…Της μοίρας, και όχι της κλασικής ταινίας. Την οποία αναφέρω για να κάνω φιγούρα. Τη χρησιμοποίησα για έναν τίτλο και την πετάω σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Εκτός κι αν της βρω κι άλλη δουλειά παρακάτω.
To “Au revoir” κλείνει, μάλλον έκλεισε δηλαδή μέχρι να κυκλοφορήσουμε… Όχι επειδή αργήσαμε να κυκλοφορήσουμε (για όνομα!), αλλά επειδή αργήσαμε να το πάρουμε χαμπάρι.
Ήρθε η στιγμή που δεν πήγα σε κανένα μαγαζί της προκοπής. Που αν φτιάχναμε τεύχος παραπόνων θα το γέμιζα τοίχο-τοίχο. Που όλα ήταν στραβά κι ανάποδα. Κι επειδή ήτανε μια κακιά στιγμή, ευτυχώς πέρασε γρήγορα.
…“Johanna, give me hope” λέει κανονικά το τραγούδι. Αλλά όποιος και να µας τη δώσει θα την πάρουµε, έτσι που είµαστε. Την ελπίδα λέω. Πάλι µ’ αυτήν ασχολούµαστε.
Όσο χάλια είναι να χάνεσαι με τους κολλητούς σου, τόσο σούπερ είναι να ξαναβρίσκεστε. Και να περνάτε ώρες μαζί πίτσι-πίτσι σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι. Που δεν είναι εκνευριστικό, είναι απλώς (ιιιου) ανθρώπινο…
Σα να μην είμαι πουθενά τελευταία – μέχρι κι οι φίλοι μου διαμαρτύρονται ότι δεν με βλέπουν. Χωρίς αμφιβολία, κάπου βόσκω, αλλά κανείς δεν ξέρει πού. Και κανείς δεν δείχνει να ιδρώνει, επιπλέον…
Μια μέρα μού την έδωσε , βούτηξα τα μωρά με το (διπλό) καρότσι και κατέβηκα
στο Κολωνάκι…Όπως παλιά, που μας την έδινε και παί ρναμε σβάρνα τα μπαρ. Το ίδιο,
χωρίς μπαρ, ποτά, φλερτ, μεθύσια – και με δύο μωρά επιπλέον.
Άσχετο, απλώς εκεί θα ήθελα να βρισκόμουν αυτή τη στιγμή. Ή σε τραγούδι του ιδίου φυράματος, όχι απαραίτητα της Ραφαέλα Καρά, θα βολευόμουν και με Barry Manilow…
Τέτοια εποχή κάθε χρόνο κοιτάζεις τον ουρανό και λες «μα, give me a break!» – γιατί όλα, απ’ τον καιρό μέχρι τα φορολογικά, από τα φράγκα ως τα ασφαλιστικά ταμεία, σε χτυπάνε ανελέητα.
