Επειδή «ο Ντίκενς είναι ένας από τους συγγραφείς εκείνους που αξίζει τον κόπο να τους κλέψεις», όπως λέει ο Όργουελ στις πρώτες κιόλας αράδες αυτού του δοκίμιου, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1965. Η κοινωνική διάσταση του έργου του μεγάλου βικτοριανού καταλαμβάνει, δικαίως, το μεγαλύτερο μέρος τούτου του πονήματος.
