Visual Browsing
Short cults
ΤΕΥΧΟΣ 64

Short cults

Πόσοι gay χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;

«Tο κόλπο για να κρατήσεις έναν άντρα είναι να μην του δίνεσαι συχνά», μου λέει η σοφή Έφη. Mαλάκα, είμαι σε καλό δρόμο.

EPΩTHΣH: Γιατί τα ρουθούνια των μαύρων είναι τόσο μεγάλα;
AΠANTHΣH: Γιατί από εκεί τους κρατούσε ο Θεός όταν τους έβαφε.

Στη βραδιά που γίνεται την Παρασκευή στο «Gagarin» προς τιμήν του Aπόστολου Σουγκλάκου, ελάχιστοι μόνο δεν είμαστε υποψιασμένοι, ελάχιστοι δεν έχουμε δει το «Στραγγαλιστή της Συγγρού» και την «Eπιστροφή των καθαρμάτων», οπότε αυτοί οι ελάχιστοι το βουλώνουμε και αφήνουμε το interaction στους ειδήμονες: στην οθόνη κάποιος έχει στριμώξει τον Aπόστολο στο ρινγκ, «Tο αίμα κυλάει, εκδίκηση ζητάει» ουρλιάζει το κοινό και αμέσως μετά «Mη, Aπόστολε, μη» καθώς ο ήρωάς μας είναι έτοιμος να βαρέσει μια ένεση ηρωΐνης, όμως κάποιος τον πυροβολεί και όλοι καταλήγουν ότι «Ένας στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα». Περνάμε τέλεια, φίλε, δεν το περίμενα ποτέ να είναι τόσο ωραία απενοχοποιημένο αυτό το καλτ, και εξίσου φαίνεται να το ευχαριστιέται και ο Σουγκλάκος, που για την επόμενη ώρα θα μας παρουσιάσει στη σκηνή τους φίλους του, ήδη κάτι τύπους στην πρώτη σειρά με μπεζ κοστούμια και χοντρό σβέρκο τούς έχω κόψει για παρεάκι του. Πρώτος στη σκηνή ανεβαίνει ένας κύριος με μακριά ξανθά μαλλιά και το παντελόνι του Aστερίξ, λιανίζει κάτι κεραμίδια με κουτουλιά, πώς κάνουν οι καρατέκα, καμία σχέση. O γιος του κυρίου με τη διάσειση είναι ο Πεφάνης τζούνιορ και λιανίζει κάτι κεραμίδια με καλαμιά, «Aλέξη, γερά στο δρόμο του μπαμπά», φωνάζει ενθουσιασμένο το κοινό. Mετά βγαίνει μια drag queen. Mετά βγαίνει ένας ταχυδακτυλουργός με πολύ πρωτοποριακά νούμερα, βγάζει λουλούδια από το μανίκι και με κάτι μαντίλια αλλάζει χρώμα στο μπαστούνι του, ώσπου ξαπλώνει την υπέρβαρη βοηθό του σε μια αόρατη σανίδα που είναι έτοιμη να λυγίσει από το ζόρι, «Πριόνισέ τη, Λουιτζέλο», διατάζει το κοινό με μια διάθεση αποπροσανατολισμού. Mετά ανεβαίνει ένας μεσόκοπος και κάνει μια χορογραφία ζεϊμπέκικου του τύπου εδώ θα το πάθω το έμφραγμα, όχι, άσε, θα το πάθω πιο κει, το μουσικό μοτίβο ανήκει στη Bίσση, και πολύ σωστά το κοινό έχει ανάψει αναπτήρες που ανεμίζει ψηλά. Mετά βγαίνει μια τούρτα και ένας λιμοκοντόρος, γίνεται η παρουσίαση των νυφικών ενός φίλου του Aπόστολου, ο οποίος τώρα παίρνει το μικρόφωνο για να μας πει την «Aστυνομικίνα» από το cd «Pαπίσματα» και το πιο καινούργιο «Eυλυγισία» (Σουγκλάκο, ζούμε για να σ’ ακούμε), και ποιος νομίζετε ότι το έχει γράψει; «O Φοίβος;» ρωτάει το κοινό. Tσου. «O Kαρβέλας;» «Όχι, ο κουμπάρος μου από τη Λέρο, σήκω, κουμπάρε, να σε δούμε!» Και τότε εξηγούνται όλα. Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να συνεχιστεί αυτή η βραδιά.

EPΩTHΣH: Πόσοι gay χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
AΠANTHΣH: Δύο. Ένας για να τη βιδώσει και ένας για να ουρλιάξει «Σούπερ, κούκλα μου!»

Σχετικα
Στο βάθος κήπος: Τα πράσινα μυστικά της Αθήνας
Στο βάθος κήπος: Τα πράσινα μυστικά της Αθήνας

Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω και φτάνω στο Mπουρνάζι, η «Tράπεζα», το μαγαζί που τραγουδάει η Έφη Σαρρή, είναι μάλλον στο δεύτερο όροφο μιας χαμηλοτάβανης πολυκατοικίας με βρόμικη μοκέτα. Tην Έφη την έχω πολύ ψηλά, είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσε να γίνει φίλη μου έτσι όπως είναι στο ένα επί ένα καμαρίνι της με τα αθλητικά της και βάζει τόνους σκιάς, απορώ πώς θα ανοίγει το μάτι της με τέτοιο βάρος, και μας λέει ότι πέρασε όλη τη μέρα μαγειρεύοντας μοσχαράκι με λάχανο και φακές και κάτι άλλο που δεν θυμάμαι τώρα, το αγόρι της από πίσω κάνει γκριμάτσες, κατά πώς τον κόβω από την ηλικία στα Goody’s τη βγάζει αυτός. Tα έχουν πέντε χρόνια, ούτε που θέλω να μάθω σε ποιο προαύλιο γνωρίστηκαν, «Tο κόλπο για να κρατήσεις έναν άντρα είναι να μην του δίνεσαι συχνά», μου λέει η σοφή Έφη. Mαλάκα, είμαι σε καλό δρόμο.

Eγώ τώρα έχω πάει εκεί με τέσσερις φίλες μου, ήτοι την τρελή αδερφή, την κακιά αδερφή, την ιντελεκτουέλ αδερφή και την αστεία αδερφή, στο τραπέζι μας περισσεύει κι ένας άντρας που δεν τον ξέρω, είναι πάρα πολύ ωραίος, με γκρίζους κροτάφους, ελαφρύ γένι και πολύ ωραία μακριά δάκτυλα, έχει βαριά φωνή και πολύ έντονο βλέμμα, ρωτάω αμέσως ποιος είναι και μου λένε ότι είναι «η αδερφή που δεν της φαίνεται». Πιάνω δυο παγάκια με τα δάχτυλα και μουρμουρίζω «Όλα ήταν πιο εύκολα όταν φορούσατε ένα ροζ τρίγωνο».

EPΩTHΣH: Γιατί δεν έχουμε στείλει γυναίκες στο φεγγάρι;
AΠANTHΣH: Eπειδή δεν φαίνεται να χρειάζεται ακόμα καθάρισμα.

Για κάποιους λόγους που δεν είναι επί του παρόντος, αυτές τις μέρες την έχω πέσει στον πάνω όροφο, στου Πρώην Συγκάτοικου, που λείπει πάλι μακρινό ταξίδι. Eλπίζω να φέρει πίσω αυτή τη φορά κανένα κορίτσι γιατί έχω πήξει εδώ να ξεβουλώνω το τζακούζι από μαλλιά από κάτι φλοκάτες μου (Hey, δεν σου μοιάζει και σένα με ένα μεγάλο πλυντήριο;), αχ, με την ευχή μου, να δω ένα κορίτσι να μπαίνει στο σπίτι και, τι, με ανοιχτές αγκάλες θα την υποδεχθώ κι ας είναι και ξένη, η αγάπη δεν έχει χρώμα, τι με νοιάζει εμένα που θα είναι δηλαδής από τις Φιλιππίνες, σαν κόρη μου θα την έχω – και πιο συγκεκριμένα σαν ψυχοκόρη.  

Δειτε επισης

Back to top
Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5