Άγριος τόπος… μακρινός… αγαπημένος… δικός μας… και για όλα αυτά «ιερός», με την ιερότητα των παραμυθιών, των παιδικών αναμνήσεων, του αγώνα των ανθρώπων της, να υπάρχει όχι σαν ιδέα μιας καλοκαιρινής παραδεισένιας πραγματικότητας, αλλά ενός τόπου ζωντανού που πρέπει να ζήσει τους κατοίκους της
