Εργατοϋπαλληλοι μ.Μ. (μετά τη «Μαρφίν»)
Ο Δημήτρης Φύσσας γράφει για το δίκιο του προλετάριου ιδιωτικού υπαλλήλου
Τα μέτρα που όλοι ξέρουμε πάρθηκαν και ήδη υλοποιούνται. Αφορούν κατά κύριο λόγο τους απασχολούμενους στο δημόσιο τομέα. Υπάρχει όμως η τάση και η διάχυτη φημολογία ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα, σκληρότερα, για τον ιδιωτικό τομέα. Αυτά, αν όντως σκέφτονται να τα υλοποήσουν οι αρμόδιοι, ας το σκεφτούν δυο φορές. Οι υπάλληλοι και οι εργάτες του ιδιωτικού τομέα, στο συντριπιτικά μεγαλύτερο ποσοστό τους:
- Βρίσκονται έξω από το «βαθύ δημόσιο», δεν έχουν συνεπώς καμιά ευθύνη για τα ελλείμματά του.
- Εργάζονται ήδη σκληρότατα και κακοπληρωμένα (η «γενιά των 700 ευρώ» στον κόσμο του ιδιωτικού τομέα αναφέρεται. Και ήδη, ο ελάχιστος μισθός για τους νεοπροσλαμβανόμενους έπεσε στα 560).
- Έχουν να πάρουν αύξηση ένα, δύο ή και τρία χρόνια, συνεπώς είναι ανήθικο οι μισθοί τους να καθηλωθούν γι’ άλλο τόσο.
- Δεν έχουν λάβει λαδώματα, φακελάκια, δωράκια κ.λπ. Ούτε καμιά κράτηση, σε καμιά συναλλαγή, γίνεται ποτέ για λογαριασμό τους.
- Σπάνια κάνουν οικογένεια, υφίστανται πολλαπλούς εξευτελισμούς και ταπεινώσεις, ακόμα και σεξουαλική χρήση, προκειμένου να κρατάνε αυτή τη ρημάδα τη δουλειά τους με νύχια και με δόντια.
- Βλέπουν ήδη το ωράριό τους να επιμηκύνεται σε 10-12 ώρες, απλήρωτα.
- Στηρίζουν με την εργασία τους την πραγματική οικονομία, υφίστανται την οικονομική εκμετάλλευση από τον εργοδότη (υπεραξία το λένε) και πληρώνουν με τους φόρους τους τους μισθούς και τα εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων.
- Ξέρουν ότι τα κόμματα και οι συνδικαλιστές κοιτάνε την πάρτη τους.
- Δεν έχουν τίποτα σταθερό, ούτε δεδομένο στο μισθό και στη ζωή τους.
- Βλέπουν πως ό,τι κοπεί απ’ αυτούς θα το οικειοποιηθεί, τελικά, το «βαθύ δημόσιο» (προνομιούχοι των ΔΕΚΟ, επαγγελματίες πολιτικοί, μιζαδόροι των εξοπλισμών, μητροπολίτες, διάφοροι σύμβουλοι, επιχειρηματίες που λαδώνουν το δημόσιο, παπαδαριό που μουρμουράει πέντε χρυσοφόρες μπούρδες μέσα από τα γένεια του, μεσάζοντες κοινοτικών προγραμμάτων, επιδοτούμενοι αγρότες, εφαπαξίες των € 150.000, παρατρεχάμενοι των κομμάτων, χρήστες υπηρεσιακών αυτοκινήτων, αυτοπριμοδοτούμενοι δικαστές κ.λπ. κ.λπ.). Δηλαδή οι φταίχτες θ’ αρμέξουν τους μη φταίχτες.
Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα (μαζί με τους φτωχούς μετανάστες και τις ανύπαντρες μανάδες) είναι οι αληθινοί προλετάριοι σ’ αυτή τη χώρα. Αντίθετα με κάτι άλλους, είναι αληθινοί εργαζόμενοι (όπως άλλωστε και οι αυτοαπασχολούμενοι) και όχι εικονική πραγματικότητα. Δεν προκαλούν ποτέ την κοινωνία, γιατί δουλεύουν. Δουλεύουν. Βρίσκονται στα γραφεία, στα μαγαζιά, στα εργοτάξια, στη λάντζα, στα σχολεία, στα εργοστάσια, στις σκάλες που καθαρίζουν, στα ναυπηγεία. Δεν έχουν χρόνο να διαδηλώσουν. Δεν παίρνουν σύνταξη μετά από δύο βουλευτικές θητείες. Δεν φέρνουν τρακτέρ στις εθνικές οδούς. Δεν βάζουν λουκέτο στην Ακρόπολη. Δεν ακινητοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν κατεβάζουν τους διακόπτες του ηλεκτρικού. Δεν υποχρεώνουν άλλους ν’ απεργήσουν με τη βία. Δεν κατακρατούν τα κοντέινερ στον Πειραιά. Δεν δηλώνουν συνεχώς ασθένεια. Δεν βρίσκονται μονίμως σε εκπαιδευτική άδεια. Δεν εκτοξεύουν δακρυγόνα και χημικά. Δεν καταλαμβάνουν σχολές. Δεν μπλοκάρουν τουρίστες στα λιμάνια. Δεν αφήνουν τα σκουπίδια αμάζευτα. Δεν κλείνουν τα νοσοκομεία. Δεν διακόπτουν την κίνηση στις λεωφόρους. Δεν τους χτυπάει άλλος την κάρτα. Μόνο δουλεύουν. Και ενίοτε, όπως έδειξε η περίπτωση της «Μαρφίν», χάνουν και τη ζωή τους κυνηγώντας το μεροκάματο, μη θέλοντας ν’ απεργήσουν και/ή υποχρεωμένοι από τον εργοδότη τους να εργαστούν.
Οι υπάλληλοι και οι εργάτες του ιδιωτικού τομέα δεν έχουν παρά δύο στοιχεία στα χέρια τους: την ηθική της εργασίας τους (ήδη ξεφτιλισμένη και μη αναγνωριζόμενη) και την απελπισία. Πολλή απελπισία, που ενισχύεται με τα νέα μέτρα και τις διάχυτες φήμες. Ας προσέξουν και οι εργοδότες, τουλάχιστοιν όσοι παρουσιάζουν κερδοφορία: είναι ανήθικο να μη μοιράζουν ένα μέρος των κερδών τους με κείνους που το παράγουν. Μακροπρόθεσμα αυτό συμφέρει και τους ίδιους. Γιατί αν η απελπισία φτάσει το “Freedom ’s just another word for nothing left to lose” (Ελευθερία σημαίνει να τα ’χεις χάσει όλα, του Κρις Κριστόφερσον με την Τζάνις Τζόπλιν), τότε ίσως μερικοί να τρίβουν τα μάτια τους. Κι ίσως ζήσουμε τότε αληθινές εξεγέρσεις, όχι «αιτήματα» βολεμένων και μόνιμων δημοσίων υπαλλήλων.
Υ.Γ. Από την πρόσφατη ειδησεογραφία: Οι τελεωνειακοί θα πάρουν νέα επιδόματα μέσω λογαριασμού της ΔΕΗ. Οι βουλευτές, ομόφωνα, θα πάρουν επίδομα από € 5.500 έκαστος για αγορά υπολογιστών. Άλλοι 16 υπάλληλοι διορίστηκαν στη Βουλή. Στρατιωτικοί και αστυνομικοί εξαιρέθηκαν από τα μέτρα. Η ορθόδοξη εκκλησία θα πληρώσει ψίχουλα. Οι εξοπλισμοί παραμένουν πλησίστιοι. Με τι μούτρα, εσείς, οι βολεμένοι του βαθέος κράτους, τολμάτε να κοιτάτε στα μάτια τα υπαλληλάκια και τα εργατάκια του ιδιωτικού τομέα;
d.fyssas@gmail.com
Σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό ή διαφημιστικό περιεχόμενο, καθώς και σχόλια άσχετα με το θέμα του άρθρου δεν επιτρέπονται και θα σβήνονται.
τα σχόλιά σας:
Μήπως μπορείτε να ρωτήσετε
Μήπως μπορείτε να ρωτήσετε κάποιους ειδικούς, να μάθουμε κι εμείς σε τι οφείλεται η χαμηλή ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών, που εξαιτίας της μας ζητούν να περικόψουμε και τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και ο κ. Παπακωνσταντίνου αντιδρώντας λέει πως δεν φταίνε οι μισθοί... Πάλι έχουμε κάνει υποψιάζομαι κάποιο θαύμα παγκόσμιας πρωτοτυπίας/ μαγκιάς/λαμογιάς... Διότι για να καταλάβω, αν τα μήλα στάρκιν από την Ιταλία είναι πιο φτηνά στο σούπερ μάρκετ από τα αντίστοιχα ελληνικά, είναι γιατί το εργατικό κόστος της συγκομιδής και συσκευασίας τους είναι φτηνότερο στην Ιταλία από την ίδια δουλειά που κάνουν εδώ οι Αλβανοί εργάτες για 25 ευρώ μεροκάματο; Ή μήπως κάποιοι άλλοι συντελεστές ανεβάζουν το κόστος; Δεν είναι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα μέχρι και 50% χαμηλότεροι από τους μισθούς των άλλων Ευρωπαίων; Και επίσης ποια ακριβώς προϊόντα και υπηρεσίες παράγουμε στην Ελλάδα στον ιδιωτικό τα οποία έχουν (ή δεν έχουν) χαμηλή ανταγωνιστικότητα και συγκριτικά με ποιων άλλων χωρών; Είναι το ίδιο όταν μετράμε το ποσοστό του κόστους εργασίας ανά μονάδα προϊόντος και μιλάμε για προϊόντα μιας αυτοκινητοβιομηχανίας και το ίδιο όταν μιλάμε για προϊόντα ελαιουργίας ή γαλακτοκομικών; Ρωτάω σοβαρά, διότι απορώ...
Τα μήλα στάρκιν είναι πιο
Τα μήλα στάρκιν είναι πιο ακριβά στην Ελλάδα γιατί ο έλληνας παραγωγός για να τα διακινήσει, π.χ., χρειάζεται να χρησιμοποιήσει μεταφορείς, το επάγγελμα των οποίων είναι κλειστό και οι τιμές καθορισμένες. Το δε φορτηγό δεν μπορεί από εκεί που θα παραδόσει, να παραλάβει άλλο φορτία - χρεώνει και το κόστος της επιστροφής. Στην κεντρική αγορά θα πρέπει να χρησιμοποιήσει τη συνομοταξία των φορτοεκφορτοτών, υποχρεωτικά, για να κατεβάσει τα καφάσια του, με τιμές επίσης καθορισμένες. Και άλλα τέτοια είναι αυτά που ανεβάζουν το κόστος, και όχι οι μισθοί.
Και τι να κάνουμε,
Και τι να κάνουμε, Δημήτρη;
Τα ξέρω αυτά, τα ζω, μετα βίας βγαίνει το μεροκάματο, πες μου τι να κάνουμε, γιατί αυτά που λες τα ξέρουμε πολλοί. Η σύμβαση με το φροντιστήριο λήγει, πρέπει να κάνω μια δουλειά το καλοκαίρι, ακόμα και η εταιρεία σεκιούριτι ζητάει να βγάλω τέβε και να τους κόβω αποδείξεις για να μη με πληρώνει ΙΚΑ.
Τι να κάνω, να διαμαρτυρηθώ στη ΓΣΕΕ ή στον Καρατζαφέρη/Παπαρήγα/Τσίπρα;
Δημήτρη δεν έχω να προσθέσω
Δημήτρη δεν έχω να προσθέσω ούτε να αλλάξω τίποτα, ούτε ένα κόμμα.
Απορούν μόνο που εμείς οι υπόλοιποι που δεν φιλήσαμε κατουρημένες ποδιές για να διοριστούμε -- να μην ξανακούσω τις αηδίες περί ΑΣΕΠ --- δεν αισθανόμαστε καμία απολύτως αλληλeγγύη για τα αιτήματα τους.
Αποτελούν κατεστημένο και προνομιούχα τάξη, που σε πολλά θυμίζει την τάξη των κρατικοδίαιτων παρασίτων που απομύζησαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και την οποία περιγράφει έξοχα ο μαρξιστής ιστορικός Ντε Σαιν Κρουά στο κλασικό του έργο: 'Ο Ταξικός Αγώνας στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο''.
Όχι, δεν ειναι οι κεφαλαιοκράτες -- όσοι έχουν απομείνει -- που απομυζούν την παραγωγική ικμάδα της ελληνικής κοινωνίας.
Η τροχοπέδη της προόδου είναι αυτά τα παράσιτα και οι δια νόμου ανεπάγγελτοι που νομοθετούν ανεφaρμοστη νομοθεσία.
Τέλος, τραγικά κόμματα είναι ο Σύριζα -- θα τρίζουν τα κόκκαλα πολλών συντρόφων με τους αισχρούς αριστεριστές -- και η ΝΔ του ''μακεδονομάχου'' Αντωνάκη. Πλήρης ανευθυνότητα.
Εξαιρετικό! Αυτή ειναι
Εξαιρετικό! Αυτή ειναι δυστυχώς η αλήθεια!
Γι' αυτό δε θα δεις προκοπή
Γι' αυτό δε θα δεις προκοπή Δημήτρη. Γιατί τα βάζεις με όλους. Κάνεις όπως η αλήθεια και όχι όπως ένας νουνεχής ενήλικος.
Επιτέλους το λέει κάποιος.
Επιτέλους το λέει κάποιος. Είμαστε οι δούλοι που τραβάνε κουπί σε ένα καράβι που μπάζει νερά από παντού. Ως πότε;
ειναι εξαιρετικο το κειμενο,
ειναι εξαιρετικο το κειμενο, και πολυ αληθινο - μια διαφωνια ομως: δεν ειναι ολοι δημοσιοι αυτοι που κλεινουν δρομους κλπ - κι επισης, εγω ειμαι αυτοαπασχολουμενος, σκλαβακι απο αυτα που περιγραφετε, και τραβαω ολα αυτα, και παλευω για το ψωμι μου και για τη δουλεια μου, αλλα βρισκω χρονο να διαδηλωσω κι ας σημαινει αυτο πως μετά δουλευω μεχρι πιο αργα για να αναπληρωσω το χρονο της διαδηλωσης (και αν καποιοι διαδηλωτες στο παρελθον δεν ειχαν πεθανει σε κατι πρωτομαγιες, ουτε για τα βασικα δε θα μιλουσαμε σημερα...)
like στο σχόλιο του Δημήτρη.
like στο σχόλιο του Δημήτρη. Το να μη διαδηλώνουν δεν είναι εγγενώς καλό. Το να μην έχεις μάλιστα καν χρόνο να διαδηλώσεις δεν εξευτελίζει την ηθική λιγότερο από τις υπόλοιπες δοκιμασίες που περιγράφεις, Δημήτρη Φύσσα. Το εγκώμιο της αντοχής των ιδιωτικών υπαλλήλων θα έπρεπε να μετριάζεται μπροστά στη θλιβερή διαπίστωση ότι πράττουν συχνά αντίθετα προς τις οποιεσδήποτε πεποιθήσεις τους, προσωπικές (τις οποίες τόνισες) ή πολιτικές (τις οποιες ξέχασες;)
να εννοηθεί: "αναγκάζονται να
να εννοηθεί: "αναγκάζονται να πράττουν"
Ευχαριστώ κύριε Φύσσα.
Ευχαριστώ κύριε Φύσσα. Δουλεύω και πάντα θα δουλεύω. Δεν ανέχτηκα εργοδότες ανέντιμους, γι' αυτό και άλλαζα δουλειά κάθε χρόνο εδώ και δέκα χρόνια. Και με την αξία μου βρήκα εργοδότες που με σέβονταν. Δεν βγάζω πολλά, κάνω δύο δουλειές αλλά έχω τον σεβασμό των εργοδοτών μου. Θα συνεχίζω να κάνω ΟΠΟΙΑ δουλειά μου τύχει και να βρίσκω τους εργοδότες που μου αξίζουν. Εχαριστώ για την αναγνώριση.
ελινα
Ανασκευή των αηδιών και
Ανασκευή των αηδιών και ανοησιών του παραπάνω πληρωμένου άρθρου που προωθεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, το divide and conquer
- Τα μέτρα που έχουν παρθεί δεν αφορούν το δημόσιο τομέα. Για του λόγου το αληθές:
o Έχει αυξηθεί η έμμεση φορολογία που πλήττει τους πάντες και ειδικότερα τους χαμηλόμισθους
o Περικόπηκαν οι συντάξεις και στον ιδιωτικό τομέα (13η-14η σύνταξη). Το ασφαλιστικό θίγει γενικότερα όλους τους εργαζόμενους
o Θεσμοθετείται η μαθητεία για τους νέους εργαζόμενους (το περιβόητο CPE στη Γαλλία ) βάσει του οποίου μειώνεται ο κατώτατος μεικτός μισθός από 740 σε 640 ευρώ.
o Η συμπίεση των μισθών στο δημόσιο τομέα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συμπίεση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με κάθε οικονομική θεωρία (και όπως παραδέχτηκαν άμεσα στελέχη του ΔΝΤ)
- Είναι ανοησία ο ισχυρισμός ότι οι υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα δεν έχουν ευθύνη για τα ελλείμματά του. Μεγάλο μέρος του ελλείμματος σχετίζεται με τις λεγόμενες κοινωνικές μεταβιβάσεις, που έχουν να κάνουν με την πληρωμή επιδομάτων ανεργίας και τη στήριξη του ΙΚΑ (που είναι το ταμείο των ιδιωτικών υπαλλήλων). Γενικότερα η διόγκωση του δημόσιου χρέους έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τις λεγόμενες κοινωνικές δαπάνες, οι οποίες δύσκολα συγκρατούνται σε όλο τον κόσμο λόγω των υψηλών απαιτήσεων των προλετάριων για κοινωνικές υπηρεσίες, ασφάλιση, κλπ)
- Σύμφωνα με όλες τις μελέτες, η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από μειούμενη ανταγωνιστικότητα που είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι αυξήσεις που συμφωνούσε η ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ υπερέβαιναν τα τελευταία χρόνια τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα. Η χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας οφείλεται μεταξύ άλλων στην απροθυμία του κεφαλαίου να επενδύσει σε σταθερό κεφάλαιο λόγω της αδυναμίας μείωσης των μισθών και της γενικότερης απειθαρχίας της εργατικής τάξης. Η Γερμανία πέτυχε τα τελευταία χρόνια να έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα διότι την τελευταία δεκαετία οι μισθοί μειώθηκαν. Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας είναι η ανεπαρκής απαξίωση του μη παραγωγικού κεφαλαίου λόγω διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, που θα διαταρασσόταν από μια υπέρμετρη αύξηση της ανεργίας.
- Είναι ψέμα ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν έχουν πάρει αύξηση τα τελευταία χρόνια. Βλ. τη μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος ή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
- Το γεγονός ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις στηρίζονται στην επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας έχει να κάνει βασικά με την απροθυμία τους να κάνουν επενδύσεις.
- Η εργασία των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί και αυτή αντικείμενο εκμετάλλευσης, καθώς υπεισέρχεται στη διαδικασία αξιοποίησης του κοινωνικού (συνολικού) κεφαλαίου. Ο εμπειρισμός του τύπου: η εργασία τους δεν οδηγεί στην άμεση προσπόριση κερδών από έναν ατομικό καπιταλιστή είναι καταγέλαστος και μεθοδολογικά ηλίθιος.
• Η ανασφάλεια των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και η ανυπαρξία ή η ελάχιστη οργάνωσή τους οδηγεί δυστυχώς στην αναπαραγωγή του καπιταλισμού, που βρίσκεται σε όλο τον κόσμο σε κατάσταση σαπίλας.
• Οι δημόσιοι υπάλληλοι στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι χαμηλόμισθοι όπως και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό, παρότι έχουν λίγο καλύτερους μισθούς. Οι «προνομιούχοι» υπάρχουν και στους δύο τομείς, είτε μιλάμε για μεσαία-υψηλά στελέχη-μάνατζερς του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα, που καθήκον τους είναι να επιβλέπουν την εκμετάλλευση των υπολοίπων προσποριζόμενοι κομμάτι της υπεραξίας. Αυτό φυσικά τοποθετεί τα ταξικά συμφέροντά τους στην άλλη όχθη.
Σαν γενικότερο σχόλιο τώρα: η υποτίμηση των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με το δημόσιο στηρίζεται ακριβώς στο γεγονός ότι η πλειοψηφία τους δουλεύει πολύ, δεν μιλάνε μεταξύ τους, ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε ακραίο βαθμό, δεν κινητοποιούνται, δε διαδηλώνουν, δεν μπλοκάρουν την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, του σταθερού/μεταβλητού κεφαλαίου, δεν καταλαμβάνουν τις επιχειρήσεις τους. Βέβαια, υπάρχουν και αρκετοί που επιλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης και του ταξικού αγώνα διακινδυνεύοντας βιτριολισμούς (βλ. Κούνεβα), ξυλοδαρμούς (βλ. υπόθεση Via Vai), απολύσεις, black lists κλπ κλπ.
Η ηθική της εργασίας είναι το χειρότερο εξάμβλωμα της καπιταλιστικής κουλτούρας. Είναι η εθελούσια δουλεία, η αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αλλοτρίωσης. Το να λέει ο ηλίθιος αρθρογράφος ότι οι καπιταλιστές θα δεχτούν να «μοιραστούν ποτέ τα κέρδη τους» (sic) χωρίς αγώνα και σύγκρουση είναι εξωφρενικό. Μα τότε δεν θα ήταν κέρδη τους και η κερδοφορία θα μειωνόταν. Και ως γνωστόν στον καπιταλισμό όταν η κερδοφορία πέφτει, η επένδυση δε θεωρείται πετυχημένη και η επιχείρηση κλείνει.
Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί εξαιρέθηκαν από ορισμένα από τα μέτρα, δείχνει ακριβώς τι φοβούνται οι κρατούντες και μαζί τους και εσύ, άθλιε κονδυλοφόρε τσανακογλείφτη της εξουσίας του κεφαλαίου.
Ανασκευή των αηδιών και
Ανασκευή των αηδιών και ανοησιών του παραπάνω πληρωμένου άρθρου που προωθεί τον κοινωνικό αυτοματισμό, το divide and conquer
- Τα μέτρα που έχουν παρθεί δεν αφορούν το δημόσιο τομέα. Για του λόγου το αληθές:
o Έχει αυξηθεί η έμμεση φορολογία που πλήττει τους πάντες και ειδικότερα τους χαμηλόμισθους
o Περικόπηκαν οι συντάξεις και στον ιδιωτικό τομέα (13η-14η σύνταξη). Το ασφαλιστικό θίγει γενικότερα όλους τους εργαζόμενους
o Θεσμοθετείται η μαθητεία για τους νέους εργαζόμενους (το περιβόητο CPE στη Γαλλία ) βάσει του οποίου μειώνεται ο κατώτατος μεικτός μισθός από 740 σε 640 ευρώ.
o Η συμπίεση των μισθών στο δημόσιο τομέα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συμπίεση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, σύμφωνα με κάθε οικονομική θεωρία (και όπως παραδέχτηκαν άμεσα στελέχη του ΔΝΤ)
- Είναι ανοησία ο ισχυρισμός ότι οι υπάλληλοι στον ιδιωτικό τομέα δεν έχουν ευθύνη για τα ελλείμματά του. Μεγάλο μέρος του ελλείμματος σχετίζεται με τις λεγόμενες κοινωνικές μεταβιβάσεις, που έχουν να κάνουν με την πληρωμή επιδομάτων ανεργίας και τη στήριξη του ΙΚΑ (που είναι το ταμείο των ιδιωτικών υπαλλήλων). Γενικότερα η διόγκωση του δημόσιου χρέους έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τις λεγόμενες κοινωνικές δαπάνες, οι οποίες δύσκολα συγκρατούνται σε όλο τον κόσμο λόγω των υψηλών απαιτήσεων των προλετάριων για κοινωνικές υπηρεσίες, ασφάλιση, κλπ)
- Σύμφωνα με όλες τις μελέτες, η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από μειούμενη ανταγωνιστικότητα που είχε να κάνει με το γεγονός ότι οι αυξήσεις που συμφωνούσε η ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ υπερέβαιναν τα τελευταία χρόνια τις αυξήσεις στην παραγωγικότητα. Η χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας οφείλεται μεταξύ άλλων στην απροθυμία του κεφαλαίου να επενδύσει σε σταθερό κεφάλαιο λόγω της αδυναμίας μείωσης των μισθών και της γενικότερης απειθαρχίας της εργατικής τάξης. Η Γερμανία πέτυχε τα τελευταία χρόνια να έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα διότι την τελευταία δεκαετία οι μισθοί μειώθηκαν. Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη χαμηλή αύξηση της παραγωγικότητας είναι η ανεπαρκής απαξίωση του μη παραγωγικού κεφαλαίου λόγω διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, που θα διαταρασσόταν από μια υπέρμετρη αύξηση της ανεργίας.
- Είναι ψέμα ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν έχουν πάρει αύξηση τα τελευταία χρόνια. Βλ. τη μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος ή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
- Το γεγονός ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις στηρίζονται στην επιμήκυνση του ωραρίου εργασίας έχει να κάνει βασικά με την απροθυμία τους να κάνουν επενδύσεις.
- Η εργασία των δημοσίων υπαλλήλων αποτελεί και αυτή αντικείμενο εκμετάλλευσης, καθώς υπεισέρχεται στη διαδικασία αξιοποίησης του κοινωνικού (συνολικού) κεφαλαίου. Ο εμπειρισμός του τύπου: η εργασία τους δεν οδηγεί στην άμεση προσπόριση κερδών από έναν ατομικό καπιταλιστή είναι καταγέλαστος και μεθοδολογικά ηλίθιος.
• Η ανασφάλεια των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα και η ανυπαρξία ή η ελάχιστη οργάνωσή τους οδηγεί δυστυχώς στην αναπαραγωγή του καπιταλισμού, που βρίσκεται σε όλο τον κόσμο σε κατάσταση σαπίλας.
• Οι δημόσιοι υπάλληλοι στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι χαμηλόμισθοι όπως και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό, παρότι έχουν λίγο καλύτερους μισθούς. Οι «προνομιούχοι» υπάρχουν και στους δύο τομείς, είτε μιλάμε για μεσαία-υψηλά στελέχη-μάνατζερς του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα, που καθήκον τους είναι να επιβλέπουν την εκμετάλλευση των υπολοίπων προσποριζόμενοι κομμάτι της υπεραξίας. Αυτό φυσικά τοποθετεί τα ταξικά συμφέροντά τους στην άλλη όχθη.
Σαν γενικότερο σχόλιο τώρα: η υποτίμηση των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα σε σχέση με το δημόσιο στηρίζεται ακριβώς στο γεγονός ότι η πλειοψηφία τους δουλεύει πολύ, δεν μιλάνε μεταξύ τους, ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε ακραίο βαθμό, δεν κινητοποιούνται, δε διαδηλώνουν, δεν μπλοκάρουν την κυκλοφορία των εμπορευμάτων, του σταθερού/μεταβλητού κεφαλαίου, δεν καταλαμβάνουν τις επιχειρήσεις τους. Βέβαια, υπάρχουν και αρκετοί που επιλέγουν το δρόμο της σύγκρουσης και του ταξικού αγώνα διακινδυνεύοντας βιτριολισμούς (βλ. Κούνεβα), ξυλοδαρμούς (βλ. υπόθεση Via Vai), απολύσεις, black lists κλπ κλπ.
Η ηθική της εργασίας είναι το χειρότερο εξάμβλωμα της καπιταλιστικής κουλτούρας. Είναι η εθελούσια δουλεία, η αποδοχή της εκμετάλλευσης και της αλλοτρίωσης. Το να λέει ο ηλίθιος αρθρογράφος ότι οι καπιταλιστές θα δεχτούν να «μοιραστούν ποτέ τα κέρδη τους» (sic) χωρίς αγώνα και σύγκρουση είναι εξωφρενικό. Μα τότε δεν θα ήταν κέρδη τους και η κερδοφορία θα μειωνόταν. Και ως γνωστόν στον καπιταλισμό όταν η κερδοφορία πέφτει, η επένδυση δε θεωρείται πετυχημένη και η επιχείρηση κλείνει.
Υ.Γ.
Το γεγονός ότι οι αστυνομικοί και οι στρατιωτικοί εξαιρέθηκαν από ορισμένα από τα μέτρα, δείχνει ακριβώς τι φοβούνται οι κρατούντες και μαζί τους και εσύ, άθλιε κονδυλοφόρε τσανακογλείφτη της εξουσίας του κεφαλαίου.
Όπα, χτύπησε ο Τραμπούκος
Όπα, χτύπησε ο Τραμπούκος Σταλινικός από το Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών, που τα στοιχεία γι' αυτόν δεν είναι παρά σφαίρες για τα όπλα της προπαγάνδας του κατά των αντίστοιχων όπλων του ταξικού εχθρού και των πουλημένων κονδυλοφόρων σε αυτόν τον εχθρό... Δες τον τρόπο που ξεκινάει υβριστικά και τον τρόπο που καταλήγειαπειλητικά, το πώς δεν ακούει και λέει το λογίδριό του προσβάλλοντας και όσους μπήκαν στη συζήτηση με αφορμή το παραπάνω άρθρο και φαντάσου τον να έχει την εξουσία, σε ποιο Γκουλαγκ θα σε είχε στείλει στο τσαφ και μόνο που τόλμησες να αναρωτηθείς μήπως τα πράγματα είναι αλιώς από ό,τι τα ξέρει αυτός -με συνθήματα. Θέλουμε κι άλλους τέτοιους με τέτοιο ύφος για να καταλάβει ο κόσμος περί τίνος πρόκειται...
εσύ ο από πάνω πες και τίποτα
εσύ ο από πάνω πες και τίποτα για την ταμπακιέρα γιατί μάλλον δε σε παίρνει και αρχίζεις το τσάμικο...
Δυστυχώς όμως για σένα εγώ αγαπητέ μου δεν πέρασα ποτέ από σταλινικά κόμματα όπως πλειάδα τωρινών νεοφιλελεύθερων τύπου Δ. Φύσσα που παρέχουν τις υπηρεσίες του για πληρωμένη πολιτική επικοινωνία (τσέκαρε το προσωπικό του site). Αντιθέτως, ανήκω σε εκείνη την τάση του κινήματος που όταν άλλοι προσκύναγαν Μπρέσνιεφ, Μάο, Τσαουσέσκου και Πολ Ποτ, ασκούσαν κριτική από τα αριστερά.
Σε εκείνη την τάση του κινήματος που είχε ήδη διατυπώσει κριτική στο σταλινισμό από τη δεκαετία του '20 και όχι όταν βγήκε εκτός μόδας οπότε χάθηκαν οι ελπίδες να τους οδηγήσει σε καμια γενική γραμματεία υπουργείου, σε καμιά θέση πολιτικού συμβούλου κλπ κλπ.
Άσε λοιπόν τα βοθρολύματα γιατί δεν σε παίρνει. Και δεν σε είδα να είσαι αντίστοιχα ευαίσθητος για το αστήριχτο και ψευδές λογύδριο του κ. Φύσσα, που το μόνο που κάνει είναι να αναμάσα προπαγάνδα τύπου "Καθημερινής" της τελευταίας υποστάθμης...
Ο κρετινισμός δεν είναι
Ο κρετινισμός δεν είναι καινόυργια συνήθεια στο Ελληνικό κράτος, Έχει ρίζες βαθιές και παμπάλαιες. Η ρουφιανιά επίσης. Ούτε στεκόμαστε έκπληκτοι απένατι στην συμμαχία την μεσαίας και της αστικής τάξης έναντι των προλετάριων. Βέβαια ο συντάκτης του παραπάνω άρθρου αγνοεί ή μάλλον ηθελημένα αδιαφορεί για την πραγματική μορφή και δομή των τάξεων στην Ελλάδα. Του διαφεύγουν μάλλον βασικοί ορισμοί της πολιτικής οικονομίας.
Οι ιδιωτικοί υπάληλλοι δουλεύουν, δουλεύουν,δουλεύουν, Βλέπεις κανένα δείκτη να ανεβαίνει ρε? Γιατί δουλεύουν?Οι δημόσιοι ,οιάλλοι, οι οχτροί, κάθονται, κάθονται, κάθονται.
Σου δώσανε λόγο σε μια φυλλάδα - συγνώμη- του κωλου και το έπαιξες πούστης με ξένο κώλο (πάλι συγνώμη). Λες μαλακίες κοινώς και έξω από τα δόντια. Άντε μπούρδα στο λαγούμι σου
Στους ιδιωτικούς υπαλλήλους
Στους ιδιωτικούς υπαλλήλους περιλαμβάνονται και τα golden boys των τραπεζών;
"ΤΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΜΕΧΡΙ
"ΤΙ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ;"
http://www.andrianopoulos.gr/0010000553
Άσε μας ρε φίλε με τις
Άσε μας ρε φίλε με τις ψευτιές του Ανδριανόπουλου που ενώ λέει πως το 70% των δαπανών πάει σε μισθούς και συντάξεις, αν κοιτάξεις τα στοιχεία της EUROSTAT http://epp.eurostat.ec.europa.eu/cache/ITY_OFFPUB/KS-EK-10-001/EN/KS-EK-... θα δεις ότι οι μισθοί είναι το 24.6 % των δαπανών, λίγο πιο πάνω από το μέσο όρο της ΕΕ των 16 που είναι 21.3%, ενώ οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται επιδόματα ανεργίας, συντάξεις του δημοσίου, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χρηματοδότηση του ΙΚΑ κλπ) στην Ελλάδα είναι 40.9% των δαπανών, ενώ στην ΕΕ των 16 είναι 46,2% δηλαδή αρκετά πιο κάτω από το μέσο όρο. Αν τα αθροίσουμε αυτά ξέρεις τι βγαίνει; Ότι στην ΕΕ των 16 κατά μέσο όρο μισθοί+κοινωνικές μεταβιβάσεις είναι 67,5% ενώ στην Ελλάδα είναι 65,2% δηλαδή ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΑ!
Μην τρελλαθούμε δηλαδή κιόλας με ότι μπαρούφα μας τσαμπουνάει κάθε νεοφιλελεύθερος επαγγελματίας ψεύτης
Δεν ξέρω αν οι μισθοί είναι
Δεν ξέρω αν οι μισθοί είναι το 24.6 % ή το 32.8 % των δαπανών ούτε έχω γνώσεις οικονομολόγου, ώστε να μπορώ να κρίνω κάθε δείκτη. Εγώ ένα πράγμα ξέρω, ότι η κοινή, καθημερινή πείρα επιβεβαιώνει τα γραφόμενα από τον συντάκτη του άρθρου. Απλό πάράδειγμα: σήμερα δούλεψα σε ένα γραφείο που ανήκει σε ιδιώτη. Έτυχε να έλθει η καθαρίστρια την ώρα που δούλευα. Ε, λοιπόν, καθάρισε και τακτοποίησε άψογα τον χώρο. Δεν κατέβασε ούτε κατ' ελάχιστον τον πήχυ, γιατί απλούστατα δεν θα πληρωνόταν. Απεναντίας, όταν δούλευα σε γραφείο που ανήκε σε κρατικό ίδρυμα, οι εκεί καθαρίστριες κορόιδευαν τον κόσμο. Η κυρία σήμερα δούλεψε 5 γεμάτες ώρες για ένα μόνο μικρό διαμέρισμα. Εκείνες εκεί δεν έμεναν ούτε 2 ώρες για 2 διαμερίσματα, γιατί δούλευαν στο δημόσιο. Και, ακόμη πιο παλιά, όταν ήμουν στον στρατό, σε μονάδα της Αθήνας με πολιτικούς υπαλλήλους, οι καθαρίστριες έκαναν εντελώς επιφανειακή δουλειά και μάλιστα έφταναν στο σημείο να κάνουν και τηλεφωνήματα από τηλέφωνα της μονάδας. Οι δε πολιτικοί υπάλληλοι έπαιρναν ψωμί, ψάρια κτλ. κτλ. που προορίζονταν για αξιωματικούς και οπλίτες. Αδιανόητα πράγματα για τον ιδιωτικό τομέα. Θα ήταν αδιανόητο στην ιδιωτική εταιρεία όπου εργάζομαι τώρα οι καθαρίστριες ή οι υπάλληλοι να συμπεριφέρονται έτσι.
Τι έγινε; Δεν μας βγαίνουν τα
Τι έγινε; Δεν μας βγαίνουν τα νούμερα και το γυρίσαμε στο τσάμικο, στην common (non)sense και στον εμπειρισμό του κ....;
Τι λες ρε φίλε; Σοβαρά; Οι καθαρίστριες έκαναν το αμάρτημα να παίρνουν τηλέφωνα από τα τηλέφωνα της μονάδας; Και έτσι αυξήθηκαν οι αμυντικές δαπάνες; Ή από το ψωμί και τα ψάρια που έπαιρναν οι πολιτικοί υπάλληλοι; Ρε ΣΑ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ λέω έγω να ξεστομίζεις τέτοιες αηδίες που 1 F-16 κάνει κάτι δις ευρώ.
(α και παρεμπιπτόντως, δεν μας είπες, πως βρέθηκες σε μονάδα στην Αθήνα;)
Όσο για τις χυδαιότητες περί εργασίας των καθαριστριών, ρε ρεμάλι έχεις υπόψη σου ποιες είναι οι συνθήκες εργασίας τους, τα ωράρια τους, η αμοιβή τους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα; Έχεις ακουστά για εργολαβίες καθαρισμού, υπόθεση Κούνεβα που δούλευε στον ΗΣΑΠ, ή μερική απασχόληση 1-3 ώρες στα δημόσια σχολεία; Η διαφορά είναι ότι στο δημόσιο μπορούν να λουφάρουν και λίγο όταν τις βάζουν να καθαρίσουν σε σχέση με τα ψίχουλα που παίρνουν για την ΑΚΡΩΣ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΗ δουλειά που κάνουν, ενώ στον ιδιωτικό υπάρχουν οι λεβέντες σαν και του λόγου σου που θα τη ρουφιάνευαν γιατί δεν "καθάρισαν άψογα τον χώρο" και θα την απελύαν.
Δε συνεχίσω γιατί θα ξεστομίσω βαριές κουβέντες.
Δεν είναι εμπειρισμός του
Δεν είναι εμπειρισμός του κ..., όλοι ξέρουμε ότι στο δημόσιο λουφάρουν, το βλέπουμε καθημερινά. Το αρχικό άρθρο δεν λέει κάτι που δεν έχουμε δει ή δεν ξέρουμε από την κοινή πείρα.
Ναι, είναι αμάρτημα να χρεώνεις το δημόσιο, τη μια κάνοντας ατέλειωτα τηλεφωνήματα, την άλλη παίρνοντας με πλιάτσικο φαγητό που δεν σου ανήκει. Δεν είπα ότι έτσι αυξήθηκαν οι αμυντικές δαπάνες. Δεν αρνούμαι ότι 1 F-16 κάνει κάτι δις ευρώ. Κακώς τα δίνουμε.
Οι ρίζες του κακού είναι γνωστές. Έγραψε σχετικά και ο Γ. Μαρίνος:
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=72&artid=333464&dt=23/05/2010
Η διόγκωση του δημόσιου τομέα φταίει κυρίως. Οι συμπεριφορές που περιέγραψα δείχνουν μια νοοτροπία όμως και πρέπει να μιλήσουμε και γι' αυτήν.
Χρειάστηκα την ίδια μέρα 2 παρόμοια χαρτιά για την εφορία, ένα από το κρατικό ίδρυμα όπου ήμουν (με σύμβαση έργου) και ένα από την ιδιωτική εταιρεία (όπου είχα προσληφθεί στο μεταξύ). Τον αρμόδιο δημόσιο υπάλληλο τον κυνηγούσαμε, για να τον βρούμε! Είχε φύγει από τις 12,30. Άλλες φορές -για άλλες δουλειές- του τηλεφωνούσαμε, για να τον βρούμε και να εξασφαλίσουμε ότι θα είναι εκεί. Μια φορά μάλιστα μας διαβεβαίωσε ότι θα είναι εκεί και, όταν πήγαμε, είχαν φύγει από τα γραφεία τους, για να γιορτάσουν κάτι! Απεναντίας, στην ιδιωτική εταιρεία ξέραμε ότι θα εξυπηρετηθούμε. Μέχρι τις 5 το απόγευμα ξέραμε ότι θα είναι ο υπάλληλος εκεί. Αυτή είναι η διαφορά.
Για να απαντήσω στην ερώτησή σου: αν έχεις πάει φαντάρος, θα ξέρεις ότι υπάρχουν και μονάδες στην Αθήνα. Μετατέθηκα στην Αθήνα απολύτως νόμιμα, με τα μόρια της μονάδας της παραμεθορίου, τους τελευταίους μήνες της θητείας. Απλώς, επειδή είναι Ελλάδα και ο στρατός (όπως το δημόσιο) είναι διεφθαρμένος, υπάρχουν και τα γνωστά παραθυράκια. Λ.χ. πλάι σε όσους απολύτως νόμιμα, με τα μόρια λ.χ. του Έβρου, έπαιρναν μετάθεση για Αθήνα, υπήρχαν κι άλλοι που έπαιρναν "απόσπαση", δήθεν για κάλυψη έκτακτων αναγκών (κοινώς, βύσμα). Αυτοί είχαν απλώς μια γνωριμία, δηλ. δεν είχαν υπηρετήσει σε μονάδες που έδιναν πολλά μόρια. Έπρεπε λ.χ. μετά τη Ρόδο να πάνε στο Κιλκίς και τους αποσπούσαν στην Αθήνα. Από Έβρο, Λήμνο και άλλα μέρη ίσως πας κανονικά στην Αθήνα προς το τέλος (αν είσαι Αθηναίος βέβαια).
Δεν μίλησα για την υπόθεση Κούνεβα. Εκφράζω τον αποτροπιασμό μου για την απόπειρα δολοφονίας. Δεν συμφωνώ με τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας οπουδήποτε. Αλλά οι καθαρίστριες που γνώρισα εγώ δεν είχαν καμιά σχέση με εργολαβίες καθαρισμού και όλα αυτά που λες. Ήταν παλιές, ημεδαπές δημόσιες υπάλληλοι και λούφαραν. Αυτή είναι η αλήθεια, τι να κάνουμε; Δεν είναι χυδαιότητα να λες την αλήθεια.
Πρώτα από όλα, το αν ρουφιάνευα δεν μπορείς να το ξέρεις. Ο χώρος που έγραψα ότι καθαρίστηκε άψογα ανήλει σε ιδιώτη. Σπίτι και γραφείο μαζί. Καθαρίστηκε άψογα και δικαίως θα πληρωθεί η καθ' όλα σεβαστή και άξια καθαρίστρια.
Και κάτι άλλο. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας. Αν έβγαινα τώρα σε σύνταξη, δεν θα έπαιρνα παραπάνω από 1.100 ευρώ από το ασφαλιστικό μου ταμείο. Αυτή είναι η σύνταξη για όσους έχουν κλείσει 35 χρόνια. Ένας οικογενειακός μας φίλος, συνταξιούχος του δημοσίου, παίρνει τώρα γύρω στα 1.600 με 1.700 ευρώ σύνταξη. Και ρωτάω πολύ απλά γιατί. Για να μη μιλήσουμε για τη δεκαετία του 80, όπου διοριζόσουν στο δημόσιο για πλάκα (όχι πως οι της πενταετίας 2004-2009 ήταν καλύτεροι). Υπάρχει μια ολόκληρη στρατιά δημοσίων υπαλλήλων χωρίς ιδιαίτερα προσόντα, που παίρνουν ένα διχίλιαρο τον μήνα τώρα και ένα σωρό νέα παιδιά με σπουδές, καταδικασμένα σε χαμηλότατα εισοδήματα. Αυτοί αποτελούν τη γενιά των 700 ευρώ. Κάποιος πρέπει να μιλήσει για όλα αυτά.
Τα της Κούνεβα τα καταδικάζω. Εκείνο που με βρίσκει αντίθετο είναι το βόλεμα στο δημόσιο, αυτό ήθελα να στηλιτεύσω.
Για να μη μιλήσουμε για τους
Για να μη μιλήσουμε για τους καθηγητές των δημοσίων πανεπιστημίων. Ακόμη και να μη δουλέψουν έναν ολόκληρο μήνα λόγω κατάληψης, θα πληρωθούν κανονικά με τους παχυλούς τους μισθούς. 3 χιλιάδες ευρώ τον μήνα (τουλάχιστον), για να κάθονται. Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν.
Ασυναρτησίας συνεχεία... Ο
Ασυναρτησίας συνεχεία...
Ο Andreas Papandreou ακολούθησε μια πολιτική αύξησης των δημόσιων δαπανών και
επομένως και του χρέους,γιατί ήταν αναγκασμένος να το κάνει υπό την πίεση του εργατικού
κινήματος της δεκαετίας του '70. Η διαφορά ήταν πως η εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα
ήταν διαφοροποιημένη από αντίστοιχες πολιτικές στην Ευρώπη (που παρεμπιπτόντως και αυτές στηρίχτηκαν στην επέκταση της δημόσιας πίστης) λόγω της διαφορετικής δομής της ελληνικής οικονομίας (μικρή συγκέντρωση κεφαλαίου - στήριξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης στο χαμηλό κόστος εργασίας) και της διαφορετικής διεθνούς συγκυρίας. Έτσι, η σοσιαλδημοκρατική πολιτική στην Ελλάδα
ήταν περισσότερο μια πολιτική απάντησης στις πιέσεις από τα κομμάτια της κοινωνίας που ήταν μέχρι
τότε πατημένα και αποκλεισμένα, παρά μια κεϋνσιανή αναπτυξιακή πολιτική. Ήταν δηλαδή περισσότερο
μια πολιτική νομιμοποίησης παρά μια πολιτική ανάπτυξης.
Η απόκλιση της ελληνικής οικονομικής πολιτικής από το ευρωπαϊκό υπόδειγμα οφείλεται εν πολλοίς
σε πολιτικές αιτίες: η εμφυλιοπολεμική κατάσταση μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του '60 έκανε
αφενός ανεπιθύμητη για την άρχουσα τάξη τη δημιουργία μιας μαζικής εργατικής τάξης στα πρότυπα της Ευρώπης και αφετέρου έκανε απαραίτητη τη στήριξη του στρώματος των μικροιδιοκτητών και της "λούμπεν μεγαλοαστικής τάξης" ως στυλοβάτων του δεξιού καθεστώτος σε όλες τις μορφές του.
Προφανώς το "κράτος των κομμάτων" (που σαφώς δεν ήταν γέννημα του ΠΑΣΟΚ) γιγαντώθηκε την πρώτη 8ετια επιτείνοντας φαινόμενα διαφθοράς (που όμως είναι σύμφυτα με τον καπιταλισμό και υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου). Ωστόσο, πολύ σημαντικότερο από μια ταξική σκοπιά είναι το ότι ενσωμάτωσε το εργατικό κίνημα και απονευρώνοντάς το.
Από κει και πέρα τώρα το γεγονός ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δουλεύουν λιγότερο από τους ιδιωτικούς και παίρνουν σε γενικές γραμμές περισσότερα, δεν είναι καθόλου κακό. Αυτό άλλωστε ήταν διιστορικά το πάγιο αίτημα της εργατικής τάξης. Για αυτόν τον λόγο η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων επιδιώκει και επιθυμεί να εργαστεί στο δημόσιο. Γιατί στον ιδιωτικό γενικά αμοίβεσαι χειρότερα και δουλεύεις πολύ πέραν του 8ωρου με διαρκείς παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας από τα αφεντικά.
Όσον αφορά τώρα τις καθαρίστριες στο δημόσιο, στη συντριπτική τους πλειοψηφία εργάζονται σε εργολαβίες, αλλά και στο παρελθόν ήταν οι κατεξοχήν επισφαλείς εργαζόμενες στο δημόσιο τομέα. Αντιγράφω από το εξόχως ενδιαφέρον άρθρο της Αβδελά στην Αυγή "Η όψιμη ανακάλυψη της επισφαλούς εργασίας":
"Οι καθαρίστριες μονιμοποιούνται μέσα στην Κατοχή, το 1943, με βαθμό και μισθό κλητήρα. Συνεχίζουν ωστόσο να πληρώνονται ως ημερομίσθιες, ενώ πολλές είναι έκτακτες. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1953, χάνουν την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου και οι οργανικές τους θέσεις καταργούνται. Έκτοτε, και μέχρι τις πρόσφατες εργολαβικές αναθέσεις της καθαριότητας, εργάζονταν στις υπηρεσίες του δημόσιου τομέα με μια μεγάλη ποικιλία εργασιακών σχέσεων: συμβάσεις αορίστου χρόνου, σχέσεις μίσθωσης έργου, αμοιβή με πάγια επιχορήγηση, σύμβαση ιδιωτικού δικαίου και άλλα. Σε κάθε περίπτωση, λιγότερο ή περισσότερο μόνιμες, οι καθαρίστριες ήταν οι κατεξοχήν επισφαλείς εργαζόμενες του δημόσιου τομέα. Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε λίγο στα επιχειρήματα με τα οποία καταργήθηκε το 1953 η δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα των καθαριστριών. Παραθέτω από την εισηγητική έκθεση του σχετικού νόμου:
“Παρετηρήθη, ότι κατά το πλείστον αι καθαρίστριαι, ως μονιμοποιηθείσαι εις τακτικάς θέσεις, κρίνουσαι προφανώς ότι εξησφαλίσθη και κατεχυρώθη η εν τη υπηρεσία παραμονή των, ου μόνον παραμελούσι να εκτελώσι τα καθήκοντα αυτών κατά καλόν τρόπον, αλλά κατά το πλείστον υπό διάφορα νομιμοφανή προσχήματα, άτινα επικαλούνται, απουσιάζουσι συχνότατα εκ της υπηρεσίας των” (1953).
Με άλλα λόγια, ο νομοθέτης θεωρεί καταχρηστική για τις καθαρίστριες τη χρήση των εργατικών νόμων, επειδή τους παρέχουν τα “νομιμοφανή προσχήματα” για να απουσιάζουν από την υπηρεσία τους. Για καμία άλλη κατηγορία εργαζομένων δεν τόλμησε ο νομοθέτης να ισχυριστεί ότι η εφαρμογή των νόμων αποτελεί κατάχρηση.
Δεν είναι γνωστό κατά πόσο υπήρξαν διαμαρτυρίες των δημοσιοϋπαλληλικών ή άλλων οργανώσεων για την παραπάνω ρύθμιση. Στο μετεμφυλιακό κλίμα της εποχής, η πιο αδύναμη και ευάλωτη κατηγορία εργαζομένων, μετά τις υπηρέτριες στα σπίτια, δύσκολα κινητοποιείται και κινητοποιεί."
Μόνο πολύ πρόσφατα, πολλές καθαρίστριες που μπορεί να εργάζονταν επί 15 και 20 συναπτά έτη σε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες κλπ εξασφάλισαν συμβάσεις αορίστου χρόνου ΜΕΡΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ -με τις οποίες μάλιστα δεν είναι καθόλου ικανοποιημένες, αν κάνεις σχετική έρευνα- για μια εργασία που είναι ο ορισμός της πάγιας και διαρκούς ανάγκης.
Σχετικά τώρα με το άλλο ζήτημα, το ζήτημα της ασφάλισης. Αν δεν το έχεις υπόψη σου το ΟΑΕΕ είναι ένα ασφαλιστικό ταμείο που λειτουργούσε πάντοτε με ανταποδοτικό τρόπο. Θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι η σύνταξη που παίρνεις από το ΟΑΕΕ έχει να κάνει με τις εισφορές που πληρώνεις, καθώς από την ανώτερη κλίμακα στην οποία φτάνεις αναγκαστικά κάποια στιγμη, μπορείς αν θες να ανέβεις κλίμακα και να πάρεις μεγαλύτερη σύνταξη. Αυτό νομίζω αποδεικνύει πως το ανταποδοτικό/κεφαλαιοποιητικό σύστημα που προωθείται + την εξώθηση πολλών ουσιαστικά μισθωτών να δουλεύουν με μπλοκάκι, οδηγεί τελικά σε χαμηλότερες ασφαλιστικές παροχές και απαλλάσσει τους εργοδότες από τις εισφορές.
Για τους χαμηλούς μισθούς τώρα στον ιδιωτικό τομέα δεν φταίνει οι ψηλοί μισθοί του δημοσίου. Το ΑΝΤΙΘΕΤΟ. Οι ψηλοί μισθοί στο δημόσιο τραβάνε προς τα πάνω και τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα, όπως άλλωστε παραδέχτηκαν ανοιχτά οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ που είπαν ότι η μείωση των μισθών στο δημόσιο τομέα θα οδηγήσει σε αντίστοιχη συρρίκνωση των μισθών στον ιδιωτικό. Αν κάτι φταίει για τους χαμηλούς μισθούς στον ιδιωτικό τομέα είναι η δομή του ελληνικού κεφαλαίου που πάγια στηριζόταν σε χαμηλούς μισθούς-μικρές επενδύσεις σε σταθερό κεφάλαιο και η ανυπαρξία διεκδικητικών αγώνων, η αδυναμία των εργαζόμενων.
Αυτά τα λίγα, και ελπίζω επιτέλους η προώθηση του κοινωνικού αυτοματισμού και ο ιδεολογικός πόλεμος των διάφορων νεοφιλελεύθερων διανοούμενων να αποδειχτεί σαν αυτό που πραγματικά είναι:
τεχνική διαίρει-και-βασίλευε που θίγει τα συμφέροντα όλων όσοι δεν ανήκουν στην τάξη των εκμεταλλευτών της εργασίας.
υ.γ. (για τους μισθούς των καθηγητών δεν τα ξέρεις καλά. 3000 παίρνει μόνο η πρώτη βαθμίδα, ενώ ο νεοδιοριζόμενος λέκτορας παίρνει ψίχουλα 1200 ευρώ ή κάτι τέτοιο. Απορώ πια με την παραπληροφόρηση που παίζει)
Για τους καθηγητές τα ξέρω
Για τους καθηγητές τα ξέρω πολύ καλά. Αναφερόμουν ακριβώς στον πρωτοβάθμιο καθηγητή, γι' αυτό χρησιμοποίησα τον όρο "καθηγητής" και όχι λ.χ. μέλος ΔΕΠ. Επίσης, 3000 ευρώ (έστω μεικτά) είναι μόνο ο μισθός από το πανεπιστήμιο. Επειδή είναι χωμένοι σε χίλια δυο προγράμματα κτλ., οι πραγματικές τους αποδοχές είναι πολλαπλάσιες. Ξέρω 2 πρωτοβάθμιους που μοιράστηκαν 15000 ευρώ από ένα πρόγραμμα. Εκτάκτως αυτό! Γι' αυτό λοιπόν βολεύονται με την επικρατούσα κατάσταση. Έστω και άτυπα, τα κάνουν πλακάκια με τους καταληψίες φοιτητές και έτσι πέφτουν πολλές χιλιάδες ευρώ τον μήνα, ενώ επί σειρά εβδομάδων η σχολή μπορεί να είναι κλειστή. Έτσι μένει χρόνος για συγγραφή άρθρων, συμμετοχή σε συνέδρια κτλ. Εμείς οι σκλάβοι (ερευνητές εκτός δημοσίου) τραβάμε κουπί και μερικοί βολεμένοι στο δημόσιο (δημόσιο πανεπιστήμιο στην προκειμένη περίπτωση) έχουν αράξει.
Το γεγονός ότι "οι δημόσιοι υπάλληλοι δουλεύουν λιγότερο από τους ιδιωτικούς και παίρνουν σε γενικές γραμμές περισσότερα" μπορεί πράγματι να μην "είναι καθόλου κακό" για σένα, αφού "αυτό άλλωστε ήταν διιστορικά το πάγιο αίτημα της εργατικής τάξης", για μένα όμως είναι και έχω κάθε δικαίωμα να τους κράζω.
Σχετικά με τη διόγκωση του δημόσιου τομέα, κάπου διάβασα ότι δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο το ύψος των αποδοχών όσο το γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί μισθοί, έστω και όχι υπέρογκοι. Το ότι δηλ. υπάρχουν περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι από όσους χρειαζόμαστε. Ομολογώ ότι δεν είμαι σε θέση να εκφέρω γνώμη, γιατί δεν έχω τις ειδικές γνώσεις. Αν μπορείς εσύ, ευχαρίστως να διαβάσω τη γνώμη σου.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, μακράν απέχει η Ελλάδα από το να είναι η χώρα με τους περισσότερους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
http://www.oecd.org/document/33/0,3343,en_2649_34139_43714657_1_1_1_1,00...
Συγκεκριμένα ως ποσοστό του συνολικού εργατικού δυναμικού:
Νορβηγία: 28.8%
Σουηδία: 28.3$
Γαλλία: 21.9%
Φιλανδία: 21.3%
Ουγγαρία: 18.9%
Βέλγιο: 17.1%
Καναδάς: 15.6%
Ιρλανδία: 14.7%
Ηνωμένο Βασίλειο: 14.6%
Ιταλία: 14.2%
ΗΠΑ: 14.1%
Ελλάδα: 14.1%
Αυστραλία: 13.6%
Πορτογαλία: 13.4%
Ισπανία: 13%
Μέσος όρος ΟΟΣΑ: 14.3%
Άρα η Ελλάδα είναι ΚΑΤΩ από το μέσο όρο, αντίθετα από όσα λένε οι διάφοροι προπαγανδιστές.
(Σημείωση: πρόκειται για στοιχεία του 2005, καθώς αυτά είχα εύκαιρα μπροστά μου, αλλά δε νομίζω η είκονα να έχει αλλάξει και ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε ιδιωτικοποιήσεις και προσλήψεις)
Φίλε Δημήτρη, συμφωνώ με όσα
Φίλε Δημήτρη, συμφωνώ με όσα προ ανέφερες, αλλά όσο και να προσπαθήσουμε, η Πολιτική της χώρας μας ΔΥΣΤΗΧΩΣ δεν πρόκειται να αλλάξει συνήθειες ΠΟΤΈ. Και στο ΔΝΤ που μπήκαμε, δεν νομίζω οτι θ΄ αλλάξει κάτι, όταν δανειστείς μια φορά μετά δεν το κόβεις ποτέ! Μέλλον δεν υπάρχει ούτε τώρα αλλά ούτε και για την επόμενη γενιά. Επομένως πέρνουμε το "δισάκι" στον ώμο και τραβάμε γι αλλού, μήπως αντικρίσουμε το φως το αληθινό επιτέλους και όχι να αισθανόμαστε ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟΙ! Και θα μου πεις, τόσο εύκολα παραδίδεις τα όπλα? Είμαι όμως 36ετών μες τη ζωή αλλά χωρίς καμία ελπίδα για φως. Δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλαδίτσα μας να πάει μπροστά. Κατά την γνώμη μου μάλλον θα πρέπει να σταματήσουν όλα τα λαμόγια το "φαΐ" αποχωρώντας μπας και δούμε κανένα άλλο όνομα να λανσάρει στην Πολιτική με νεότερα και πιο φρέσκα μυαλά, και όχι που έχουν πάρει αμπάριζα και φτιάχνουν κουστουμάκια για όοολη την οικογένεια! Φτάνει πια. Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή!!
People deserve very good life
People deserve very good life and loan or car loan can make it much better. Because people's freedom depends on money state.
Oi stratiwtikoi den
Oi stratiwtikoi den exairethikan apo ta metra
αφήστε ένα σχόλιο