1821 Digital Gallery
ΤΕΥΧΟΣ 811
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΟΝΟΜΑΝΟΥΣ

David Bowie: Έξι χρόνια χωρίς τον Ziggy Stardust

O David Bowie παίζει κιθάρα σε συναυλία
O David Bowie στη συναυλία του στο Forum, Κοπεγχάγη, 7 Οκτωβρίου 2003 © EPA/Nils Meilvang
Οι πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου θα έχουν πάντα την πικρή γεύση του ξαφνικού θανάτου του
  • A-
  • A+
0
Η μουσική κληρονομιά του David Bowie, το βιβλίο «Θερμά θαλάσσια λουτρά» του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου, το νέο τραγούδι του Andrew Nerviano.

Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1947, το εικοστό πέμπτο album του, “Blackstar”, κυκλοφόρησε την ημέρα των εξηκοστών ένατων γενεθλίων του –το 2016– και δύο μέρες αργότερα ανακοινώθηκε ο θάνατός του. Είναι μια τεράστια διαδρομή, από το σκοτεινό μεταπολεμικό Μπρίξτον στο κέντρο του Μανχάταν, είναι ένα τεράστιο ταξίδι που περιλαμβάνει το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Νέα Υόρκη, τη Σελήνη, τον Άρη, τελικά κάθε πλανήτη και κάθε μαύρη τρύπα του διαστήματος. Ο David Bowie από το πρώιμο “Space Oddity” μέχρι το ωριμότερο “Starman”, τους Spiders From Mars και –αυτοπροσώπως– τον Ziggy Stardust, εξέφρασε τη διαστημική ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 με τις αποστολές του Apollo στη Σελήνη. Ακόμα περισσότερο, εξέφρασε στην πιο ηχηρή μορφή της, τη σεξουαλική απελευθέρωση της δεκαετίας του 1960 μ’ εκείνο το ανδρόγυνο image, που ελάχιστοι θα τολμούσαν να παρουσιάσουν εκείνη την εποχή. Αν το δούμε από την απόσταση που μας δίνουν τα πέντε χρόνια που είναι μακριά μας, ο Bowie ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς του 20ού αιώνα, πιο σωστά, μία από τις σημαντικότερες μουσικές προσωπικότητες του 20ού αιώνα. Οι πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου θα έχουν πάντα την πικρή γεύση του ξαφνικού θανάτου του, έτσι όπως δεν είχε ανακοινωθεί τίποτα για την ασθένειά του, εκείνη την πικρή γεύση που άφηνε στο στόμα το video clip του “Lazarus”, μ’ αυτή την απόλυτα bowiκή αναπαράσταση του θανάτου και μ’ εκείνη την απίθανη αγωνία της δημιουργίας μπροστά στο “game over” ενός ανθρώπου στη Γη. Το έχω ξαναγράψει, ο Bowie ήταν ένα είδος πατέρα για πολλούς από εμάς, κι αυτός ήταν ένας ρόλος που δεν διεκδίκησε, ήταν μία σχέση που δεν συνειδητοποιήσαμε παρά την ημέρα του θανάτου του, πέντε Ιανουάριους πριν από αυτόν εδώ. Και αρκετοί από εμάς, νιώσαμε –και νιώθουμε– πολύ μόνοι χωρίς εκείνον.

Αγαπώ την απλότητα των λέξεων. Την αδιάκοπη φυσική ροή τους σε μια γλώσσα καθαρή και απέριττη. Τώρα που επανεκδίδονται ένα προς ένα από τις Εκδόσεις Κίχλη, ξαναδιαβάζω τα διηγήματα του Ηλία Παπαδημητρακόπουλου και ασκούν πάνω μου την ίδια γοητεία, που ασκούσαν κι όταν τα πρωτοδιάβασα. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τα «Θερμά θαλάσσια λουτρά», ένα μικρό βιβλίο που ανήκει σ’ αυτήν την πολύ ιδιαίτερη λογοτεχνία της μικρής πόλης, σε αντιδιαστολή με τη λογοτεχνία της μεγαλούπολης αλλά και με τη λογοτεχνία της υπαίθρου. Αν υπάρχει μια επαρχιακή πόλη στην Ελλάδα που για ακατανόητο λόγο σε γοητεύει, δεν μπορείς παρά να μοιραστείς τη σχέση του Παπαδημητρακόπουλου με τον Πύργο, όπου γεννήθηκε, αλλά και με τη Νάουσα, τη Νιγρίτα και το Καλπάκι, που συνδέθηκε στενά.

Δεν λογίζεται ως ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα των blues, ο Son House όμως στάθηκε μια μεγάλη επιρροή για τον Robert Johnson και τον Muddy Waters, πιάνοντας κιθάρα μόλις στα είκοσι πέντε του καθώς στα νεανικά του χρόνια είχε αφιερώσει τον εαυτό του στον Θεό, λειτουργώντας σε μία εκκλησία Βαπτιστών. Ήταν μία από τις σπουδαίες μορφές των blues του Μισισιπή, που ηχογράφησε αρκετά τραγούδια μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1930, ύστερα σίγησε για μερικά χρόνια για να μετακομίσει –όχι σε ιδιαίτερα καλή κατάσταση– στο Ρότσεστερ της Νέας Υόρκης. Εκεί ανέλαβε να τον περιθάλψει ο Dick Waterman, ο οποίος τον βοήθησε να ξαναπιάσει κιθάρα και να ηχογραφήσει καινούργια τραγούδια. Κάποιες ανέκδοτες ηχογραφήσεις που είχε κάνει ο Waterman κυκλοφορούν τον ερχόμενο Μάρτιο από την Easy Eye Sound σε παραγωγή μάλιστα του Dan Auerbach των Black Keys. Ένα από τα σπουδαιότερα τραγούδια του Son House, το “Death Letter”, έχουν ηχογραφήσει πολλοί και διαφορετικοί μεταξύ τους μουσικοί, ανάμεσα στους οποίους είναι οι White Stripes, η Cassandra Wilson και η Diamond Galas.

Δεν έχω βαθιά σχέση με το techno ή το electro, υπάρχουν όμως κάποιοι εκπρόσωποι του είδους που με συναρπάζουν. Ένας τέτοιος είναι ο Νεοϋορκέζος Andrew Nerviano, αλλιώς Plebeian, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες το 12" ep “Tannins”, που με ενθουσίασε, ίσως επειδή εμφανίζεται ιδιαίτερα ψυχεδελικό.

Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς
Έργο μεικτής τεχνικής του Γιώργου Φλωράκη για τη στήλη του Σημειώσεις Ενός Μονομανούς

Υ.Γ.: Αν δεν έχετε το αριστουργηματικό “Caravan” του Art Blakey, κυκλοφόρησε μόλις re-mastered σε βινύλιο από την Dol. Hard bop one of a kind!

Back to top

Προσεχως

Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5