Shame

«If you can make it there, you ’ll make it anywhere» τραγουδά η Κάρεϊ Μάλιγκαν σε μια θλιμμένη, αργή εκτέλεση του «New York, New York» στο «Shame», ορίζοντας μαζί το ύφος της ταινίας, την πόλη που τους περιβάλλει, την ίδια την πορεία τους όχι προς το θρίαμβο αλλά την πτώση. Το κέντρο βάρους εδώ είναι ο Μάικλ Φασμπέντερ, ένας εκ πρώτης όψεως άντρας-κυνηγός που κάνει σεξ με ό,τι κινείται για να κρύψει πως στην ουσία είναι ο ίδιος κυνηγημένος, τρομοκρατημένος, πως κουβαλά μια ανοιχτή πληγή. Η Μάλιγκαν υποδύεται την αδελφή του που θα τον επισκεφτεί για λίγες μέρες κουβαλώντας μαζί της, σαν αποσκευές, τα τραύματα ενός κοινού παρελθόντος, καταλύοντας κάθε έννοια «κανονικότητας» στη ζωή και των δυο. Το πρόβλημα του ήρωα μοιάζει εδώ να είναι η εμμονή στο σεξ, όμως είναι αυτή η «ασθένειά» του ή ίσως το σύμπτωμα ενός βαθύτερου σκοταδιού; Έχει σημασία; Ο Στιβ ΜακΚουίν δεν νοιάζεται για τις εύκολες ηθικές κρίσεις, ακόμη κι αν μοιάζει να γλιστρά προς το μέρος ενός ηθικοπλαστικού σινεμά λίγο πριν το τέλος, αλλά για τις εικόνες και τα συναισθήματα που εδώ έχουν τη δύναμη γροθιάς. Το σινεμά του ΜακΚουίν έχει την ομορφιά της αληθινής τέχνης, την ορμή του σεξουαλικού ερεθισμού και την ένταση ενός αδυσώπητου θρίλερ.