Visual Browsing
Ο δικός μας γιος
ΤΕΥΧΟΣ 296

Ο δικός μας γιος

Η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ για τα στερεότυπα που ανατινάχθηκαν προχθές στα Πατήσια.

Ήταν 11 η ώρα το βράδυ της Κυριακής όταν το τηλεοπτικό πρόγραμμα διακόπηκε για να ενημερώσει τους τηλεθεατές ότι σημειώθηκε σοβαρό τρομοκρατικό χτύπημα στα Πατήσια με πιθανούς δράστες ισλαμιστές! Από πού το συμπεράνανε αυτό; Από το γεγονός ότι η μάνα και το κοριτσάκι που τραυματίστηκαν ήταν Αφγανοί μουσουλμάνοι!

Ανά δέκα λεπτά διέκοπταν το πρόγραμμα της τηλεόρασης για να προσθέσουν ή να αφαιρέσουν κάτι από την πρώτη εκτίμησή τους.

Δύο ώρες αργότερα η αλήθεια έλαμψε ωσάν χαστούκι στα πρόσωπά μας:

Σχετικα
Γερμανία: Τέσσερις συλλήψεις υπόπτων για τρομοκρατική επίθεση
Γερμανία: Τέσσερις συλλήψεις υπόπτων για τρομοκρατική επίθεση

Μια μάνα με τα δύο παιδιά της, και ο σύζυγος κάπου παραπέρα, μια οικογένεια από το Αφγανιστάν, που διακινδυνεύοντας τη ζωή τους κατόρθωσαν πριν έξι μήνες να φτάσουν στο ελληνικό ή μάλλον στο ευρωπαϊκό έδαφος, διεκδικώντας όχι μια καλύτερη ζωή, αλλά το αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή. Όχι, δεν αιτήθηκαν πολιτικό άσυλο. Τι νόημα θα είχε; Σάμπως υφίσταται μηχανισμός; Κι εξάλλου, ποιος συμπατριώτης τους έχει αναγνωριστεί πρόσφυγας στην Ελλάδα; Στις πίσω αυλές και στα υπόγεια της περιοχής του Αγ. Παντελεήμονα διέμεναν και κάθε μέρα προσπαθούσαν να βρουν τον τρόπο να φύγουν από την Ελλάδα, να ξεγελάσουν τον Κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ, και να φτάσουν σε μια άλλη χώρα της Ευρώπης, πιο δίκαιη, πιο φιλική. Εκείνο το βράδυ, όπως και τόσα πολλά άλλα βράδια, βγήκαν από τα σκοτεινά υπόγεια για να αναζητήσουν την τροφή, όχι κλέβοντας, αλλά ψάχνοντας στους κάδους των σκουπιδιών. Εκείνο το βράδυ, η μικρή κόρη χάρηκε τόσο που ανακάλυψε ένα ρολόι, κι ο δεκαπεντάχρονος γιος το άρπαξε από τα χέρια της μικρής, σάμπως από νάζι ή γιατί κρατούσε τα οικονομικά της οικογένειας. Αλλά το ρολόι αυτό έδειξε το τέλος της δικής τους ώρας. Εκρηκτικός μηχανισμός. Για αυτούς; Για τους άλλους; Για όλους; Ποιος ξέρει και τι σημασία έχει; Απειροελάχιστα κλάσματα δευτερολέπτου… και η μάνα είδε το μονάκριβο γιο της να ανατινάζεται επάνω της. Αυτόν το γιο που τόσο πολύ προσπάθησε να τον προστατεύσει από κάτι παρόμοιο… αλλά στο Αφγανιστάν.

Τώρα όλοι μιλάνε. Δηλώσεις. Ερωτήσεις. Σενάρια. Τι σημασία έχει;

Υπάρχει όμως κάτι που έχει μεγάλη σημασία. Με αφορμή αυτό το συμβάν, με αφορμή τη στυγερή δολοφονία, την ακόμα μια δολοφονία από την τρομοκρατία, ας καταλάβουμε επιτέλους εμείς οι Έλληνες ότι ο δεκαπεντάχρονος αυτός γιος θα μπορούσε να ήταν ο δικός μας γιος, θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε ανεξαρτήτου χρώματος, φυλής, καταγωγής ή θρησκείας. Ο ρατσιστικός λόγος είναι απλά θλιβερός όταν έρχεται αντιμέτωπος με τον πάντα εξισωτικό θάνατο.

Δειτε επισης

Back to top

Προσεχως

Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5