Long Run

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

  • Για πολλά χρόνια, πάνω από δεκαπέντε, έτρεχα μόνος, συνήθως στους δρόμους γύρω από το σπίτι μου. Το να πάω σε αγώνες ούτε μου περνούσε από το μυαλό. Κι όταν μου το πρότειναν μου φάνηκε τόσο παράξενο, εγώ τρέχω για το κέφι μου, όχι ανταγωνιστικά. Δεν ήξερα τι έχανα. Να μην παρεξηγηθώ, εξακολουθώ να τρέχω για το κέφι μου, κι αν ανταγωνίζομαι κάποιον είναι ο εαυτός μου. Οι αγώνες ωστόσο έχουν μια ξεχωριστή ομορφιά. Κατ’ αρχήν είναι μια γιορτή, μικρότερη ή μεγαλύτερη, στην οποία προσερχόμαστε απαλλαγμένοι από πολλές κοινωνικές συμβάσεις που κάνουν κουραστική τη ζωή μας. Κάνουμε πλάκα, λέμε πολλά και διάφορα, ασήμαντα αλλά και ταυτόχρονα σημαντικά, δημιουργούμε φιλίες, γενικά περνάμε καλά. Αν ήταν μόνο αυτό θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι αγώνες είναι η αφορμή. Αλλά δεν είναι έτσι. Ο κάθε... more
  • Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βγαίνεις για βόλτα με τον σκύλο σου. Κάνει καλό σε σένα: οι έρευνες δείχνουν ότι οι ιδιοκτήτες σκύλων απολαμβάνουν σημαντικά οφέλη στην υγεία. Και κάνει φυσικά καλό στο σκύλο. Το τρέξιμο όμως; Όπως και πολλοί άλλοι ένοικοι πολυκατοικιών, άρα καταπιεσμένοι φιλόζωοι, η ιδέα να τρέχω στο βουνό τις Κυριακές  με τον σκύλο μου, αποτελεί μια από τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μου. Έτσι όταν έμαθα για την γιορτή  "τρέχω με τον σκύλο μου" την Κυριακή στην Φιλοθέη, δεν μπορούσα να απουσιάσω. Το συμπέρασμα  μου: δεν είναι πάντα καλή ιδέα. Τουλάχιστον αν δεν ικανοποιούνται κάποιες προϋποθέσεις. Η πρώτη προϋπόθεση: να έχετε καλή σχέση συνεργασίας με τον σκύλο κυρίως  σε ότι αφορά το λουρί. Σε αντίθετη περίπτωση, μου εξηγούσε ο Βασιλης Βολανάκης, εκπαιδευτής σκύλων,... more
  • Αυτό τον καιρό ετοιμάζομαι για τον πρώτο μου αγώνα μετά τις διακοπές, τα 25 χιλιόμετρα του Alpamayo. Με 1500 μέτρα υψομετρική και αρκετές απότομες και κακοτράχαλες ανηφόρες, είναι απαιτητικός αγώνας τουλάχιστον για τα δικά μου μέτρα. Τον είχα τρέξει ξανά το 2012, ήταν ένας από τους πρώτους αγώνες βουνού που έκανα ποτέ και τον θυμάμαι σαν ένα μικρό μαρτύριο. Αλλά βέβαια αυτό είναι και το νόημα των αγώνων βουνού. Ωστόσο, περισσότερο κι από αυτό, θυμάμαι μια πλευρά της Πάρνηθας που δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει. Καταπράσινη,  με πηγές, είναι η πλευρά που σώθηκε από την φωτιά.  Και μόνο γι αυτό, αξίζει να πηγαίνει κανείς στον αγώνα κάθε χρόνο. Το ετοιμάζομαι βέβαια είναι σχετική έννοια. Στην πραγματικότητα προσπαθώ να επανέλθω κάπως από την χαλαρότητα του καλοκαιριού. Όσο μεγαλώνω, τόσο... more
  • Πριν από λίγες μέρες ένας συνάδελφος με πλησίασε ζητώντας μου μια συμβουλή για το τρέξιμο. Είναι κοντά στα 40, στην ηλικία δηλαδή που αρχίζει κανείς να ανησυχεί για την φυσική του κατάσταση και για την υγεία και αποφασίζει "να κάνει κάτι". Το τρέξιμο είναι η καλύτερη επιλογή και αυτό αποφάσισε. Μου έθεσε λοιπόν το ακόλουθο δίλημμα. Τι είναι καλύτερο να κάνει, 7 γύρους στον στίβο χωρίς διάλειμμα ή 5 γύρους, ένα μικρό διάλειμμα περπατώντας και μετά άλλους 3 ή 4.  Να κάνει μεγαλύτερη απόσταση δηλαδή καθώς θα έχει ανακτήσει τις δυνάμεις του. Όπως ταιριάζει σε αυτές τις περιπτώσεις πήρα το περισπούδαστο ύφος του βετεράνου και αποφάνθηκα πως από πλευράς καύσης θερμίδων μετράει μόνο η απόσταση. Καις τις ίδιες θερμίδες δηλαδή, αν τρέξεις ή αν περπατήσεις ένα χιλιόμετρο, απλώς στην δεύτερη... more
  • Την τελευταία φορά που ήμουν στα Γιάννενα είχα κλέψει λίγες ώρες για να τρέξω. Ήταν πρωί, είχε συννεφιά και ψιχάλιζε, όλη η πόλη ήταν ντυμένη στα γκρι. Δεν φύσαγε και τα νερά της λίμνης ήταν χωρίς ίχνος κυματισμού. Στο βάθος έβλεπες το κάστρο με τους επιβλητικούς μιναρέδες να αναδύεται μέσα από την λίμνη, ένα σκηνικό σχεδόν απόκοσμο. Έτσι κι αλλιώς τα Γιάννενα σε ταξιδεύουν, θες δεν θες, στην ιστορία. Η παλιά πόλη με τα στενά σοκάκια διατηρεί έντονο το ηπειρώτικο και το βαλκανικό χρώμα. Ακόμα και τα ονόματα σε πηγαίνουν σε άλλες εποχές: Ίτς Καλέ, Φετιχέ τζαμί,  τζαμί του Ασλάν πασά, πύργος του Βοημούνδου. Είχε μπει η Άνοιξη, δεν έκανε κρύο και απολάμβανα τις σταγόνες που με χτύπαγαν στο πρόσωπο. Τον γύρο της λίμνης δεν προλάβαινα να τον κάνω, σκεφτόμουν όμως πόσο τυχεροί είναι οι... more
  • Όταν ήμουν έφηβος και ενεργός αθλητικά είχα βάρος 68 κιλά και ύψος 1,74. Όχι αδύνατος αλλά πάντως κανονικός. Κι όμως θεωρούσα τον εαυτό μου παχύ κι ένιωθα άσχημα για το σώμα μου. Δεν είχα βλέπετε ποτέ κοιλιακούς- φέτες ούτε γραμμωμένους μύες.  Κι είχα προκατάληψη για το πάχος. Δεν ξέρω πότε και πώς άλλαξα. Κάποια στιγμή πάντως συνειδητοποίησα ότι όλα βρίσκονται στο μυαλό μας. Θυμάμαι έπινα καφέ με έναν εξαιρετικά ενδιαφέροντα, πολύ ζωντανό αλλά και πολύ παχύ διπλωμάτη, από αυτό το πάχος όμως που είναι κατανεμημένο σε όλο το σώμα και κρύβεται, όταν ξαφνικά άρχισε να μιλά υποτιμητικά για τους…παχείς ανθρώπους. Το πάχος δείχνει έλλειψη αυτοελέγχου, έλλειψη πολιτισμού ήταν η απόλυτη κρίση του. Φυσικά δεν είπα τίποτα με εντυπωσίασε όμως τόσο η έλλειψη αυτογνωσίας αλλά όσο και ο προσβλητικός... more
  • Με την Αμοργό έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Την έχω επισκεφθεί τρεις φορές. Την πρώτη πριν κλείσω τα 20 μου χρόνια. Είχαμε μείνει στα Κατάπολα και τότε, για να πας στην Αιγιάλη, έπαιρνες τον Σκοπελίτη, δρόμος δεν υπήρχε. Θυμάμαι ένα ταξίδι πραγματικό θρίλερ, με τον Βοριά στο πλάι, το καράβι να μπατάρει πότε δεξιά, πότε αριστερά και τα καθίσματα να φεύγουν από την μια κουπαστή και να πηγαίνουν στην άλλη. Τώρα θα τουμπάρουμε έλεγα αλλά ευτυχώς φτάσαμε σώοι. Από εκείνο το ταξίδι θυμάμαι μια παρέα φοιτητών με ένα μικρό καΐκι να κάνουν ψαροντούφεκο και να βγαίνουν με ένα κοφίνι ψάρια που πουλούσαν στην πλατεία: κάτι μεγάλοι δίκιλοι και τρίκιλοι ροφοί, πολλοί σαργοί του κιλού και πάνω, μια πανδαισία. Δεν έχω ξαναζηλέψει τόσο στη ζωή μου, όχι την ψαριά, όσο τον τρόπο διακοπών. Τότε πάντως η... more
  • Όταν ήμουν μαθητής έπαιζα ποδόσφαιρο. Ποιος μαθητής δεν έπαιζε, θα πείτε. Αλλά εγώ έπαιζα πολύ παραπάνω από το συνηθισμένο. Στην προτελευταία τάξη, θυμάμαι, μετά τα μαθήματα, πήγαινα στο γήπεδο του σχολείου, είχαμε ωραίο γήπεδο, κι έπαιζα κάθε μέρα, ένα δίωρο με απόφοιτους και παιδιά από το οικοτροφείο. Κάτι η εφηβεία, κάτι το καθημερινό ξεθέωμα, από τότε, για να αναπληρώσω την ενέργεια, έμαθα να τρώω απίστευτες ποσότητες φαγητού. Ο καθηγητής αγγλικών που μας επέβλεπε στην τραπεζαρία, είχε τόσο εντυπωσιαστεί που μια μέρα, στο τρίτο συμπλήρωμα που ζήτησα, δεν άντεξε και μου είπε έκπληκτος «you eat like  a horse». Το ποδόσφαιρο, εκείνα τα χρόνια, ήταν μέρος της ζωής μου. Όταν έπαιζα ήμουν ευτυχισμένος. Δεν θυμάμαι να είχα πει ποτέ βαριέμαι, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε, είτε είχε καύσωνα. Δεν... more
  • Οι διακοπές τελείωσαν και η ώρα της αναμέτρησης με την ζυγαριά έφτασε. Δεν είμαι κανένας φανατικός του είδους, ανήκω ωστόσο σε εκείνη την ειδική υποκατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν να βάζουν κιλά με μεγάλη ευκολία και να τα χάνουν με ακόμα μεγαλύτερη δυσκολία. Παρηγοριέμαι λέγοντας ότι στην προϊστορική εποχή μπορεί να ήταν και εξελικτικό πλεονέκτημα. Και καλά ένα δυο κιλά δεν έγινε τίποτα. Φέτος ωστόσο στις διακοπές το παράκανα. Φαγητό και ποτό χωρίς κανέναν, σχεδόν, φραγμό. Που πάει να πει, καλό πρωινό,  ελαφρύ γεύμα το μεσημέρι αλλά το βράδυ, ταβέρνα με τα όλα της. Ήμουν βέβαιος ότι τα όνειρα για καλύτερους χρόνους και πιο ξεκούραστες διαδρομές έμπαιναν στο ράφι. Άλλωστε τις επιπτώσεις τις ένιωθα στα τρεξίματα που έκανα στη Σίφνο. Στο πρώτο δεκάλεπτο σερνόμουν και μόνο μετά το μισάωρο... more
  • Εντάξει δεν είμαι και ο πιο θαρραλέος δρομέας. Καιρό τώρα είχα στο μυαλό μου να τρέξω κάποια μονοπάτια στην Σίφνο αλλά δίσταζα. Το πρώτο είναι από τις Καμάρες στη Μαύρη Σπηλιά. Μια σχεδόν κάθετη ανάβαση που στον οδηγό του Sifnos Trails, της ομάδας που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά σηματοδότησης στο νησί, προειδοποιούν να μην το επιχειρήσετε όταν κάνει πολύ ζέστη. Η απόσταση ωστόσο είναι μικρή, λίγο κάτω από 3 χιλιόμετρα με 424 μέτρα υψομετρική. Από εκεί ήθελα να πέσω σε ένα άλλο μονοπάτι που ξεκινά από την Απολλωνία, πηγαίνει στην Παναγιά Τόσο Νερό και κάνοντας έναν μεγάλο κύκλο γύρω από τον λόφο του Προφήτη Ηλία επιστρέφει στη Χώρα. Πρόκειται για το μονοπάτι που περνάει, όπως λέει ο οδηγός, από την «άγρια Σίφνο, κατάφυτη και απόκρημνη» σαν να «έχει απαλλαχθεί για πάντα από την... more
  • Την θάλασσα δεν θα την προδώσω ποτέ. Όσους μαραθώνιους βουνού και αν τρέξω, η θάλασσα ήταν και παραμένει ο χώρος των προσωπικών μου μύθων, η καταφυγή μου και το όνειρο. Η θάλασσα, δηλαδή το Αιγαίο, οι Κυκλάδες, το μελτέμι να σφυρίζει απειλητικά, ο ουρανός όπως μπορείς να τον δεις μόνο πάνω από έρημες, σκοτεινές παραλίες τη νύχτα, ψάχνοντας την Μεγάλη Άρκτο και τον Πολικό Αστέρα. Το βουνό, για μένα, είχε πάντα την γοητεία του άγνωστου, που ξέρεις όμως ότι δεν θα γίνει ποτέ δικό σου. Που πάει να πει βέβαια ότι στις διακοπές δεν μπήκε ποτέ δίλημμα, ήταν πάντα νησί, κολύμπι, λάιτ ψαροντούφεκο και ιστιοπλοΐα. Και το τρέξιμο; Ένα διάλειμμα δεν κάνει ποτέ κακό, 3 ή 4 εβδομάδες όμως είναι πολύ. Άστε που όταν προετοιμάζεσαι για τον μαραθώνιο της Αθήνας τότε κανονικά, η προπόνηση πρέπει να... more
  • Η φίλη μου η Ζήνια Σανούδου ήταν η πρώτη που μου μίλησε για τον μαραθώνιο του Φαέθωνα στον Όλυμπο. Όπως και το αδελφάκι του ο μαραθώνιος του Ολύμπου είναι κι αυτός 44 χιλιόμετρα, η διαδρομή ωστόσο κινείται στην δυτική πλευρά του βουνού, πάνω από τον Θεσσαλικό κάμπο, με αφετηρία και τερματισμό στο χωριό Κοκκινοπηλός. Η υψομετρική διαφορά είναι περίπου 3500 μέτρα, λίγο μεγαλύτερη δηλαδή από τον μαραθώνιο του Ολύμπου. Με μια έννοια οι δυο αγώνες συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Όποιος έχει τρέξει και τους δυο έχει μια πολύ πιο ολοκληρωμένη εικόνα του βουνού.  Η βασική διαφορά ωστόσο βρίσκεται αλλού. Ο Φαέθων ειναι ο μοναδικός αγώνας στην Ελλάδα που για 30 περίπου χιλιόμετρα κινείται σε υψόμετρο πάνω από 2000 μέτρα, σε αλπικά λιβάδια και βουνοκορφές, φτάνει μάλιστα ως την δεύτερη ψηλότερη... more
  • Τα τελευταία 25 τουλάχιστον χρόνια κυρίως κάθομαι στη δουλειά μου. Φυσικά ήξερα ότι αυτό κάνει κακό, πίστευα ωστόσο ότι τρέχοντας σχεδόν καθημερινά, αντιμετώπιζα αποτελεσματικά το πρόβλημα. Φαίνεται πως όχι, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις στους μύες του ισχίου και στη γενικότερη ευλυγισία που χάνεται έτσι κι αλλιώς με την ηλικία. Και παρά λίγο να το πληρώσω στον μαραθώνιο του Ολύμπου. Τις τελευταίες εβδομάδες πριν από τον αγώνα είχα μια μικροενόχληση στο ισχίο. Λέω μικροενόχληση γιατί δεν με απέτρεπε από το να τρέχω, δεν χειροτέρευε −τουλάχιστον αισθητά− όταν έτρεχα, ο πόνος έμοιαζε περισσότερο σαν πιάσιμο και δεν ήταν σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Η ενόχληση ήταν σαφής, ωστόσο, και στις μεγάλες προπονήσεις το ισχίο ήταν το πρώτο που έδειχνε σημάδια κόπωσης. Φυσικά ανησυχούσα... more
  • Στα αγγλικά το μονοπάτι λέγεται trail και το τρέξιμο στο βουνό, trail running. Η διαφορά στους όρους μου έκανε πάντα εντύπωση. Το μονοπάτι αναφέρεται σε ένα φυσικό χαρακτηριστικό. Την στενότητα που υποχρεώνει να περπατά κανείς μόνος, σε σειρά. Το trail αντιθέτως που σημαίνει ίχνος, αναφέρεται στην λειτουργία μέσα  από την οποία προέκυψε το μονοπάτι. Τα ίχνη που άφησαν μέσα στον χρόνο οι άνθρωποι και τα ζώα. Με αυτή την έννοια, trail running σημαίνει ότι ακολουθούμε τα ίχνη. Το τρέξιμο στο βουνό είναι ταυτόχρονα και μια εξερεύνηση. Δεν βρισκόμαστε απλώς στη φύση αλλά κάνουμε ταυτόχρονα ένα ταξίδι σε μια άλλη εποχή και σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Εντάξει είναι μια ιδιόμορφη εξερεύνηση- οι διαδρομές είναι σηματοδοτημένες, είμαστε διαρκώς υπό παρακολούθηση, λίγο πολύ ασφαλείς, σιγά την... more
  • Ο Μαραθώνιος, συνηθίζουν να λένε, σε ταπεινώνει. Κι εγώ το πήρα το μάθημά μου για τα καλά το Σάββατο όταν −πάλι καλά− κατάφερα να ολοκληρώσω τον Μαραθώνιο του Ολύμπου. Έκανα τα 44 χιλιόμετρα σε 9 ώρες και 36 λεπτά, δηλαδή 11 λεπτά περισσότερα από πέρυσι. Κι αυτό παρόλο που νόμιζα ότι ήμουν καλύτερα προπονημένος. Με όποιον μιλήσετε, βέβαια, θα σας πει για τη ζέστη. Το ρολόι μου έγραψε μέση θερμοκρασία 29οC, με μέγιστη θερμοκρασία τους 36ο − προφανώς τις τελευταίες ώρες, στο φαράγγι του Ενιπέα. Τόση ζέστη και υγρασία που κάποιες στιγμές ένιωθα δύσπνοια. Ακόμα και ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος, πρώτος Έλληνας, έκανε 9 λεπτά περισσότερο από πέρυσι. Από τους 800 που ξεκινήσαμε εξάλλου, σχεδόν οι 180 εγκατέλειψαν. Πάνω από 20%.  Για να έχουμε το μέτρο βέβαια, ο Ισπανός Aritz Egea που ήρθε πρώτος,... more
  • Πώς νιώθει άραγε ο Δημητρης Θεοδωρακάκος παραμονές του μαραθώνιου στον Όλυμπο; Ομολογώ, δεν ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι θα έχει συνηθίσει − αν και ο καθένας βάζει τους δικούς του στόχους. Εμείς οι κοινοί θνητοί πάντως έναν κόμπο στο στομάχι τον έχουμε. Για να μη πω δηλαδή για ελεγχόμενη κατάσταση πανικού, όσοι τουλάχιστον το δοκιμάζουν για πρώτη φορά. Το ένιωσα πάλι την Κυριακή το απόγευμα όταν η ομάδα μαζεύτηκε στο καφέ του Θανάση για «προγραμματισμό». Τι ακριβώς σημαίνει, δεν είμαι σίγουρος, από την πρώτη στιγμή ωστόσο αρχίσαμε να βγάζουμε τα άγχη μας. Μάλλον σκοπός μας ήταν η ψυχοθεραπεία. Πρώτο θέμα συζήτησης ο καιρός. Φέτος έχει κρατήσει χιόνι, λέει, το βουνό. Γεγονός που σημαίνει ότι εκεί ψηλά, όταν θα περνάς κάτω από τον «θρόνο του Δία», σε ένα μονοπάτι σχετικά στενό, στο χείλος μιας... more
  • Τα ψέματα τελείωσαν. Λιγότερο από 10 ημέρες έχουν μείνει για τον Όλυμπο και είμαστε ήδη στη φάση της ξεκούρασης, «tapering» κατά την δρομική ορολογία. Θεωρητικά είναι από τις πιο ευχάριστες περιόδους, οι προπονήσεις είναι πιο γλυκές και έχεις και την προσμονή του αγώνα. Προσωπικά νιώθω ακόμα αρκετά κουρασμένος και λίγο πιασμένος από την κατηφόρα του Σαββατοκύριακου εδώ Φέτος άλλωστε νομίζω ότι το παράκανα. Ο Όλυμπος θα είναι ο τρίτος μαραθώνιος της σεζόν, μετά την κλασσική  διαδρομή τον Νοέμβριο εδώ και τον Ταΰγετο εδώ τον Μάρτιο,  χώρια κάποιοι δύσκολοι ορεινοί αγώνες στο ενδιάμεσο. Από τον Σεπτέμβριο δηλαδή ως σήμερα πατημένο το γκάζι και δεν γινόμαστε και νεότεροι. Του χρόνου, θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, αυστηρά ένας μαραθώνιος. Η κούραση μου φαίνεται ότι βγήκε και στις... more
  • Είναι 8 το πρωί και βρίσκομαι στην καμπίνα του τελεφερίκ για το Mont Parnes. Η διαδρομή είναι σύντομη, κοντά 5 λεπτά, αλλά εξαιρετικά ευχάριστη. Χαζεύω από κάτω τα σκαλάκια που συνηθίζουμε να ανεβαίνουμε, παρατηρώ την κλίση, φαίνεται πιο απότομη από τη θέση που βρίσκομαι και −ομολογώ− νιώθω μια ανακούφιση που σήμερα έχω την πολυτέλεια να την αποφύγω. Μαζί μου ανεβαίνουν δύο κυρίες κοντά στην ηλικία μου, κάτι λένε για περπάτημα, η μία λέει ότι ξέρει την περιοχή, έχει φέρει μια φορά τα εγγόνια της. Από το ντύσιμο πάντως δεν μοιάζουν έτοιμες για πεζοπορία, αλλά τι θα κάνουν 8 η ώρα το πρωί; Πάντα περίεργος, φτιάχνω σενάρια ενώ ταυτόχρονα τραβάω φωτογραφίες όταν η μια κυρία γυρνάει ξαφνικά και με ρωτάει: -Πάτε να περπατήσετε; Απαντάω θετικά, δεν λέω τίποτα για τρέξιμο οπότε έρχεται η δεύτερη... more
  • Η εικόνα ήταν λίγο σουρεαλιστική. Το προηγούμενο βράδυ είχε υγρασία και το πρωί ένα χαμηλό πέπλο ομίχλης είχε καλύψει την θάλασσα. Εξείχαν μόνο οι κορφές κι είχες την εντύπωση ότι τα νησιά στεκόντουσαν στον αέρα. Θύμιζε σκηνικό από την "Ομίχλη", σχεδόν περίμενα ένα πειρατικό σκαρί να αχνοφανεί στον ορίζοντα, ο δυνατός ήλιος όμως που βγήκε στο μεταξύ, επανέφερε  την κανονικότητα.  Κυριακή πρωί στη Σίφνο, τριήμερο Αγίου Πνεύματος, τελευταία ίσως μεγάλη προπόνηση, είπα να την κάνω στον Προφήτη Ηλία. Ο λόφος σου δίνει 400 μέτρα υψομετρική διαφορά. Σκέφτηκα αν  ανεβοκατέβω τρεις φορές θα είναι αξιοπρεπής δοκιμασία. Σαν να κάνω δυο φορές τα σκαλάκια στην Πάρνηθα. Ξεκίνησα, το πρώτο μου λάθος, σχετικά αργά, 8 το πρωί. Στη Σίφνο δύσκολα συγκρατούμαι, δυο ποτήρια μπύρας κι ένα πλούσιο γεύμα στην... more
  • Είχα μόλις τελειώσει το δεκάρι στον Άγιο Κοσμά και περιφερόμασταν άσκοπα με την Λεονί στο χορτάρι, παρακολουθώντας από κάποια απόσταση τις βραβεύσεις, όταν ξαφνικά άκουσα το όνομα μου. Τρίτος στην ηλικιακή κατηγορία μου. Το πρώτο κύπελο της ενήλικης ζωής μου. Ξεκίνησα να μετέχω σε αγώνες δρόμου στα 54 χρόνια μου με την σαφή επίγνωση ότι τρέχω για το κέφι μου. Δεν είχα φυσικά καμιά φιλοδοξία για πρωτιές. Εκείνο το Μάρτιο ωστόσο είχα μόλις συμπληρώσει τα 60, είχα αλλάξει ηλικιακή κατηγορία και έτσι βρέθηκα να ανεβαίνω στο βάθρο. Τα μυαλά μου θα μπορούσαν να πάρουν αέρα αν δεν συνειδητοποιούσα ότι στην επόμενη κατηγορία, άνω των 65 και οι τρείς πρώτοι είχαν πολύ καλύτερους χρόνους από μένα! Είχα πάρει κύπελο για τον απλούστατο λόγο ότι στην κατηγορία μου δεν υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός. Το... more
  • Λιγότερο από μήνας πλέον για τον Όλυμπο, είπαμε να κάνουμε μια σκληρή προπόνηση το Σάββατο − σκληρή φυσικά για τα μέτρα μας. Η ιδέα ήταν να ανέβουμε και να κατέβουμε τρεις φορές τα σκαλάκια για τον Μοντ Παρνές. Αν μου το έλεγαν πριν ένα χρόνο θα με έπιαναν τα γέλια. Τώρα είπα να το αποτολμήσω, άλλωστε πριν από μήνα είχαμε καταφέρει χωρίς μεγάλη δυσκολία τις δύο αναβάσεις. Επτά και τέταρτο το πρωί λοιπόν ραντεβού στο τελεφερίκ, όλη σχεδόν η παρέα: Στέφανος, Ρόμπερτ, Θανάσης και Σούλα. Συναντάμε και τον Γιάννη, είχε πάει νωρίτερα να κάνει ένα ανέβασμα παραπάνω. Το άγχος ήταν ο καιρός. Η ΕΜΥ προέβλεπε βροχή και η κατηφόρα δεν αστειεύεται. Μόνο που βλέπω τις μπετόβεργες που συγκρατούν τους κορμούς των σκαλοπατιών να εξέχουν, η ιδέα να φάω τούμπα με τρομοκρατεί. Ψιχαλίζει και ο Γιάννης μας... more
  • Ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να είναι «Τι γυρεύει ένας Υδραίος στη Λάρισα». Ένας ναυτικός που ερωτεύτηκε το βουνό. Ο Νίκος Κωστόπουλος βέβαια δεν είναι Υδραίος. Νέο παιδί, ωστόσο, ξεκίνησε καριέρα στη θάλασσα και μπάρκαρε, δόκιμος ανθυποπλοίαρχος, στα καράβια. Από ναυτική οικογένεια, τίποτα δεν προμήνυε ότι το βουνό, το τρέξιμο, η περιπέτεια θα αποτελούσαν τις πιο σημαντικές δραστηριότητες στη ζωή του. Σίγουρα περισσότερο από την καριέρα, που για τον Νίκο ήταν πάντα ένας τρόπος για να μπορεί να κάνει αυτό που πραγματικά αγαπούσε. Συναντηθήκαμε δυο ημέρες μετά τον αγώνα στο Τείχιο και μου μίλησε για τη ζωή του. Αυτός φρέσκος μετά από 24 πρωινά χιλιόμετρα, εγώ πονώντας ακόμα σε όλο μου το σώμα − 5 χιλιόμετρα στο διάδρομο μόλις που τα κατάφερα. Με ενδιέφερε να μάθω τη διαδρομή του − τόσο... more
  • Την Τρίτη συνάντησα έναν φίλο, τον Νίκο Κωστόπουλο, που είχε τρέξει κι αυτός στο Τείχιο την προηγούμενη Κυριακή. Θα μεταφέρω την συνομιλία μας προσεχώς, είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς είναι από τους πρωτοπόρους του ορεινού τρεξίματος. Ένα μέρος της ζωντανής του ιστορίας. Όταν βρεθήκαμε είχε ολοκληρώσει ένα πρωινό τρέξιμο 24 χιλιομέτρων. Την Δευτέρα, την επομένη του αγώνα δηλαδή, για να χαλαρώσει είχε κάνει ποδήλατο. Εγώ πάλι τίποτα. Την Τρίτη είχα καταφέρει μόλις 5 χιλιόμετρα, σερνώμενος στον διάδρομο. Τα πόδια μου ήταν βαριά κι ήμουν πιασμένος από την κορφή ως τα νύχια. Αυτά για να μην παίρνει το κεφάλι μου αέρα. Στην πραγματικότητα, όλη η εβδομάδα πέρασε με πολύ χαλαρό τρέξιμο και μόνο το Σάββατο ήμουν σε σχετικά καλή κατάσταση. Ραντεβού στον Υμηττό λοιπόν για κάτι ήπιο με Στέφανο και... more
  • Πριν από λίγες εβδομάδες ξεφύλλιζα τα αποτελέσματα του αγώνα των 160 χιλιομέτρων το 2016 στο Παρανέστι της Δράμας, αναζητώντας έναν φίλο, όταν το μάτι μου έπεσε στο όνομα του νικητή: Katarzyna Cekoska Anna. Άλλο και τούτο, σκέφτηκα. Γυναίκα νικητής σε έναν τόσο δύσκολο αγώνα; Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρόκειται για κάποια σούπερ αθλήτρια από το εξωτερικό, από μια χώρα τέλος πάντων με πολύ μεγαλύτερη παράδοση, που μας έβαλε τα γυαλιά. Από περιέργεια έψαξα στο ίντερνετ και... άλλη έκπληξη. Έπεσα σε ένα βίντεο στο οποίο, αμέσως μετά τον τερματισμό, λέει σε άψογα ελληνικά, απαντώντας στην ερώτηση αν έχει κάποιο μήνυμα για τις γυναίκες: «να τολμούν γιατί μπορούν, γιατί είμαστε δυνατές». «Πρέπει να της μιλήσω» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Μου κέντριζε το ενδιαφέρον η προσωπικότητά της, ένα τέτοιο... more