου είναι οι διατάσεις. Αρκεί να δείτε πόσο υποφέρω για να φτάσω −που δεν τα φτάνω− τα δάχτυλα του ποδιού μου με επίκυψη για να καταλάβετε. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τη χαρά μου όταν μελέτες έδειξαν πως οι διατάσεις πριν από το τρέξιμο, όχι μόνο δεν κάνουν καλό αλλά αντιθέτως μειώνουν τις επιδόσεις και μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμό. Επιτέλους, τέλος σε όλη αυτή την ιεροτελεστία των δρομέων πριν από τους αγώνες, με τις περίτεχνες κινήσεις που μου προκαλούσαν αίσθημα κατωτερότητας. Για να μην τις κάνω, σκεφτόμουν, δεν είμαι κανονικός δρομέας. Δυστυχώς όμως, όχι τέλος και με τις διατάσεις. Το αντίθετο. Για μένα όλα ξεκίνησαν από... more
  • Το Σάββατο, όλη η παρέα, είπαμε να κάνουμε την αγαπημένη μας διαδρομή στην Πάρνηθα. Είναι μια κυκλική διαδρομή. Ξεκινώντας από το τελεφερίκ ανεβαίνουμε στο «Μοντ Παρνές», και κινούμαστε μέσα από μονοπάτια, στο οροπέδιο, μέχρι να βρούμε το μονοπάτι της Χούνης, του φαραγγιού που επιστρέφει στο τελεφερίκ. Εκεί κάνουμε μια μεγάλη παράκαμψη ανεβαίνουμε ως το καταφύγιο Φλαμπούρι και ξαναπέφτουμε στη Χούνη, κατεβαίνοντας μια απότομη πλαγιά, για να συνεχίσουμε ως το τελεφερίκ. Η διαδρομή μας αρέσει για την ποικιλία της. Το πρώτο κομμάτι ως το «Μοντ Παρνές» είναι το πιο κουραστικό. Το έχω περιγράψει σε προηγούμενη ανάρτηση.  Το οροπέδιο θα έλεγα ότι είναι αδιάφορο αν δεν προκαλούσε σοκ η καταστροφή που έχει προκαλέσει η πυρκαγιά. Κρανίου τόπος, τόσα χρόνια μετά. Τον χειμώνα συναντάμε εκεί και... more
  • Σήμερα νιώθω ότι πρέπει να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, στον εαυτό μου, σε σας και στον Άγιο Σεβαστιανό. Για πρώτη φορά, μετά από καιρό, λιποψύχησα. Ανέβηκα στον Λυκαβηττό για να κάνω την πρωινή μου προπόνηση κι ένιωσα την ανάγκη αντί για διαλειμματική να κάνω διάλειμμα. Είναι μια ανηφόρα τριακόσια μέτρα, με 30 μέτρα υψομετρική διαφορά, που την ανεβοκατεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ έξι φορές. Μετά ανεβοκατεβαίνω δυο φορές στο Αι Γιώργη. Μου βγαίνει το λάδι αλλά ξέρω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος για να βελτιώσω τη φυσική μου κατάσταση. Ε, λοιπόν, σήμερα αναρωτήθηκα μέσα μου μήπως θα ήταν καλύτερα, αντί να πιέσω τον εαυτό μου, να τρέξω χαλαρά και να το ευχαριστηθώ. Φτάνει με τις προπονήσεις. Ο δισταγμός κράτησε λίγα δευτερόλεπτα και μετά ο πειθαρχημένος εαυτός μου ανέλαβε δράση. Μπήκα όμως... more
  • Την Πρωτομαγιά βρέθηκα στη Σίφνο. Είχε έναν αγώνα την Κυριακή και καθώς έχω αποκτήσει σχέσεις με το νησί, αισθάνθηκα ότι δεν μπορούσα να τον χάσω. Άλλωστε μετά τα 24 χιλιόμετρα του Παρνασσού, ένα «δεκαράκι» ήταν ό,τι πρέπει για αποκατάσταση. Δεν ήταν ο μοναδικός αγώνας στο Αιγαίο. Την Κυριακή είχε και ένα ενδιαφέρον «τρέιλ» 25 χιλιομέτρων στη Νάξο. Όλο και περισσότερα νησιά φαίνεται ότι μπαίνουν στους δρόμους. Στη Ρόδο πριν από λίγες εβδομάδες είχαν τον πρώτο τους μαραθώνιο, ενώ διοργανώνεται πλέον και πρωτάθλημα Κυκλάδων όπου εκτός από την Νάξο μετέχουν η Άνδρος, η Τήνος, η Σύρος, η Αμοργός και η Δονούσα! Όλοι αγώνες εκτός δρόμου, με εξαίρεση τη Σύρο όπου οι δρομείς θα πρέπει να ανέβουν 5.000 σκαλοπάτια μέσα στη Χώρα. Αυτή είναι προπόνηση. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα έχει ανακαλύψει τον... more
  • Την προηγούμενη Κυριακή, τρέχοντας στο «μονοπάτι του Παρνασσού», έκανα κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ στην διάρκεια ενός αγώνα. Σταμάτησα και τράβηξα μια φωτογραφία!  Για όσους τρέχουν αγωνιστικά, αυτό, φαντάζομαι, είναι αδιανόητο, η χειρότερη αμαρτία. Και για μένα όμως. Παρότι έχω τρέξει αρκετές φορές με μοναδικό στόχο να τερματίσω, χωρίς δηλαδή να με νοιάζει ο χρόνος, η ιδέα ότι μπορώ να σταματήσω για να θαυμάσω ή να απαθανατίσω  την θέα, μου ήταν τελείως ξένη. Οι δρομείς που το έκαναν μου προξενούσαν απορία, ίσως και μια μικρή ζήλεια, καθώς πάντα θεωρούσα ότι δεν έχω δικαίωμα να ξαποστάσω, πρέπει να δώσω τον καλύτερο εαυτό  μου. Σαν να ήμουν σε διαρκή ανταγωνισμό με το ρολόι μου. Ακόμα και στους σταθμούς τροφοδοσίας, οι στάσεις αυστηρά όσο χρειαζόταν για να πιω νερό και να πάρω... more
  • Πριν από λίγες εβδομάδες είχα γράψει για τον φίλο μου τον Νίκο Μαραντζίδη που τερμάτισε τον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης στον εξαιρετικό χρόνο των τριών ωρών και τεσσάρων λεπτών αλλά ήταν απογοητευμένος επειδή δεν κατέβηκε κάτω από τις τρεις ώρες. Έκανα χιούμορ, τι να πούμε εμείς οι υπόλοιποι έγραφα,  τέτοιο χρόνο δεν πρόκειται να δούμε ποτέ ούτε από πολύ, πολύ μακριά. Μια ημέρα αργότερα δέχθηκα ένα πολύ σοβαρό τηλεφώνημα από τον Νίκο που μου μίλησε για τον «βαθύ και βουβό» πόνο του μαραθωνοδρόμου, όταν δεν πιάνει τον στόχο του, έναν πόνο «σαν την ήττα στις εκλογές». «Ο μαραθώνιος, μου εξήγησε, διαφέρει από τις άλλες αποστάσεις. Εγώ που τρέχω για παράδειγμα 10αρια και ημιμαραθώνιους μπορώ να τρέξω τουλάχιστον 5-10 τέτοιους αγώνες το χρόνο αν το επιθυμώ. Ακόμη και ένας μέτρια προετοιμασμένος... more