Shares

15 χρόνια ATHENS VOICE: Οι άνθρωποι του θεάτρου & του χορού που μας μίλησαν

ΟΙ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΟΙ ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΤΟΣ ΚΙ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ
ΘΕΑΤΡΟ · ΤΕΥΧΟΣ 681

Πολίτες του κόσμου, εκπρόσωποι της δημιουργικής Ελλάδας, ανήσυχοι άνθρωποι που με την παρουσία τους πάνω και πίσω από τη σκηνή κέρδισαν το χειροκρότημα και την εκτίμηση των θεατών εντός κι εκτός συνόρων. Από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας της ATHENS VOICE μέχρι σήμερα, επιδραστικά πρόσωπα του θεάτρου και του χορού επέλεξαν να μοιραστούν τις απόψεις και τις σκέψεις τους στο πρώτο και μεγαλύτερο ελληνικό free press.

Λευτέρης Βογιατζής

Ένιωθα πάντα ότι είμαι φτιαγμένος για τη μουσική. Μπορεί να πέφτω κι έξω. Αυτό όμως πιστεύω ότι έπρεπε να κάνω. Αφού εγκατέλειψα τα σχέδια περί ιατρικής – ξεκίνησα να σπουδάσω ιατρική στη Βιέννη και βρέθηκα στο θέατρο – άρχισα πάλι να σκέφτομαι τη μουσική, ακόμη και τότε τη μουσική σκεφτόμουν. Και υπάρχει, πιστεύω, μια μουσική διάσταση στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι πρακτικά τη δουλειά μου».

Τεύχος 209, 17.04.2008, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Λευτέρης Βιογιατζής

Jan Fabre

«Ξεκίνησα να κάνω το πρώτο σχέδιο με αίμα το ’78, όταν ήμουν στις Βρυξέλλες και είδα μια έκθεση των masters της ζωγραφικής με θέμα τις πληγές και τη μαστίγωση. Τότε, για να φτιάξουν για παράδειγμα το καφέ χρώμα, θρυμμάτιζαν και χρησιμοποιούσαν στα υλικά τους ανθρώπινα κόκκαλα, ενώ το αίμα ήταν παρόν στη ζωγραφική μέσα από τις θρησκευτικές πληγές. Οπότε δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι παλιές πληγές, κατά μια έννοια. Αυτό το έργο που έφτιαξα ονομαζόταν "My body, my blood, my landscape"». 

Τεύχος 192, 29.11.2007.

Jan Fabre

Κωνσταντίνος Ρήγος

«Τρέχω με χίλια γιατί η ζωή είναι βαρετή χωρίς ταχύτητα· γιατί αντιλήφθηκα νωρίς πόσες πιθανότητες μπορούν να ανοιχτούν μπροστά μας, επιδιώκω το “καρδιογράφημα” της ζωής μου να έχει άπειρες κορυφώσεις. Όσες αντέχει». 

Τεύχος 500, 15.10.2014, διαβάστε όλο το κείμενο εδώ.

Βασίλης Παπαβασιλείου

«Η Ελλάδα είναι ένα χρονοτριβείο. Όλοι πλέον πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτή η χώρα επιβάλλει τη βραδυπορία».

Τεύχος 635, 16.11.2017, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Βασίλης Παπαβασιλείου
Δημήτρης Παπαϊωάννου: «Το ξέρω ότι είμαι πια Ολυμπιακό προϊόν».
© Θάνος Παπαστεργίου

Τεύχος 216, 12.6.2008, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Λούκος

«Αποφεύγω μια κατάσταση αν ξέρω ότι θα με φοβίσει. Είχα πάει με φίλους που θα κινηματογραφούσαν κάτι καρχαρίες. Ε, δεν βούτηξα μαζί τους στη θάλασσα. Τους είπα ότι θα έβλεπα την εμπειρία τους στο φιλμ και κάθισα στον ήλιο. Επίσης, μεταφυσικούς φόβους δεν έχω. Μια μέρα όλοι θα πεθάνουμε, έτσι δεν είναι; Όμως, να, φοβάμαι για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στην Ελλάδα. Γιατί κανείς κυριολεκτικά δεν ξέρει τι μέλλει γενέσθαι».

Τεύχος 350, 09.06.2011, διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

© Evi Fylaktou
Θεόδωρος Τερζόπουλος
© Carlos Lema

Θεόδωρος Τερζόπουλος

«Προχωρώ απόλυτα εμμονικά στο δικό μου δρόμο. Παλεύω σε οριακές περιοχές, παίρνω πολλά ρίσκα, είμαι διαρκώς στη διαδικασία της μελέτης και της έρευνας. Το Άττις είναι ένα εργαστήρι διαρκούς έρευνας. Αυτό που προσπαθώ να πετύχω είναι “η πατρίδα εν δράσει”. Κατά τη γνώμη μου η πατρίδα είναι μία πολύ ευρύτερη έννοια, δεν είναι αυτός ο βαλκανικός χώρος σε αυτά τα συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια που δεν κατάφερε να γίνει κράτος. Πατρίδα μου είναι οι τραγικοί ποιητές, ο Καστοριάδης και ο Ξενάκης, η Κάλλας και ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και ο Κουνέλλης και τόσοι άλλοι που έλαμψαν, διέδωσαν και διαδίδουν την ελληνική ιδέα. Εξάλλου, χωρίς ιστορική συνείδηση, για ποια πατρίδα μιλάμε;»

Τεύχος 665, 28.07.2018, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Romeo Castellucci

«Αυτό είναι το πολύ σπουδαίο μάθημα που παίρνουμε από την αρχαία τραγωδία, πως μπορούμε να βρούμε το ανθρώπινο μέσα από το απάνθρωπο. Πώς φτάνουμε στον πνευματικό νόμο μέσα από τη βία».

Τεύχος 351, 15.06.2011, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Romeo Castellucci

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

«Φέτος είχα τον απαραίτητο χρόνο ώστε να δημιουργήσω ένα πρόγραμμα, όπως ακριβώς το ήθελα. Την πρώτη χρονιά υλοποιήθηκε υπό καθεστώς απίστευτης χρονικής πίεσης – ήταν τόσο μεγάλο το άγχος που άσπρισαν τα μαλλιά μου (γέλια)».

Τεύχος 575, 23.06.2016, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
© Θανάσης Καρατζάς

Γιώργος Αρμένης

«Τα Εξάρχεια είναι μία συνοικία, θεωρώ, από τις καλύτερες των Αθηνών. Τότε -γιατί τώρα έχει αλλάξει λίγο η μορφή της- έμεναν εδώ καλλιτέχνες, κριτικοί, διανοούμενοι. Πηγαίναμε στου Μπαρμπαγιάννης, πέρναγε ο Βάρναλης, ο Σταύρος Ξαρχάκος, που μένει δίπλα μου. Τα βράδια καθόμασταν στην πλατεία και μιλάγαμε ο Σαββόπουλος, νέος τότε, και άλλοι. Δεν είχε βγει η πρέζα στους δρόμους, δεν είχε εμπόρους που όλοι τους γνωρίζουν και κανείς δεν κάνει τίποτα. Και το κέντρο χάλασε. Ήρθαν οι Κινέζοι και χάθηκαν όλα αυτά. Κολωνάκι δεν πάω πια. Δεν μου πάει. Οι Αθηναίοι λιγοστεύουν και πάνε όλοι οι αρχοντόβλαχοι για να κάνουν επίδειξη στο ρόλεξ και στο χρυσό αναπτήρα που έχουν πάνω στο τραπέζι. Αυτοί οι άνθρωποι μισούν την τέχνη όπως κάτι που τους χαλάει ή όπως ένας καθρέφτης που βλέπουν μέσα τους την παραμόρφωσή τους».

Τεύχος 155, 15.02.2007, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Αρμένης

Ρούλα Πατεράκη

«Πρέπει να θυμόμαστε πως η ελευθερία της Τέχνης προστατεύεται από το Σύνταγμα».

Τεύχος 557, 18.2.2016, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Ρούλα Πατεράκη
© Hlias Kosintas
Αλέξανδρος Ευκλείδης: «Η όπερα θυμίζει λίγο αρένα και γι’ αυτό δεν πρέπει να πας εκεί με τη διάθεση να είσαι αγαπητός από όλους».
Αλέξανδρος Ευκλείδης
© Θανάσης Καρατζάς

Τεύχος 627, 21.9.2017, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Πάτσας

«Έχουμε πολύ καλούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς, γίνονται πολλά και σοβαρά πράγματα, υπάρχει ένας αναβρασμός με όλα τα καλά και τα κακά του. Ίσως έχουμε περισσότερες παραστάσεις από όσες μπορούμε να αντέξουμε, αλλά μπορείς να πεις σε κανένα στοπ;» 

Τεύχος 159, 15.03.2007, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Πάτσας

Θωμάς Μοσχόπουλος

«Γεννήθηκα: Στη Γιουγκοσλαβία. Μισός Γιουγκοσλάβος – ούτε μισός Σέρβος, ούτε μισός Κροάτης. Μου φαίνεται πολύ περίεργο το ότι είμαι υπήκοος μιας χώρας που δεν υπάρχει πια. Ο τόπος καταγωγής μου υπάρχει πλέον μόνο στη μνήμη μου».

Τεύχος 289, 11.2.2010, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Θωμάς Μοσχόπουλος

Λούλα Αναγνωστάκη

«Τους ξέρω τους ανθρώπους. Μπορώ και τους ακούω. Δεν αποστασιοποιούμαι. Οι ήρωές μου αγγίζονται. Τους μαθαίνεις με το μικρό τους όνομα γιατί κάνουν λάθη. Και τα λάθη μειώνουν την απόσταση από τον καθρέφτη».

Τεύχος 533, 01.07.2015, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Λούλα Αναγνωστάκη
© Σπύρος Στάβερης

Γιάννης Κακλέας

«Σίγουρα δεν θα απολογηθώ για τους τίτλους που βγάζουν οι εφημερίδες. Μετράω σχεδόν 30 χρόνια σκηνοθεσίας, με ακροβατικές θεατρικές κινήσεις στο Παγοποιείο του Φιξ, στον Τεχνοχώρο κ.ά. Αυτός ο τίτλος (σ.σ. Κάνω παραστάσεις μολότοφ) βγήκε από τη θέση μου για το τι είδους παραστάσεις θέλω να κάνω: να έχουν το αιχμηρό χιούμορ των κόμικ και διεισδυτικότητα σε θέματα που με αφορούν, όπως ο έρωτας και τα κοινωνικά θέματα – ένα μείγμα μολότοφ».

Tεύχος 310, 15.07.2010, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιάννης Κακλέας

Γιώργος Διαλεγμένος

«Γεννήθηκα. Δεν ξέρω πού γεννήθηκα. Η κυρά-Κατίνα Διαλεγμένου με πήρε επτά ετών από το Βρεφοκομείο Αθηνών. Ποιος ξέρει; Μπορεί να είμαι κι από άλλο αστέρι, από άλλο γαλαξία… Αφού δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι εγώ είμαι εγώ. Ακόμα και το όνομά μου δεν ξέρω αν είναι το δικό μου. Δεν ανήκω, λοιπόν, πουθενά. Κι αν δεν ερωτευόμουν και δεν παντρευόμουν, θα ήμουν απόλυτα ελεύθερος».

Τεύχος 327, 09.12.2010, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Διαλεγμένος

Νίκος Καραθάνος

«Θυμάμαι μια φορά, την περίοδο που έξω από το Εθνικό Θέατρο υπήρχαν πάρα πολλοί τοξικομανείς, πέρασε ένας πάνω σ’ ένα μηχανάκι και φώναξε: “Ρεεεε, έξω γίνονται οι παραστάσεις, όχι μέσα!”. Δεν μπορώ να την ξεχάσω».

Τεύχος 462, 11.12.2013, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Νίκος Καραθάνος
Ένκε Φεζολλάρι: «Νιώθω Βαλκάνιος με ελληνική παιδεία, η υπηκοότητά μου είναι το θέατρο».
Ένκε Φεζολλάρι

Τεύχος 472, 05.03.2014, διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Γιάννης Σκουρλέτης

«Άγγελοι και εξάγγελοι κυκλοφορούν στα σπίτια μας, στο μετρό, στις υπόγειες διαβάσεις. Σκηνικά και μονόλογοι είναι ο κόσμος. Κουρέλια και τιάρες και στόματα που θέλουν να μιλήσουν, να ανέβουν στη σκηνή και να πουν την εκδοχή τους».

Τεύχος 500, 15.10.2014, διαβάστε όλο το κείμενο εδώ.

Γιάννης Σκουρλέτης

Άντζελα Μπρούσκου

«O υπουργός Πολιτισμού “o χωρίς όραμα” θα ξεσκονίζει ακόμα τις Καρυάτιδές του και θα ζητάει πίσω τα αγάλματά του, καθώς εσύ θα γερνάς μέσα στο μακό του performer στο παιδικό σου δωμάτιο. Το κράτος και τα παιδιά του συναινούν σε μία ομαδική θεατροθεραπεία συν το φπα. Όλα δωρεάν, χωρίς απαίτηση, χωρίς επάγγελμα, χωρίς παιδεία, αλλά με φόρους. Αυτοδίδακτοι ήρωες με καλλιτεχνικές αυταπάτες βρίσκουν το χώρο τους σε free press περιοδικά εβδομαδιαίας ύλης. Η δημιουργικότητα έχει αναλωθεί μέσα στον αγώνα να έχεις κοινό την Ελλάδα με τις 900.000 οικογένειες κάτω από το όριο της φτώχειας. Το Λότο της Τέχνης θα σου χαμογελάσει κάποια στιγμή».

Τεύχος 500, 15.10.2014, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Άντζελα Μπρούσκου

Τατιάνα Λύγαρη

«Όσο για τη ρήση του Μανόλη Αναγνωστάκη πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά… το σκύλο, σκύλο… το σκοτάδι, σκοτάδι, την ασπάζομαι απόλυτα γιατί κι εγώ έτσι τη βίωσα ως παιδί και γιατί αυτή τη στιγμή εκεί οδηγείται η παγκόσμια παιδική λογοτεχνία, και ας υπάρχουν ακόμα επικριτές. Στην Ελλάδα, όμως, ακόμα περιμένουμε το πριγκιπόπουλο και φοβόμαστε τον κακό δράκο».

Τεύχος 503, 04.11.2014, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Τατιάνα Λύγαρη
Δημήτρης Καταλειφός: «Ναι, δεν είμαι ένας άνθρωπος πλασμένος να γεύεται τη ζωή του, να τολμάει και να ρισκάρει, και τελικά ευτυχώς υπάρχει το θέατρο στη ζωή μου».
Δημήτρης Καταλειφός

Τεύχος 503, 4.11.2014, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Στάθης Λιβαθινός

«Όλη μας η ζωή περνάει στο πρόβα, αγάπη μου. Όταν τελειώσουν οι πρόβες και αρχίζει η παράσταση στη θέση μου κάθεται ένας άγνωστος ή μια άγνωστη κυρία. Εγώ κρύβομαι και παρακολουθώ τις αντιδράσεις στο πρόσωπό του, στο πρόσωπο κάθε θεατή. Εκεί είναι η παράσταση, στο βλέμμα του κοινού».

Τεύχος 503, 04.11.2014, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Στάθης Λιβαθινός

Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

«Ως άνθρωπος έχω ανάγκη την αδρεναλίνη –δεν ξέρω πώς θα το έκρινε αυτό ένας ψυχίατρος αν έβλεπε τον τρόπο που ζω–, αλλά θα πεθάνω αν η ζωή μου ήταν μια ρουτίνα. Το θέατρο με κρατάει στην τσίτα».

Τεύχος 505, 19.11.14, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Δημήτρης Καραντζάς: «Ζούμε μια ζωή στην οποία φοβόμαστε τη μετατόπιση και προχωράμε όπως έχουμε μάθει. Κάτι τέτοιο χαρακτηρίζει και τη δική μου ζωή.
Δημήτρης Καραντζάς

Τεύχος 514, 18.02.2015, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Ραφίκα Σάουις

Δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου  αν έλεγα ότι κάνω τέχνη εκμεταλλευόμενη τον πόνο των προσφύγων. Υπάρχει μια εμπορευματοποίηση αυτού του πόνου και εκτιμώ μόνο όσους καλλιτέχνες ή ακτιβιστές κάνουν ένα ουσιαστικό έργο που έχει μια διάρκεια.

Τεύχος 629, 5.10.2017. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Ραφίκα Σάουις
© Θανάσης Καρατζάς

Μιμή Ντενίση

«Το σπίτι μου στη Μαυρομματαίων το ερωτεύτηκα. Με την πρώτη ματιά. Πήγα για γύρισμα και έφυγα με το σπίτι! Η θέα ολόκληρης της Αθήνας με τον Λυκαβηττό φάτσα και την Ακρόπολη δεξιά, το υπέροχο πάρκο με το φωτισμένο Green Park πιάτο μπροστά μου, μ’ έκαναν να το αγοράσω επιτόπου. Τότε το Πεδίον του Άρεως ήταν παράδεισος. Με θερινά θέατρα, με το Green Park να απλώνει τα τραπεζάκια στον κήπο, με παρτέρια γεμάτα λουλούδια, παιδικές χαρές και άπειρο κόσμο που έκοβε βόλτες από το πρωί ως το βράδυ».

Τεύχος 524, 26.04.2015, διαβάστε όλο το κείμενο εδώ.

Μιμή Ντενίση
Αντώνης Φωνιαδάκης: «Έχω αλλεργία σε όσους δηλώνουν πως κάνουν πολιτικοποιημένη τέχνη. Τι σημαίνει αυτό; Η τέχνη από μόνη της είναι μια πολιτική πράξη κι αυτό φτάνει».
Αντώνης Φωνιαδάκης

Τεύχος 588, 27.10.2016, διαβάστε όλο το κείμενο εδώ.

Γιάννης Χουβαρδάς

«Δεν γελάω εύκολα και δεν µου αρέσουν ούτε οι παραστάσεις ούτε οι άνθρωποι που µου υποδεικνύουν πότε πρέπει να γελάσω ή που κάνουν κάτι µόνο και µόνο για να προκαλέσουν το γέλιο».

Τεύχος 598, 19.1.2017, διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Γιάννης Χουβαρδάς

Ευριπίδης Λασκαρίδης

«Ως καλλιτέχνης έχω την ανάγκη έκφρασης μιας άλλης γλώσσας, πιο προσωπικής, όπου η κίνηση, ο σκηνικός χώρος, ο ήχος και τα φώτα, είναι οι οδηγοί της ερμηνείας και ο λόγος έρχεται μόνο αν χρειάζεται, και μόνο ως μία ακατάληπτη γλώσσα».

Τεύχος 616, 31.05.2017, διαβάστε όλο το κείμενο εδώ.

Ευριπίδης Λασκαρίδης
© Marilena Stafylidou

Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν

Σκέψου πως εγώ ήμουν 28 χρονών, όταν έθαβα τον πατέρα μου που ήταν 23 χρονών.

Τεύχος 600, 1.2.2017. Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν

Martin Sherman

«Περνάω αρκετό καιρό εδώ, και κάθε φορά που έρχομαι την αγαπάω ακόμη περισσότερο. Εκτός από τα πεζοδρόμιά της. Κάποιοι τρελοί σχεδίασαν έτσι τα πεζοδρόμια με ανόμοιες πλάκες και κάθετες ραβδώσεις, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατον να βρεις ίσιο έδαφος να περπατήσεις. Το ξέρω πως σχεδιάστηκαν έτσι για να διευκολύνουν τους τυφλούς, σκοπός αδιαμφισβήτητα ανώτερος και ευγενής, αλλά παραμένει γεγονός ότι σου καταστρέφουν τη σπονδυλική στήλη».

Τεύχος 280, 19.11.2009

Martin Sherman
Back to top

Προσεχως

The World of Banksy
The World of Banksy
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
27.02.2019
The World of Banksy
Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5