Kung fu Panda 2

Τόσο χαριτωμένο, σχεδόν λούτρινο.

Πώς μπορείς ν’ αντισταθείς σε ένα παχουλό κοιλιόδουλο πάντα που ξέρει kung fu αλλά θριαμβεύει κυρίως στις γκάφες; Και πώς να μη συγκινηθείς όταν, στη συνέχεια της ιστορίας του, μαθαίνεις την αλήθεια της καταγωγής του και το πώς βρέθηκε μωρό, παρατημένο σε ένα καφάσι με ραπανάκια στο κατώφλι του θετού πατέρα του; Πώς να μην περιμένεις τη συνέχεια, όταν το φιλμ κλείνει με ένα απρόσμενο και συναρπαστικό cliffhanger; Όπως κάθε σίκουελ βεβαίως, έτσι και η η συνέχεια των περιπετειών του Πο, έχει απολέσει κάτι από τη φρεσκάδα και τη γοητεία που τις έκαναν να ξεχωρίσουν, όμως τα βασικά συστατικά του καλύτερου ίσως ήρωα κινουμένων σχεδίων της Dreamworks είναι εδώ. Έξυπνο, συχνά ενήλικο χιούμορ, χορταστική περιπέτεια, ανατρεπτική σκιαγράφηση χαρακτήρων, κι ένας ανθρωπομορφισμός που τους προσδίδει προσωπικότητες με τρόπο ελαφρώς «άβολο» και γι’ αυτό ενδιαφέροντα. Μικρό παράπονο; Για χάρη του 3D, οι σεκάνς όπου το computer animation συναντούσε την παραδοσιακή κινέζικη ζωγραφική είναι εδώ περιορισμένες – έστω κι αν παραμένουν εντυπωσιακές.