Visual Browsing
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΖΑΣ

Νέο αίμα. Ξένο!

Νέο αίμα. Ξένο!
«Θα τους συνηθίσεις μωρό μου. Πονάνε πάντα στην αρχή. Με γεια!»
  • A-
  • A+
0

Παρακολουθούσε το αίμα σταγόνα σταγόνα. «Να μάθουμε τίνος είναι!», είπε στον γιατρό που παρακολουθούσε την μετάγγισή της. Εκείνος χαμογέλασε και δεν απάντησε, περιμένοντας ότι η Λίζα θα συνέχιζε να μιλάει. Δέκα λεπτά αμηχανίας μετά, πήρε τον λόγο για να της πει «Δεν μπορούμε να το μάθουμε αυτό αλλά μπορώ να σε βοηθήσω να τον φτιάξεις εσύ μέσα στο κεφάλι σου. Τι λες; Ξέρω ότι έτσι κι αλλιώς θα το κάνεις!». Το Λιζάκι αναστέναξε σαν να βαριέται. «Σαν βρικόλακας νιώθω», σκέφτηκε και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη… Όχι η αντίδραση που θα περίμενε εκείνος!

«Σε αφήνω να τελειώσεις το ποτό σου», της είπε ο γιατρός φεύγοντας, κλείνοντάς της το μάτι. Η Λίζα έγνεψε κάτι που μεταφράζεται σε «οκ» και «σκασίλα μου στο καλό» και συνέχισε να κοιτά το ταβάνι. Όταν έπεφτε μέσα της και η τελευταία σταγόνα από το σακουλάκι με το αίμα, εκείνος εμφανίστηκε ξανά στο δωμάτιο… «Να δούμε λίγο τις λειτουργίες μας, ε;», της είπε πριν ξεκινήσει να την ψαχουλεύει. «Αισθάνεσαι κάτι ασυνήθιστο; Κνησμό; Δυσφορία; Θέλεις να μου πεις κάτι;», την ρώτησε. «Τσου!», απάντησε το Λιζάκι παιδικά και προκλητικά μαζί.

Ένα βήμα πριν βρεθεί έξω από το δωμάτιο ο γιατρός, εκείνη τον σταμάτησε, φωνάζοντάς του: «Περίμενε!». Δίχως να τη ρωτήσει τι ήθελε, γύρισε προς το μέρος της και περίμενε να ακούσει τη συνέχεια. «Νιώθω σαν να μην θέλω να ξαναφορέσω ίσια παπούτσια. Σαν να θέλω να χαρίσω τα απαλά κραγιόν και τα φαρδιά παντελόνια. Αισθάνομαι ότι μου λείπει ένα τσιγάρο, πολύ αλκοόλ και μερικά σωστά ξενύχτια χωρίς project σε εκκρεμότητα. Νιώθω κάτι σαν ναυτία όποτε με σκέφτομαι με φωτοστέφανο και γλυκό χαμόγελο. Όσο για τον κνησμό που με ρώτησες πριν… Ναι, έχω μια φαγούρα για όλα όμως! Και τη δυσφορία στη χαρίζω. Το μόνο που με πονάει αυτή τη στιγμή, είναι που φύτρωσαν σουβλεροί κυνόδοντες που με πληγώνουν στα χείλη. Θες να δεις;»

Ο γιατρός πλησίασε, κάθισε δίπλα της στο κρεβάτι, έπιασε τρυφερά το σαγόνι της, τράβηξε απαλά προς τα κάτω το χείλος, το φίλησε σαν σε προσκύνημα και της ψιθύρισε στο αυτί ανατριχιαστικά καλά «Θα τους συνηθίσεις μωρό μου. Πονάνε πάντα στην αρχή. Με γεια!». Το δάγκωμά του στον λαιμό της… βαθύ.  

Δειτε επισης

Back to top

Προσεχως

Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5