Ανάφη

Όπως κάθε χρόνο, έφτασε και φέτος η εποχή που ακούω διαρκώς για την ωραία, ηλιόλουστη Ανάφη στο ωραίο και ανεμοδαρμένο Εδιμβούργο. Σε διάρκεια ενός μήνα, ας πούμε μέσα Μαΐου με μέσα Ιουνίου, ο λίαν διάσημος καλλιτέχνης στον οποίο σύστηνα ανεπιφύλακτα το νησί ως καλοκρυμμένο μυστικό των Κυκλάδων, μου εκμυστηρεύτηκε ότι όχι απλά τη γνώριζε αλλά ότι υπήρξε θαμώνας της πρώην hardcore παραλίας της με το μυστηριώδες όνομα Ρούκουνας. Ο Αποστόλης, πάλι, έντρομος μου έστειλε ένα mail ότι κάποιος, προφανώς χωρίς ιερό και όσιο, έκοψε τα δέντρα σε μια άλλη, λιγότερο χτυπητή πλην αγαπημένη παραλία, το Μοναστήρι. Λίγες μέρες αργότερα, η Κρις τηλεφώνησε να μου πει ότι «μας» έκλεισε διαμέρισμα στη Χώρα – διαμέρισμα το οποίο μπορεί, αν χρειαστεί δηλαδή, να προσφέρει κατάλυμα σε φίλους επί φίλους επί φίλους.

Αυτή είναι μια παράδοση των διακοπών στην Ανάφη: οι πελώριες παρέες. Στην Ανάφη πρωτοπήγα, πράγματι, διακοπές περιβαλλόμενη από μία παρέα που σύντομα επικάθισε στο νησί σαν χταπόδι με μεθυσμένα πλοκάμια. Φταίει η Έντζυ, αν θυμάμαι καλά, που θα είναι και φέτος. Παρ’ όλα αυτά, κατάφερα εν καιρώ να περάσω και ρομαντικές στιγμές στο νησί, σέρνοντας το αντικείμενο του πόθου μου λιώμα στην ειδυλλιακή άσφαλτο που ενώνει τη Χώρα με την ταβέρνα της Μαργαρίτας, όπου έχω, μεταξύ άλλων, κάνει τα εξής: πιει 1.226 ποτήρια ρακή, παίξει σκάκι με τον Κρίστιαν και σκραμπλ με όλους τους υπόλοιπους, χορέψει, θαυμάσει παιδάκια που μ’ έκαναν να θέλω να κάνω κι εγώ, κλάψει, σκάσει στα γέλια, καβγαδίσει, ακούσει «τα δικά μου» cd.  

Επίσης έχω κάνει πολλά πράγματα στη Χώρα: πέραν από την αδιάλειπτη προσοχή που έχω αφιερώσει στη γαλάζια θέα τύπου «κορυφή του κόσμου» επί σειρά καλοκαιριών, έχω δει με κιάλια μπάτσους να πλησιάζουν με φουσκωτό για να εκδιώξουν τους διαμένοντες εν παραλία (αίσχος, η φύση ανήκει στο λαό), έχω γράψει μισό μυθιστόρημα, έχω κάνει πάρτι, έχω βάλει ξυπνητήρι για να σηκωθώ στις δύο μετά τα μεσάνυχτα και να κατρακυλήσω ως τις Μάντρες για Aegean Pop βραδιές μετά σελήνης, έχω σώσει άνθρωπο από γκρεμό διά της μεθόδου της φάπας, έχω ακούσει μέχρι και ρεμπέτικα χωρίς να γκρινιάζω, γαμώ τα αρμενάκια μου, καθώς και άλλα πράγματα που δεν μπορώ να αναφέρω αλλά που επέφεραν καθοριστικές αλλαγές στη ζωή μου. Το δίδαγμα είναι ότι παρά την επίφαση ηρεμίας, διαλογισμού και απομόνωσης που επιβάλλει το συγκλονιστικό τοπίο νυχθημερόν, και το κατανυκτικό ψιθύρισμα (που επιβάλλει ο Γλάρος), η Ανάφη είναι ένα νησί που επιβάλλει τη ζωή όπως ο ήλιος το αντηλιακό.

Ίσως φταίει η θέα του γιγάντιου βράχου, που ευελπιστώ κάποτε να ανέβω όπως άλλοι πιστοί, ίσως οι εναλλαγές των φυλών από καλοκαίρι σε καλοκαίρι (αστοί εξ Αθηνών, Βρυξελλών και Βερολίνου, indie, gay, web designers, με τους φυσιολάτρες σε πιο μόνιμη βάση), ίσως η γλυκιά δυσκολία τού να φτάσεις εκεί ή η βεβαιότητα ότι κι αν ξεκινήσεις μόνος, εκεί «θα συναντήσεις» – τι ή ποιον, και γιατί, είναι κάτι που θα αποφασίσεις με την ησυχία σου στην άλλη πλευρά του νησιού, στις άγριες παραλίες που θα φτάσεις καλπάζοντας πάνω στο νοικιασμένο μηχανάκι με κάτι, επιτέλους, σαν ψυχή στο βλέμμα. 

* Η Άντζελα Δημητρακάκη είναι συγγραφέας και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου