Πες μου τ’ όνομά σου

Μη φοβούμενη να αγγίξει μερικά δύσκολα ταμπού και να κάνει χιούμορ με πράγματα που δεν προσφέρονται για γέλια, η κωμωδία του Μισέλ Λεκλέρ κρύβει κάτι πολύ ενδιαφέρον στο βάθος της, που όμως δεν κατορθώνει να βγει πάντα με επιτυχία στην οθόνη. Η ιστορία ενός κλειστού άντρα και μιας χειμαρρώδους γυναίκας που αισθάνεται το ίδιο άνετα με ρούχα ή χωρίς και που θα κοιμηθεί με οποιονδήποτε για το κοινό καλό, δοκιμάζει να πετάξει περισσότερες μπάλες στον αέρα απ’ όσες μπορεί να πιάσει: μια σειρά από πολιτικά θέματα που διχάζουν τη Γαλλία αλλά κι ολόκληρη την Ευρώπη, μια παράδοξη ερωτική ιστορία, ενοχλητικά φαντάσματα από το παρελθόν, τις οικογενειακές δυναμικές, τη σεξουαλικότητα, τη θρησκεία. Κάποια από αυτά περνούν στο περιθώριο, αλλά τα χειρίζεται με ευκολία, κατά στιγμές όμως βρίσκει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και την πολιτική, φανερώνοντας το σχήμα της ταινίας που θα μπορούσε να είναι, αν μόνο έδειχνε λίγη μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση.