Καστανιώτης

Το βιβλίο «Οι άγριοι ντετέκτιβ» (1997) θεωρείται, μαζί με το «2666», το κορυφαίο μυθιστόρημα που μας έδωσε ο Μπολάνιο – και όχι, δεν είναι αστυνομικό παρά τον παραπλανητικό τίτλο του. Είναι ένα βιβλίο αρκετά παράξενο. Καίτοι μυθιστόρημα, είναι δομημένο με τη μορφή ημερολογίου και με άξονα ξεχωριστές ιστορίες, όπου εμφανίζονται δεκάδες χαρακτήρες που συνδέονται μεταξύ τους. Οι δε χαρακτήρες του είναι πολυσύνθετοι, σχεδόν πιντσον-ικοί.

Και μόνο από τα ονόματα που ανθολογούνται αισθάνεσαι δέος: Απολινέρ, Αραγκόν, Αρτό, Βαλερί, Βερλέν, Βιάν, Ελιάρ, Ζακόμπ, Ζαν Ζουβ, Κενό, Κλοντέλ, Κορμπιέρ, Λαφόργκ, Μισέλ Λεϊρίς, Ζαν-Πιερ Λεμέρ, Λοτρεαμόν, Μαλαρμέ, Μασόν, Μισό, Μπατάιγ, Μπερζερέ, Μπρετόν, Μποντλέρ, Πρεβέρ, Ρεμπό κ.ά.

Ο Χ.Κ., ως παλιοσειρά (86∆’ΕΣΣΟ ή σειρά 182) πια, ξαναδιαβάζει το βιβλίο του που πρωτοκυκλοφόρησε το ’88, για τη νέα έκδοσή του κάτω από τη στέγη του Καστανιώτη, κι ευτυχώς διορθώνει µόνο κάποιες λέξεις ή κάποια κοµµάτια. Γιατί γνωρίζει πως αν και σήµερα «τα κινητά ακούγονται καµπάνα στη µονάδα», και πως το «απολύοµαι και τρελαίνοµαι» έχει αντικατασταθεί από το «απολελέ και τρελελέ», η πραγµατικότητα του φαντάρου παραµένει η ίδια.

Μανούλα και μπαμπάκα, Εύχομαι σύντομα να με δείτε και να σας δω, όχι σαν φωτογραφία. Σύμφωνοι; Με πολλή αγάπη, το Μαράκι σας. Οδησσός, Σεπτέμβριος 1959  

Το «Καταναλώνω άρα υπάρχω» των προηγούμενων ετών ακούγεται σαν πικρή ειρωνεία

Ο Σάλιντζερ ήταν ένας πολύ ωραίος τύπος, κυρίως επειδή ποτέ δεν τον γνώρισε κανείς για να μπορεί να υποστηρίξει το αντίθετο. Χαρακτηριστικά, αν υποψιαζόταν ότι κάπου στο Κόρνις του Νιου Χαμσάιρ, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια, περιφερόταν κάποιος δημοσιογράφος, θα πέθαινε. (Ο δημοσιογράφος, όχι ο Σάλιντζερ). Δεν είναι εντελώς αλήθεια πάντως ότι δεν μας χώνευε· (όταν λέω «μας» εννοώ εμάς, τους κριτικούς λογοτεχνίας), μερικές κριτικές για τα βιβλία του τού στάθηκαν εξαιρετικό βοήθημα σε κάποιες κρίσεις δυσκοιλιότητας.

Ο «Ευτυχισμένος θάνατος» γράφτηκε στην Αλγερία μεταξύ του 1936 και του 1938

Τσαχπίνικο και με την ένταση να ανεβαίνει σταθερά. Το βιβλίο με το εξώφυλλο που θυμίζει μαθητικό τετράδιο έχει για ηρωίδα του τη μικρή Ρουάλα,

Ένα αόρατο τείχος χτισμένο με καταπίεση, φτώχεια, φόβο, παραπληροφόρηση, εκμετάλλευση, πίκρα