Γράμματα 304
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Γράμμα στον Φώτη!
Αγαπητέ Φώτη, σου γράφω γιατί διάβασα σήμερα το καινούργιο φύλλο της «Φωνής» και ειλικρινά έμεινα έκπληκτος με αυτά που διάβασα στο edito! Δηλαδή εσύ νομίζεις ότι αυτοί οι αγωνιστές της αριστεράς που ακόμα το αίμα τους ρέει στα σοκάκια της Αθήνας και των οποίων οι πατούσες των παπουτσιών τους έχουν μείνει ανεξίτηλες στους δρόμους από τα διαρκή πέρα δώθε, δεν ξέρουν τι λένε; Ε λοιπόν, φίλε, είσαι μακριά νυχτωμένος! Δεν ξέρεις ότι αυτοί οι αγωνιστές ολημερίς κι ολονυχτίς πασχίζουν για σένα και τα παιδιά σου (αν είχες, αλλά οπωσδήποτε για τα δικά μου), για να έχεις κι εσύ και εκείνα ένα καλύτερο αύριο; Πώς λοιπόν θα βρουν το χρόνο να δουλέψουν; Από πού να κόψουν; Τι περικοπές να κάνουν; Δεν ξέρεις τι σου γίνεται, Φώτη μου! Γιατί αυτοί οι αγωνιστές της σύγχρονης αριστεράς, δηλαδή αυτοί οι ρηξικέλευθοι και ριζοσπάστες άνθρωποι, που στη ζωή τους μόνο τομές κάνουν και ανατροπές, (π.χ. όπως έλεγαν τον Μάη «η φαντασία στην εξουσία», ε, καμία σχέση!), αυτοί λοιπόν δεν είναι «κρατικοδίαιτοι» και «επιχορηγούμενοι επαναστάτες», είναι η προσωποποίηση του σκοταδισμού, της υποκρισίας και της πιο αντιδραστικής νοοτροπίας που έβγαλε ποτέ αυτός ο τόπος. Είναι αυτοί που καπηλευόμενοι τα δημοκρατικά συναισθήματα και τις δημοκρατικές ιδέες του κόσμου που δημιούργησε την εθνική αντίσταση οδήγησαν μαζί με τους δεξιούς τη χώρα στον εμφύλιο. Είναι αυτοί που όταν έγινε η χούντα ξυνόντουσαν. Είναι αυτοί που όταν έγινε το Πολυτεχνείο μιλούσαν για «κάποιους μερικούς προβοκάτορες». Είναι αυτοί που στη μεταπολίτευση προωθούσαν τις απόψεις τους «δέρνοντας δημοκρατικά» τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Είναι αυτοί που τη δεκαετία του ’80 στελέχωναν τα περίφημα ΚΝΑΤ για να καταστείλουν το φοιτητικό κίνημα. Είναι αυτοί που όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε την κυβέρνηση το 81 γέμισαν ως σύμβουλοι τα γραφεία υπουργών και ταυτόχρονα κατακεραύνωναν τις επιλογές των κυβερνήσεων. Είναι αυτοί που στελέχωσαν τα παν/μια με σύνθημα τον εκδημοκρατισμό και σήμερα τα κατάντησαν, όπως τα κατάντησαν, διατηρώντας στο ακέραιο το «σύγγραμμα» ως το απόλυτο γνωστικό θέσφατο. Είναι αυτοί που κατέλαβαν τις θέσεις στα νοσοκομεία για να έχουν μέσα ιδιωτικά ιατρεία. Είναι αυτοί που όταν γινόταν ο σκοτωμός στην πρώην Γιουγκοσλαβία πήραν τη μια μεριά, χωρίς καν να αναρωτηθούν: γιατί πόλεμος;
Είναι αυτοί που όταν ακούν για θέσπιση θεσμικών μέτρων γίνονται «λούηδες». Είναι αυτοί που ως καθηγητές διαφθείρουν τα παιδιά διδάσκοντάς τους ότι όταν καταλύεις κάθε έννοια θεσμικού πλαισίου, κάνοντας απεργία εν μέσω εξετάσεων, τότε μπορείς να κερδίσεις!
Είναι όλα αυτά τα επικίνδυνα άτομα, αυτοί οι «στόκοι» της πολιτικής και του πολιτισμού που ερίζουν για τα «κεκτημένα» (;) υιοθετώντας ως βασική πολιτική τους αρχή εκείνη του άκρατου συνδικαλισμού, δηλαδή «ο σώζων εαυτό σωθήτω» και σε όποιον αρέσει.
Χανιά 1978, μαζί, περπατάμε στο δρόμο ενός χωριού έχοντας σηκωμένα τα μπατζάκια από τα τζιν (Ράγκλερ, φυσικά, μια ζωή) και συναντάμε τον Κνίτη. Έκπληξη, ευχάριστη, ίσως. Όμως τι είπε το άτομο: «Ρε παιδιά, τι αμερικάνικος τρόπος ζωής είναι αυτός; Τι σόι εμφάνιση είναι αυτή;». Γαμώ το σόι μου μέσα! Εδώ είναι το τέλος! Τζιμ Μόρισον.
Κοσμοπολιτισμός, έννοια και νόημα πέρα για πέρα ελληνικό. Ελληνιστικοί χρόνοι. Διογένης ο κυνικός ο «κοσμόπολης». Βυζάντιο, Έλληνες, ρωμιοί, γραικοί, Γρηγόριος Παλαμάς το «συναμφότερο»! Το σταυροδρόμι, δύσης και ανατολής. Σύγχρονη εποχή, «κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι» λέει ο ποιητής. Και ροκ και πανκ και τζαζ και μπλουζ και λαϊκά και ρεμπέτικα και έντεχνο, και χάουζ και Σεφέρη και Ελύτη και Άντι Γουόρχολ και… ανοιχτά μυαλά, ειδάλλως «στα κάγκελα»!
Αυτά είχα να σου πω, Φώτη μου, και εύχομαι να είσαι καλά! Εμείς καλά είμαστε, τα παιδιά καλά, μόνο που να, τώρα τελευταία αναρωτιέμαι για πόσο ακόμα…
Σε φιλώ, ο φίλος σου Ανδρέας.
Σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό ή διαφημιστικό περιεχόμενο, καθώς και σχόλια άσχετα με το θέμα του άρθρου δεν επιτρέπονται και θα σβήνονται.
τα σχόλιά σας:
Με άλλα λόγια: ό,τι
Με άλλα λόγια: ό,τι νάναι...
΄
Μιλάμε για πραγματική μεταμοντέρνα σούπα XL: ΚΝΑΤ, προβοκάτορες του πολυτεχνείου, φοιτητικό κίνημα, δημοκρατικές ιδέες του κόσμου που έφτιαξε την εθνική αντίσταση (hallo? μήπως μιλάμε για το λαϊκόδημοκρατικό ΚΚΕ;)
Πόσο χαμηλά θα πέσετε πια; Ειδικά για μερικά πράγματα (όπως ΚΝΑΤ κλπ) κάντε και λίγο τουμπεκι... Δε σας παίρνει λαμόγιά μου...
Αγαπητέ Φώτη, σήμερα
Αγαπητέ Φώτη, σήμερα σκεφτόμουν...
Ρε συ ποιός περνάει καλύτερα, εσύ ή εγώ?
Εν όψει των καλοκαιρινών διακοπών, σκέφτομαι ότι θα ακούσουμε για άλλη μια φορά τις πολύ γνωστές σε όλους μας στιχομυθίες...-Πώς πέρασετε στις διακοπές? -Τέλεια , πάρα πολύ ωραία!!!!! Του Μήτσου μου του άρεσε πολύ αυτό και αυτό. Να πάτε και εσείς να δείτε το αυτό και το αυτό...(δηλαδή με τα πολλά ..σα να λέμε ότι στην τελική , ο ερωτών έχει χάσει που δεν έκανε την ίδια επιλογή με τον Μήτσο και την Μήτσαινα). Και εσύ , όμως, όταν ρωτάς, πάντα περιμένεις αυτή την απάντηση. Και μετά σκέφτεσαι, καλά ένας δεν υπάρχει που να μην έχει περάσει καλά ή τόσο καλά. Και μετά πάλι ξανασκέφτεσαι ότι θέλει πολύ θάρρος για να παραδεκτεί κάποιος ότι τελικά είχε περάσει μέτρια...Είναι ένα βαρύ μειονέκτημα για μία κοινωνία που ο καθένας θέλει να δείχνει ότι περνάει καλά ή έστω καλύτερα από το διπλανό του.
Φυσικά , το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται για τις διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και παντούς είδους αργιών. Και μέχρι εκεί καλά θα ήταν. Περνάμε καλύτερα γιατί η δουλειά μας είναι πολύ ενδιαφέρουσα και μας γεμίζει απόλυτα, γιατί ο γκομενός μας ήταν τελικά ο ιππότης πάνω στο άσπρο άλογο, γιατί στην οικογένειά μας έχουμε μάθει να τα λύνουμε όλα με διάλογο, γιατί όλοι μας οι φίλοι είναι καλύτεροι και από αδέρφια, γιατί είμαστε συνέχεια με μία βαλίτσα στο χέρι και αλωνίζουμε τις ηπείρους και προπαντώς γιατί το κολλημένο μας χαμόγελό και η θετική μας ενέργεια ξεχειλίζει πάντα παρουσία τρίτων, αλλά και επειδή, αν θέλετε, είμαστε από αυτούς τους τυχερούς, που ενώ τίποτα δεν μας πάει καλά, εμείς έχουμε την τρέλα μας και περνάμε καλύτερα ρε γαμώτο .
‘Οχι, δεν ενθαρρύνω την κατσουφιά και τη μιζέρια, αλλά θα έχετε παρατηρήσει και εσείς ότι αν τολμήσετε να είστε ειλικρινείς θα πάρετε πιο ειλικρινείς απαντήσεις. Έτσι, ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να είναι: Ωπ Μήτσαινα, πώς πέρασες? Άστα, γιατί συνέβει αυτό και αυτό και μου έτυχε και αυτό και ήμουν που ήμουν από πριν φορτισμένη και με το άλλο.... Έτσι, θα μπορέσεις και εσύ ίσως να της πεις ότι και σε σένα συνέβη ένα αυτό που εντάξει σε ξενέρωσε, τι να κάνουμε.
Νοσταλγώ τις εποχές που αρκούσε να είσαι καλό και τίμιο παιδί για να έχεις υπόληψη στην κοινωνία. Πάνε τώρα τουλάχιστον δύο γενιές μαμάδων, που συμβουλεύουν τα παιδιά τους ότι η πολύ καλοσύνη και τιμιότητα είναι χαζομάρα και να κοιτάνε να περνάνε καλά. Τόσο που το να περνάς καλά έχει γίνει αυτοσκοπός και μία μορφή καταξίωσης. Και επειδή κανένας δεν μπορεί να περνάει πάντα καλά, φροντίζει τουλάχιστον να δείχνει πω ς είναι. Πού είναι η Μάρθα Βούρτση, που είναι ο Νίκος Ξανθόπουλος, τότε που μία ολόκληρη κοινωνία μπορούσε να κλαίει με την ψυχή της , να το ευχαριστιέται και να μην έχει καμία τύψη για αυτό.
Έπειτα, για να κάνω και το δικηγόρο του διαβόλου, θα έχετε ακούσει πολλάκις και άλλες κουβέντες του τύπου: μη τα ζηλεύεις τα λεφτά παιδί μου, ξέρεις τι δυστυχία κρύβουν από πίσω. Γιατί, δηλαδή , επειδή βρέθηκε ένας Γιάγκος Δράκος σημαίνει ότι και οι άλλοι πλούσιοι συγκεντρώνουν την πανωλεθρία σπίτι τους? Που θέλω να καταλήξω? Στο ότι καταβάθος, όλοι έχουν το νου τους στο να μην τους κοροιδέψει κανένας ότι περνάει όσο καλά θέλει να δείξει. Το ίδιο συμβαίνει με τις καλές δουλειές, τους καλούς γάμους κτλ. Μία ολόκληρη κοινωνία δυσπιστεί γιατί ξέρει πολύ καλά ότι πρώτα η ίδια λέει ψεματα.
Και καλά, θα μου πει κάποιος, τι θέλεις? Θα προτιμούσες να μιλάμε κάπως έτσι? –Τι γίνεται? –Μαυρίλα. Εσύ?-Από το κακό στο χειρότερο. Οπωσδήποτε, όχι, γιατί πιστεύω και ελπίζω ότι υπάρχουν πολλοί υγιείς άνθρωποι εκεί έξω που ως άνθρωποι νιώθουν εξίσου τη χαρά και τη λύπη. Απλά απεχθάνομαι τους ψυχαναγκασμούς όπως είναι η τόσο μεγάλη προβολή της καλοπέρασης. Μας κάνει ψεύτικούς, προβλέψιμους, ανιαρούς. Έχουμε φτωχύνει την κοινωνική μας ζωή από συναισθήματα. Έχουμε βάλει τον άλλον απέναντι μας και όχι συνοιδοπόρο ή έστω καροτάκι στο ίδιο καζάνι που βράζουμε. Καί όταν βγαίνει ένας από εμάς στην τηλεόραση να πει τον πόνο του σε εκπομπές, που καμία εκτίμηση δεν έχουν βέβαια στον ανθρώπινο πόνο-τον αντιμετωπίζουμε ως γραφικό . Λέμε, καλά στην τηλεόραση βρήκ ε να τα πει..Ναι στην τηλεόραση, εκεί βρήκε χώρο έκφρασης ο άνθρωπος, δεν του έδωσε κανένας άλλος....
Άρτεμις Κόντη
Ρε συ ποιός περνάει καλύτερα,
Ρε συ ποιός περνάει καλύτερα, εσύ ή εγώ?
Εν όψει των καλοκαιρινών διακοπών, σκέφτομαι ότι θα ακούσουμε για άλλη μια φορά τις πολύ γνωστές σε όλους μας στιχομυθίες...-Πώς πέρασετε στις διακοπές? -Τέλεια , πάρα πολύ ωραία!!!!! Του Μήτσου μου του άρεσε πολύ αυτό και αυτό. Να πάτε και εσείς να δείτε το αυτό και το αυτό...(δηλαδή με τα πολλά ..σα να λέμε ότι στην τελική , ο ερωτών έχει χάσει που δεν έκανε την ίδια επιλογή με τον Μήτσο και την Μήτσαινα). Και εσύ , όμως, όταν ρωτάς, πάντα περιμένεις αυτή την απάντηση. Και μετά σκέφτεσαι, καλά ένας δεν υπάρχει που να μην έχει περάσει καλά ή τόσο καλά. Και μετά πάλι ξανασκέφτεσαι ότι θέλει πολύ θάρρος για να παραδεκτεί κάποιος ότι τελικά είχε περάσει μέτρια...Είναι ένα βαρύ μειονέκτημα για μία κοινωνία που ο καθένας θέλει να δείχνει ότι περνάει καλά ή έστω καλύτερα από το διπλανό του.
Φυσικά , το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται για τις διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και παντούς είδους αργιών. Και μέχρι εκεί καλά θα ήταν. Περνάμε καλύτερα γιατί η δουλειά μας είναι πολύ ενδιαφέρουσα και μας γεμίζει απόλυτα, γιατί ο γκομενός μας ήταν τελικά ο ιππότης πάνω στο άσπρο άλογο, γιατί στην οικογένειά μας έχουμε μάθει να τα λύνουμε όλα με διάλογο, γιατί όλοι μας οι φίλοι είναι καλύτεροι και από αδέρφια, γιατί είμαστε συνέχεια με μία βαλίτσα στο χέρι και αλωνίζουμε τις ηπείρους και προπαντώς γιατί το κολλημένο μας χαμόγελό και η θετική μας ενέργεια ξεχειλίζει πάντα παρουσία τρίτων, αλλά και επειδή, αν θέλετε, είμαστε από αυτούς τους τυχερούς, που ενώ τίποτα δεν μας πάει καλά, εμείς έχουμε την τρέλα μας και περνάμε καλύτερα ρε γαμώτο .
‘Οχι, δεν ενθαρρύνω την κατσουφιά και τη μιζέρια, αλλά θα έχετε παρατηρήσει και εσείς ότι αν τολμήσετε να είστε ειλικρινείς θα πάρετε πιο ειλικρινείς απαντήσεις. Έτσι, ο παραπάνω διάλογος θα μπορούσε να είναι: Ωπ Μήτσαινα, πώς πέρασες? Άστα, γιατί συνέβει αυτό και αυτό και μου έτυχε και αυτό και ήμουν που ήμουν από πριν φορτισμένη και με το άλλο.... Έτσι, θα μπορέσεις και εσύ ίσως να της πεις ότι και σε σένα συνέβη ένα αυτό που εντάξει σε ξενέρωσε, τι να κάνουμε.
Νοσταλγώ τις εποχές που αρκούσε να είσαι καλό και τίμιο παιδί για να έχεις υπόληψη στην κοινωνία. Πάνε τώρα τουλάχιστον δύο γενιές μαμάδων, που συμβουλεύουν τα παιδιά τους ότι η πολύ καλοσύνη και τιμιότητα είναι χαζομάρα και να κοιτάνε να περνάνε καλά. Τόσο που το να περνάς καλά έχει γίνει αυτοσκοπός και μία μορφή καταξίωσης. Και επειδή κανένας δεν μπορεί να περνάει πάντα καλά, φροντίζει τουλάχιστον να δείχνει πω ς είναι. Πού είναι η Μάρθα Βούρτση, που είναι ο Νίκος Ξανθόπουλος, τότε που μία ολόκληρη κοινωνία μπορούσε να κλαίει με την ψυχή της , να το ευχαριστιέται και να μην έχει καμία τύψη για αυτό.
Έπειτα, για να κάνω και το δικηγόρο του διαβόλου, θα έχετε ακούσει πολλάκις και άλλες κουβέντες του τύπου: μη τα ζηλεύεις τα λεφτά παιδί μου, ξέρεις τι δυστυχία κρύβουν από πίσω. Γιατί, δηλαδή , επειδή βρέθηκε ένας Γιάγκος Δράκος σημαίνει ότι και οι άλλοι πλούσιοι συγκεντρώνουν την πανωλεθρία σπίτι τους? Που θέλω να καταλήξω? Στο ότι καταβάθος, όλοι έχουν το νου τους στο να μην τους κοροιδέψει κανένας ότι περνάει όσο καλά θέλει να δείξει. Το ίδιο συμβαίνει με τις καλές δουλειές, τους καλούς γάμους κτλ. Μία ολόκληρη κοινωνία δυσπιστεί γιατί ξέρει πολύ καλά ότι πρώτα η ίδια λέει ψεματα.
Και καλά, θα μου πει κάποιος, τι θέλεις? Θα προτιμούσες να μιλάμε κάπως έτσι? –Τι γίνεται? –Μαυρίλα. Εσύ?-Από το κακό στο χειρότερο. Οπωσδήποτε, όχι, γιατί πιστεύω και ελπίζω ότι υπάρχουν πολλοί υγιείς άνθρωποι εκεί έξω που ως άνθρωποι νιώθουν εξίσου τη χαρά και τη λύπη. Απλά απεχθάνομαι τους ψυχαναγκασμούς όπως είναι η τόσο μεγάλη προβολή της καλοπέρασης. Μας κάνει ψεύτικούς, προβλέψιμους, ανιαρούς. Έχουμε φτωχύνει την κοινωνική μας ζωή από συναισθήματα. Έχουμε βάλει τον άλλον απέναντι μας και όχι συνοιδοπόρο ή έστω καροτάκι στο ίδιο καζάνι που βράζουμε. Καί όταν βγαίνει ένας από εμάς στην τηλεόραση να πει τον πόνο του σε εκπομπές, που καμία εκτίμηση δεν έχουν βέβαια στον ανθρώπινο πόνο-τον αντιμετωπίζουμε ως γραφικό . Λέμε, καλά στην τηλεόραση βρήκ ε να τα πει..Ναι στην τηλεόραση, εκεί βρήκε χώρο έκφρασης ο άνθρωπος, δεν του έδωσε κανένας άλλος....
Άρτεμις
αφήστε ένα σχόλιο