Visual Browsing
Πέγκυ Ζουμπουλάκη, η γυναίκα που γνώρισα
ΤΕΥΧΟΣ 560

Πέγκυ Ζουμπουλάκη, η γυναίκα που γνώρισα

50 επιτυχημένα χρόνια της Γκαλερί Ζουμπουλάκη. Δεν είναι τυχαίο. Η Σταυρούλα Παναγιωτάκη το εξηγεί.

Δύο πρόσωπα στη ζωή μου, θα μου θυμίζουν τις εποχές που γελούσα πολύ. Το ένα είναι η Πέγκυ Ζουμπουλάκη. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη την πρώτη μας συνάντηση για να μη θυμάμαι την κοινή αφορμή που μας έφερε κοντά. Την ξέχασα. Θυμάμαι αντίθετα ένα σωρό σκόρπιες λεπτομέρειες από αυτή τη γυναίκα. Θυμάμαι, ας πούμε, τον τρόπο που σκύβει στο φλιτζάνι για να βρέξει τα χείλη της. Πόσο ατρόμητη μοιάζει μέσα στο σμαραγδί φουστάνι της. Το μεγάλο λυτρωτικό γέλιο της. Θυμάμαι τη μέρα που μου ζήτησε συγνώμη για να εκστομίσει μια φράση σόκιν επειδή έτσι τη βόλευε. Αναγνωρίζω τις μεθόδους που μετέρχεται για να κρατάει τόσο περίτεχνα τα μυστικά της, όταν το θέλει.

Τη γνωρίζω μόνο 5 χρόνια. Ζήσαμε λίγο η μία κοντά στην άλλη. Ό,τι συνέβη ανάμεσά μας ήταν σύντομες συναντήσεις, κάποια τηλεφωνήματα, κάτι βράδια στο σπίτι της και στο εστιατόριο του Φιλίππου, μια μεγάλη αγκαλιά στην Ύδρα. Αγνοώ τις αδυναμίες της, τις ανησυχίες της. Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω. Τη γνωρίζω λίγο, άρα μπορώ να τη θαυμάζω όπως μια ξένη.

image

Με Louis Aragon παρουσία του Γιάννη Ρίτσου (δεξιά με το τσιγάρο) και του Φασιανού (κέντρο) με τον οποίο ο Aragon συνδεόταν με μακριά φιλία.

Άπειροι λόγοι συνηγορούν για να θαυμάσεις αυτή τη γυναίκα. Φαντάζει, στη δική μου κλίμακα τουλάχιστον, σαν ένα είδος ήρωα αυτόνομου και παράτολμου. Πραγματοποίησε στο μέγιστο δυνατό τα όνειρά της συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες. Όταν ο άνδρας της, ο Τάσος Ζουμπουλάκης, πέθανε το ’83, η Πέγκυ ήταν μικρή αλλά αρκετά μεγάλη για να ζει σ’ ένα κουτί ζαχαροπλαστείου. Και έβαλε στοιχήματα. Πρώτα απ’ όλα έπρεπε να αντιμετωπίσει την απώλεια του άνδρα της, που για 20 τόσα χρόνια τον είχε συντροφέψει με αφοσίωση και έρωτα. Επιπλέον έμενε μόνη με δύο μικρά παιδιά δίπλα της, τη Δάφνη και τον Θοδωρή, ανίκανα να διαχειριστούν (κυρίως το κορίτσι) μια τόσο αναπάντεχη απουσία, και τέλος με μια γκαλερί κληρονομιά από τις πιο σημαντικές της πόλης.

Την έχω ακούσει να λέει πως μετά το θάνατο του Τάσου Ζουμπουλάκη πολλοί ήταν αυτοί που περίμεναν στη γωνία, οι μισοί για να δουν αν θα τα καταφέρει και οι άλλοι μισοί για να τη βοηθήσουν να τα καταφέρει. Την έσωσε ο χαρακτήρας της και η συμπαράσταση των φίλων της. Το αλάθητο ένστικτο της Πέγκυς την είχε οδηγήσει από νωρίς να ποντάρει σε σχέσεις αιώνιες και σταθερές πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε ψυχρά επαγγελματικά «πάρε-δώσε». Αυτές οι σχέσεις, με Μόραλη, Τσαρούχη, Γκίκα, Φασιανό, Νικολάου, Ακριθάκη, Κυριακούλη, Τάκη, Καρέλλα, σημαντικές και ιερές, τη βοήθησαν να ξεπεράσει την αιφνίδια καταιγίδα της ζωής της που την είχε πετύχει στο δρόμο χωρίς ομπρέλα.

Σχετικα
Οι Γιάννης & Μενέλαος Κουρούδης και οι αφίσες για τη Λυρική Σκηνή
Οι Γιάννης & Μενέλαος Κουρούδης και οι αφίσες για τη Λυρική Σκηνή

Από το 1983 που ανέλαβε μόνη της μέχρι το 2000 που παρέδωσε τα ηνία στην κόρη της τη Δάφνη, η ιστορία της γκαλερί έχει να επιδείξει μια σταθερή συσσώρευση μικρών θριάμβων. Η συνεργασία με τον Ιόλα άφησε εποχή με επιτυχίες και αναταράξεις. Για πρώτη φορά η Αθήνα είχε την ευκαιρία να θαυμάσει από κοντά τη δουλειά των κορυφαίων της Παγκόσμιας Τέχνης όπως ο Man Ray, o Magritte, ο Lalanne, η Niki de St Phalle (που γνώρισε η Πέγκυ από κοντά), ο De Chirico (τον φιλοξένησε μαζί με τη γυναίκα του) και τόσοι ακόμα άλλοι. Στις σημαντικές στιγμές καταγράφεται ακόμα η συνεργασία και η φιλία που αναπτύχθηκε με την Denise Renne, τη σπουδαία γκαλερίστα που λάνσαρε και ανέδειξε την κινητική Τέχνη και την op art. Με την γκαλερί Beyeler ήταν μια άλλη σημαντική συνεργασία από την οποία προέκυψε η έκθεση του Picasso, μια έκθεση που έκανε όχι απλώς αίσθηση αλλά πάταγο στην πόλη.

Από την Πέγκυ στη Δάφνη 

image

Η κόρη της, Δάφνη, με τον Νουρέγιεφ.

Σχετικα
Η Κατερίνα Κοσκινά «ταξιδεύει» την ελληνική τέχνη στην Κίνα
Η Κατερίνα Κοσκινά «ταξιδεύει» την ελληνική τέχνη στην Κίνα

Από το 2000 που αναλαμβάνει η Δάφνη, η κόρη της, τη διεύθυνση της γκαλερί, η «ήρεμη δύναμη της οικογένειας», ένας νέος, πιο φρέσκος και πιο σύγχρονος αέρας έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο των ονομάτων που φιλοξένησε η γκαλερί. Καλλιτέχνες της γενιάς του ’80 και ’90 (Αϊδίνης, Κεχαγιόγλου, Αυγέρος, Λαγός, αλλά και φωτογράφοι και χάπενιγκς) άρχισαν να πλαισιώνουν τις μόνιμες συνεργασίες. Το 2007 με το σχήμα «Ζone D» που δημιούργησε η Δάφνη άρχισαν να διοργανώνονται εκθέσεις εκτός χώρου της γκαλερί με στόχο την παρουσίαση νέων τάσεων της διεθνούς σύγχρονης Τέχνης με τεράστια επιτυχία.

Από το 1966 μέχρι σήμερα η γκαλερί Ζουμπουλάκη υπήρξε ένας σεισμογράφος. Έμπαινες κι έβλεπες τι συμβαίνει και πού. Από τις πόρτες της πέρασαν όλες οι αιρέσεις της τέχνης: από τη γενιά του ’30 μέχρι τους νεοντανταϊστές και τους ποπαρτίστες. Κόσμος διαγκωνίζονταν στην είσοδο όχι μόνο για να δουν Μagritte και Braque από κοντά, αλλά (κυρίως) επειδή ο καλλιτεχνικός κήπος της Πέγκυς είχε κάτι που η εποχή ζητούσε απεγνωσμένα: υπερβολή και στιλ. Βέβαια, τα τρανταχτά ονόματα που εδώ και μισό αιώνα παρουσίασε και ο καθόλου αφελής τρόπος που χειρίστηκε όλα αυτά τα χρόνια το κύρος της γκαλερί μπορεί να της κόστισαν λιγότερες συμπάθειες απ’ ό,τι άξιζε. Της το επισήμανα ένα βράδυ που τρώγαμε στου Φιλίππου, αλλά από την απάντηση που πήρα κατάλαβα ότι για την ίδια σημασία είχε τι έλεγε η μικρή ομήγυρης εκείνων που γνώριζε και εκτιμούσε προσωπικά. Λίγο πριν πεθάνει ο Τσαρούχης, της έγραψε με τρεμάμενα χέρια σ’ ένα χαρτάκι «Πέγκυ, νίκησες!». Φυλάει αυτό το χαρτάκι με συγκίνηση και αγάπη.

image

Μάρτιος 1978. Μεγάλη αναδρομική στον Γιάννη Μόραλη. Από αριστερά: Τάσος και Πέγκυ Ζουμπουλάκη, με το γιο τους Θοδωρή και τον Μόραλη. Ο Μόραλης δεν υπήρξε απλώς συνεργάτης τους. Τους συνέδεε μια μακριά στενή φιλία που κράτησε μέχρι το θάνατο του καλλιτέχνη. Τον θυμούνται να ζωγραφίζει πάντα με στρογγυλά πινέλα. Όταν πέθανε, η Πέγκυ έδωσε μάχη για να μην πουληθεί σε ιδιώτη το εκπληκτικό σπίτι που διέθετε στην Αίγινα, έργο του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη.

Στου Φιλίππου

Είναι βραδάκι, εποχή καρναβαλιού. Είναι καλεσμένη στο μπαλ μασκέ στο σπίτι του φίλου της και συλλέκτη Δημήτρη Πιερίδη στη Γλυφάδα. Η Πέγκυ έχει ντυθεί περίπτερο. Φτάνει και ο Τσαρούχης με την παρέα του τυλιγμένος απ’ την κορφή μέχρι τα πόδια με βαμβάκι στις αποχρώσεις του λευκού και του γκρι. Έκπληκτοι και αποσβολωμένοι οι καλεσμένοι τον ρωτούν «Μα τι έχεις ντυθεί εσύ, βρε Γιάννη;». «Σύννεφο!» απαντά ακαριαία ο Τσαρούχης.

Κάθε φορά που η Πέγκυ θυμάται τέτοιες ιστορίες, το παιδί που έχει μέσα της επισκιάζει την ώριμη γυναίκα. Είναι απόλαυση να την ακούς. Δροσερή και αθώα παρά τα χρόνια που πέρασαν. Και με ένα χιούμορ σαν κόμικ διαστημικής περιπέτειας. Ό,τι πρέπει δηλαδή για την αέρινη επιπολαιότητα μιας συντροφιάς γυναικών που συναντήθηκαν κάποτε στο εστιατόριο του Φιλίππου κι έμειναν εκεί για πάντα. Η Πέγκυ, η Ρίτα, το Ξενάκι κι εγώ. Σ’ αυτό το ιστορικό ταβερνάκι στις παρυφές του Λυκαβηττού που ο Μόραλης θεωρούσε «τραπεζαρία του» όσο ζούσε, θέσαμε ένα βράδυ τις βάσεις της αιώνιας εφηβείας μας που έμελλε να πάρει διαστάσεις εθισμού. Το ραντεβού έγινε jour fixe μία συγκεκριμένη μέρα κάθε μήνα. Βρήκαμε η μία στις άλλες το τέλειο ταίρι μας στην τρέλα. Εδώ ερχόμαστε, και το έχουμε συμφωνήσει, για να χάσουμε την αίσθηση του χρόνου, να ξαναγίνουμε παιδιά συντροφιά με άφθονα, αυθόρμητα γέλια.

image

Η Πέγκυ και η υπογράφουσα, μια τρελή βραδιά γενεθλίων στο σπίτι της Δάφνης.

image

Πέγκυ και Τάσος συνομιλούν με τον Νουρέγιεφ. Φωτογραφία με αυτόγραφο.

Η Πέγκυ με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή που τη συνάντησα. Ήταν μια γοητεία που δεν οφειλόταν στη συνδρομή των media ούτε στο γεγονός ότι είναι μια γυναίκα με πολύ ιδιαίτερο προσωπικό στιλ. Αναρωτήθηκα, ακόμα αναρωτιέμαι, ποιο είναι τέλος πάντων αυτό το θερμό καύσιμο που την κινεί και την κάνει να έχει αναμμένες τις μηχανές 24 ώρες το 24ωρο; Βρίσκεται σε μια διαρκή εγρήγορση που πάντα θαύμαζα γιατί πάντα μου έλειπε. Αυτό που κατάλαβα με τον καιρό είναι ότι η ζωή της είναι μια γραμμή από ατέλειωτα «τώρα». Ζει το κάθε «τώρα» στην ώρα του και δεν ταλαιπωρείται από το προηγούμενο ή το επόμενο. Η προσήλωσή της στα στοιχειώδη της ζωής δεν της αφήνει περιθώριο να σιγοπνίγεται σε αναμνήσεις καταβροχθίζοντας τσάι και συμπάθεια. Δεν έχει ανάγκη κοινωνικής ανόδου και προσκλήσεων σε γεύματα με evian και πρασινάδες. Δεν τη θαμπώνουν τέτοια πράγματα. Τα έχει ζήσει, τα ξέρει, τα βαριέται. Τρέχει από την Κριεζώτου στο Κολωνάκι και από εκεί στην Πειραιώς, στα τρία νευραλγικά σημεία των επιχειρήσεών της, σαν αναβράζον δισκίο έτοιμο να πέσει στο νερό. «Γιατί να περπατάς αφού μπορείς να τρέχεις;» ιδού το δόγμα της. Ταυτόχρονα όμως μπορεί να πατήσει ξαφνικά φρένο στην ιλιγγιώδη καθημερινότητά της, να μπει στο φέρι και να περάσει ένα βράδυ μόνη στο σπίτι της στην Ύδρα ή να πάρει την εγγονή της παρέα για να περάσουν ένα τριήμερο στο Παρίσι, χαζεύοντας τη θέα της πόλης από τη ταράτσα του Beaubourg.

Ό,τι κάνει τώρα με τα εγγόνια της έκανε και με τα παιδιά της, όταν ήταν μικρά. Θυμάμαι μια μέρα που τη ρώτησα πώς αγοράστηκε ο χώρος στο Κολωνάκι. «Αγοράστηκε για να γίνει η έκθεση του Τάκη, μία από τις πιο πρωτοποριακές της εποχής. Είχαμε πάει, θυμάμαι, στο Παρίσι με τον Θοδωρή και είχαμε δει την έκθεσή του με τα μαγνητικά. Πρώτη φορά είδα παιδί 8 χρονών να καθηλώνεται και να βλέπει σαν μαγεμένο. Το ίδιο είχε κάνει όταν πήγαμε στο Λονδίνο να δούμε το “L’après midi d’ un faune” με τον Nureyev, νόμιζα πως θα ανέβει στη σκηνή».

image

Δεκέμβριος του 1979. Η σπουδαία συνεργασία δύο σημαντικών γκαλερί, της Ζουμπουλάκη και της Βayeler, δίνει την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να δει από κοντά έργα του Πικάσο.

image

14 Δεκεμβρίου 1972. Ομαδική έκθεση των Picasso, Leger, Braque. Βιβλίο σχολίων, διαβάζουμε: «Είχα ακούσει για τον Picasso πολλά και είχα την περιέργεια να τον γνωρίσω. Τον γνώρισα και απογοητεύτηκα από τα έργα που μας παρουσίασε περί μοντέρνας ζωγραφικής... και είναι απογοητευτικά» και λίγο πιο κάτω άλλο σχόλιο, «Μοντέρνα ζωγραφική; ΤΡΙΧΕΣ».

Η παρέα της Κριεζώτου

Η γκαλερί στο Κολωνάκι αγοράστηκε χάριν του Τάκη. «Η Κριεζώτου όμως είναι πιο συνδεδεμένη με τον Φασιανό» μου είχε πει ένα βράδυ. «Μια ζωή έχουμε περάσει με τον Φασιανό κι αυτή τη ζωή και την εποχή κρατάω. Πιστεύω ότι τα ωραιότερα έργα του τα έχω δείξει εγώ. Έχουμε κάνει πολλά γέλια μαζί, η φιλία μας έμοιαζε παντοτινή…». Έτσι τελειώνει πάντα την κουβέντα της η Πέγκυ, όταν χρειάζεται να μιλήσει για φιλίες που στην πορεία ακυρώθηκαν. Θυμάται μόνο όσα αξίζουν να κρατά η μνήμη.

Η παρέα της Κριεζώτου… Τι sui generis παρέα! Η τρομερή γενιά του ’30 και τα περίφημα «Ούζα του Σαββάτου». Μαζεύονταν κάθε Σάββατο μεσημέρι, φίλοι καλλιτέχνες εκεί για να τα πουν, να τα πιουν, να μιλήσουν για τα σοβαρά και τα ανάλαφρα της ζωής, να κάνουν πλάκα. Οι συναντήσεις αυτές του Σαββάτου συνεχίζονται μέχρι σήμερα και με νεότερους συνδαιτημόνες. Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό που μου έχει διηγηθεί. Είχε καλέσει την παρέα της στο σπίτι για ψαροφαγία. Είχε ψαρέψει ο Φασιανός ένα μεγάλο ροφό στην Τζια και της τον είχε φέρει να τον μαγειρέψουν. Όταν το τραπέζι ετοιμάστηκε και το ψάρι είχε ψηθεί εμφανίστηκε ο Φασιανός με την τεράστια πιατέλα ντυμένος βατραχάνθρωπος, με τον αναπνευστήρα, το ψαροντούφεκο, το μαγιό και τα βατραχοπέδιλα, για να γίνει το τέλειο χάπενιγκ μιας βραδιάς που άξιζε να θυμάσαι.

image

Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας και Πέγκυ Ζουμπουλάκη στο σπίτι του πρώτου φωτογραφημένοι από την Τατιάνα Καραπαναγιώτη. «Μια δυο φορές την εβδομάδα μού τηλεφωνούσε και μου έλεγε: “Έλα να πιούμε ένα ουζάκι”. Πήγαινα στο ατελιέ του που ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα και πότε μου πρόσφερε ένα εξαιρετικό χαβιάρι με βότκα, πότε ένα απλό ουζάκι με ελιές. Ο Γκίκας ήταν πραγματικός άρχοντας. Τον θυμάμαι μοσχομυριστό με κάτι ρόμπες ολομέταξες κι αυτά τα θαυμάσια χέρια που ωραιότερα δεν έχω δει στη ζωή μου. Είχε άλλου είδους κουλτούρα, πιο ανατολίτικη και κοσμογυρισμένη. Ήταν πολύ γοητευτικός όταν το ήθελε. Αγαπούσε ιδιαίτερα τον άνδρα μου. Τον θυμάμαι στην κηδεία, ήρθε με την Μπάρμπαρα τη γυναίκα του η οποία κρατούσε ένα τεράστιο μπουκέτο με μοβ πασχαλιές».

(απόσπασμα από συνέντευξή της στο «ΒΗΜΑ»)

Οδός Λυκείου. Στο σπίτι της.

Καλεσμένη για φαγητό. Ήταν βράδυ, το φως λίγο αλλά αρκετό για να αναγνωρίσω την παρουσία της Τέχνης, μόλις άνοιξε η πόρτα. Έργα κρεμασμένα στους τοίχους με αριστοτεχνικό τρόπο, έργα υπέροχα, τεράστια, μυθικά και πάρα πάρα πολύ προσωπικά. Στο σπίτι αυτό είδα το πιο ωραίο και μεγάλο μαγνητικό του Τάκη, από τα πιο σημαντικά της καριέρας του, σ’ ένα εκτυφλωτικό κίτρινο και μια κρυφή αφιέρωση στο πλάι «Στην Πέγκυ και στον Τάσο με πολλή αγάπη και φιλία. Τάκης, 1982». Είδα το θηριώδες δέντρο του Παύλου και τα πορτρέτα της Μπέργκμαν στην πρώτη τους έκδοση με την υπογραφή του Warhol να κυριαρχούν και να γεμίζουν την κρεβατοκάμαρα. Είδα τοποθετημένους στην τουαλέττα (!) τους παιδικούς γεμάτους χρώματα και έρωτα πίνακες της Niki de Saint Phalle «My love in a bed with you» την εποχή που ήταν ερωτευμένη με τον Tinguely. Είδα τεράστιους, υπέροχους Rauschenberg και Μόραλη και Τσαρούχη και Banksy στο σαλόνι. Μια τρυφερή Μαρίνα Καρέλλα που έχει ζωγραφίσει τον εγγονό της και της γράφει «Στην Πέγκυ μου τη γλυκιά, τα εγγόνια, Ύδρα, Αύγουστος». Είδα έναν Κυριακούλη να εκλιπαρεί «Πέγκυ, συγχώρεσέ με, δράμα».

Δεν ήταν τα τρανταχτά ονόματα στους τοίχους που μου έφεραν σκοτοδίνη. Ήταν το σπίτι από μόνο του. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου πιο καλαίσθητο σπίτι και πιο φιλόξενο σύμπαν. Θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει και ταίριαζε γάντι εδώ: «Η αισθητική είναι ένα εύκαμπτο όργανο που διαμορφώνεται σε μέτρο ισχυρό από την –όποια– καλλιέργεια και το –όποιο– ήθος. Αυτά τα δύο σου επιβάλλουν και σου υποβάλλουν όχι μόνο το στιλ που θα υιοθετήσεις αλλά το στιλ που δικαιούσαι να έχεις». Αυτή η καλαίσθητη γυναίκα διαθέτει και τα δυο. Φροντίζει λοιπόν να χαίρεται το σπίτι της χωρίς σπουδαιοφάνεια και περιττές διαχύσεις. Συμβιώνει μ’ αυτά τα 20-25 αγαπημένα έργα τα τελευταία 30 χρόνια και είναι τα ίδια πάντα που παίρνει στις μετακομίσεις της. «Έχω κρατήσει έργα στα οποία η προσωπικότητα και η τέχνη συναντιούνται» μου έχει διευκρινίσει.

Μαθαίνοντας να ζει μ’ αυτά τα μεγέθη, η Πέγκυ έμαθε να ζει μ’ έναν τρόπο. Και ο τρόπος αυτός συνοψίζεται σε τρία βασικά πράγματα. Στον τρόπο που μεγάλωσε τα παιδιά της, στον τρόπο που χειρίστηκε το κύρος της γκαλερί της και στον τρόπο που οργανώνει τις... «Τεμπελιάδες» της!

Οι «Τεμπελιάδες»

Άφησα για το τέλος την υπόθεση των «Τεμπελιάδων» γιατί πιστεύω πως είναι το μόνο κλειδί που μπορεί να ξεκλειδώσει αυτό το περίεργο, εξωφρενικό και συναρπαστικό κβάζαρ που ακούει στο όνομα Πέγκυ Ζουμπουλάκη. Μία φορά το χρόνο, συνήθως καλοκαίρι, οι φίλες της από την εποχή της νιότης συναντιούνται στο σπίτι της στην Ύδρα για να διοργανώσουν την καθιερωμένη «Τεμπελιάδα», μια διήμερη κρεπάλη όπου δεν έχει χώρο κανείς άλλος παρά μόνο η Τεμπελιά. Η κάθε μία κάνει ό,τι θέλει, ξυπνάει όποτε θέλει, φοράει ό,τι θέλει, κάνει μπάνιο όποτε της καπνίσει, τρώνε και πίνουν μέχρι στομαχικής διαταραχής. «Τέλεια αποτοξίνωση» λέει, «τύφλα να ’χει η γιόγκα!».

image

Εγκαίνια έκθεσης του De Chirico, δεκαετία του ’70. Διακρίνονται αριστερά ο Τάσος Ζουμπουλάκης με το γιο του Θοδωρή, εν αναμονή αυτογράφου από τον καλλιτέχνη κάτω από το βλέμμα της Πέγκυς και του Ιόλα (στο βάθος). Ήρθε στα εγκαίνια, τον φιλοξενήσαν μια εβδομάδα μαζί με τη γυναίκα του στην Ανάβυσσο.

Aυτή είναι η κυρία Πέγκυ Ζουμπουλάκη έτσι όπως τη γνώρισα. Μια γυναίκα αρχόντισσα, αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Που έχει την ώρα της σε όλα. Είναι τελειομανής, μεθοδική, συγκεντρωτική, αφηρημένη, απεχθάνεται την τσαπατσουλιά, την κουτοπονηριά, λατρεύει το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και να ρεμβάζει. Πηγαινοέρχεται με την ίδια άνεση από το Κολωνάκι στο Ζεφύρι, τρέχει πάνω κάτω με τα πόδια και το μετρό, θέλει να τα προλάβει όλα και να εξαντλήσει τη γη. Μια μέρα που τη ρώτησα πώς θα χαρακτήριζε τον εαυτό της θυμήθηκε τη φράση που της είχε πει κάποτε ένας εργάτης που δούλευε μαζί της στην γκαλερί: «Εσείς λοιπόν, κυρία Πέγκυ, είστε τελικά μια μικρή καρότσα σε μεγάλη μηχανή». 

image

Η κόρη της, Δάφνη, παιδί στην αγκαλιά της Do, της τότε συντρόφου του γλύπτη Τάκη.

image

Τσαρούχης και Τάσος Ζουμπουλάκης 1980. «Τσαρούχης; Καλά, μιλάμε τώρα για ΤΗ φυσιογνωμία στο χώρο της Τέχνης. Για εμένα number one by far. Ακόμα και την εποχή που δεν μπορούσε να ζωγραφίσει γιατί έτρεμε το χέρι του, έβλεπες πως ό,τι έφτιαχνε ξεχύλιζε από Τέχνη και αλήθεια».

(απόσπασμα από παλιότερη συνέντευξή μας)

image

Ο γιος της Πέγκυς τη στιγμή που προσφέρει λουλούδια στην κόρη του Picasso, Παλόμα, κατά την επίσκεψή της στην γκαλερί τη δεκαετία του ’70 με αφορμή τη μεγάλη έκθεση του πατέρα της.

image

1 Μαρτίου 1975. Ομαδική έκθεση των Man Ray, Max Ernst, Matta, Pavlos, Takis, Νικολάου, Γκίκα, Μόραλη. Από τα εγκαίνια της έκθεσης βλέπουμε τον Ιόλα να συστήνει το σπουδαίο Χιλιανό ζωγράφο Roberto Matta στο κοινό.

image

Έκθεση του De Chirico, δεκαετία του ’70. Ο καλλιτέχνης υπογράφει το βιβλίο σχολίων παρουσία της Πέγκυς.

image

Χειρόγραφο του De Chirico με τη λίστα των τιμών για τις λιθογραφίες του πάνω σε ένα χαρτί από το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετάνια».

image

Είναι 17 Οκτωβρίου 1974 και είναι η ημέρα που εγκαινιάζεται η ιστορική σήμερα Γκαλερί Ζουμπουλάκη στην πλατεία Κολωνακίου με μια έκθεση με τα μαγνητικά αριστουργήματα του Τάκη, που έκανε πάταγο. 

image

1987. Γιάννης Μόραλης και Πέγκυ Ζουμπουλάκη στην γκαλερί της τελευταίας, υπογράφει έργα του.


ΓΚΑΛΕΡΙ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ, Ειδικές εκδόσεις 1966-2016

image

Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη, από το 1966 που ανοίγει το χώρο στην Κριεζώτου 7, εκτός από τη συστηματική προώθηση της Σύγχρονης Τέχνης –μέσω των εκθέσεων– προβάλλει το έργο των συνεργαζόμενων καλλιτεχνών μέσα από τις ειδικές της εκδόσεις, χαρακτικά, λιθογραφίες, μεταξοτυπίες, giclée prints κ.λπ.

Στο χώρο της πλατείας Κολωνακίου παρουσιάζεται η έκθεση «Γκαλερί Ζουμπουλάκη: Ειδικές Εκδόσεις 1966-2016» με μεταξοτυπίες καλλιτεχνών όπως των Ακριθάκη, Ελύτη, Μόραλη, Νικολάου, Κοσμά & Κων/νου Ξενάκη, Χατζηκυριάκου-Γκίκα, Τσαρούχη, Giorgio De Chirico, Sonia Delaunay, Mirό, Pavlos, Niki de Saint Phalle, Takis και νεότερων συνεργατών της γκαλερί, αρκετές συλλεκτικής πλέον αξίας, που φέρουν την υπογραφή του καλλιτέχνη και ανατρέχουν στην ιστορία της Γκαλερί, στην πορεία του έργου των ίδιων των καλλιτεχνών αλλά και στην εξέλιξη των τεχνικών αναπαραγωγής έργων τέχνης. Ο επισκέπτης της έκθεσης θα έχει την ευκαιρία να προσεγγίσει μια ποικιλία έργων μέσα από τις ενδιαφέρουσες αυτές τεχνικές αναπαραγωγής πρωτότυπων έργων. Χορηγός επικοινωνίας είναι η ATHENS VOICE. Πλ. Κολωνακίου 20, διάρκεια έκθεσης ως 26/3

Μπορείτε να βρείτε μέρος των μεταξοτυπιών που εκτίθενται εδώ: http://www.zoumboulakis.gr/pl/metaksotupies-32639


Κεντρική φωτογραφία: Πέγκυ και Τάσος Ζουμπουλάκη σε χαλαρές στιγμές.

Δειτε επισης

Back to top
Το Soundtrack της Πόλης
Athens Voice 102.5